Γράφει ο Παύλος Ζέρβας
Μια ανέκδοτη συνέντευξη της Amy Winehouse από το 2007 ήρθε στο φως σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα, αποκαλύπτοντας τις σκέψεις της για τη μουσική, τη φήμη και τον φόβο μήπως φύγει από τη ζωή χωρίς να έχει αφήσει το αποτύπωμά της.
Η Βρετανίδα τραγουδίστρια ήταν τότε 23 ετών. Το Back to Black είχε ήδη αρχίσει να τη μετατρέπει σε διεθνές φαινόμενο, ενώ η ίδια είχε μόλις παντρευτεί τον Blake Fielder-Civil. Σε εκείνη ακριβώς τη στιγμή, τον Μάιο του 2007, συναντήθηκε στο Λος Άντζελες με τη δημοσιογράφο Ariel Leve για μια συνέντευξη στους Sunday Times.
Η συζήτηση ηχογραφήθηκε, αλλά το σχετικό άρθρο παραμερίστηκε πριν ακόμη γραφτεί, εξαιτίας της χρονικής σύμπτωσης με άλλο δημοσίευμα. Οι ηχογραφήσεις παρέμειναν αδημοσίευτες μέχρι σήμερα.
Ο φόβος να μη μείνει τίποτα πίσω
Όταν η Ariel Leve τη ρώτησε αν θα μπορούσε να αντέξει μια ζωή μακριά από τη δημοσιότητα, η Winehouse απάντησε πως θεωρούσε τον εαυτό της πρωτίστως μουσικό και όχι διασημότητα.
Παραδέχθηκε, ωστόσο, ότι στα νεότερα χρόνια της την τρόμαζε η σκέψη πως μπορεί να μην κατάφερνε ποτέ να δημιουργήσει κάτι που θα έμενε: «Η σκέψη ότι θα πεθάνω χωρίς να αφήσω το στίγμα μου ήταν ο μεγαλύτερος φόβος μου», είπε.
Στα 23 της, όμως, αισθανόταν πως είχε ήδη πετύχει κάτι ουσιαστικό. Ήταν περήφανη για το Back to Black και πίστευε ότι ο δίσκος αποτελούσε το προσωπικό της αποτύπωμα στη μουσική.
«Αν πεθάνω αύριο, εντάξει», ανέφερε, σε μια φράση που σήμερα ακούγεται σχεδόν ανατριχιαστικά. Δεν επρόκειτο για κάποια πρόβλεψη όσων θα ακολουθούσαν, αλλά για την απόλυτη βεβαιότητα μιας νεαρής δημιουργού ότι είχε ήδη καταφέρει να πει όσα ήθελε μέσα από τα τραγούδια της.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, τον Ιούλιο του 2011, η Amy Winehouse πέθανε σε ηλικία 27 ετών.
Μακριά από την εικόνα των πρωτοσέλιδων
Η συνέντευξη καταγράφηκε σε μια περίοδο κατά την οποία τα βρετανικά tabloids παρακολουθούσαν σχεδόν κάθε κίνηση της Winehouse. Η ίδια, ωστόσο, δεν έμοιαζε εντυπωσιασμένη από τη διασημότητα ούτε από όσα τη συνόδευαν. Μιλούσε με μεγαλύτερη ζεστασιά για τη μουσική, το μαγείρεμα για τους φίλους της, τον χορό μέσα στο σπίτι και τις καθημερινές δουλειές. Παρουσίαζε την επιτυχία όχι ως τελικό σκοπό, αλλά ως κάτι που της επέτρεπε να συνεχίσει να γράφει και να φροντίζει τους ανθρώπους που αγαπούσε.
Μεγάλο μέρος της συζήτησης περιστράφηκε γύρω από τον Blake Fielder-Civil, τον οποίο είχε παντρευτεί λίγες ημέρες νωρίτερα στο Μαϊάμι. Η Winehouse μιλούσε για εκείνον με ένταση, τον περιέγραφε ως τον καλύτερό της φίλο και εξέφραζε τη βεβαιότητα ότι θα παρέμεναν μαζί.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στις προσωπικές της ανασφάλειες, στη μελαγχολική πλευρά του χαρακτήρα της και στη σχέση της με την ψυχοθεραπεία. Η μουσική εμφανιζόταν ξανά ως ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούσε να κατανοήσει και να εκφράσει όσα δυσκολευόταν να διαχειριστεί διαφορετικά.
Η εικόνα που προκύπτει απέχει από την καρικατούρα που συχνά κατασκεύαζε γύρω της ο Τύπος: μια νεαρή γυναίκα με χιούμορ και αυτογνωσία, σίγουρη για την αξία της μουσικής της, αλλά πολύ λιγότερο βέβαιη για τον ίδιο της τον εαυτό.
Η συνέντευξη επιστρέφει μαζί με το «Back to Black»
Η δημοσιοποίηση του υλικού συμπίπτει με τη συμπλήρωση 20 χρόνων από την κυκλοφορία του Back to Black, στις 27 Οκτωβρίου 2006.
Ο δίσκος πούλησε περισσότερα από 25 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και χάρισε στην Amy Winehouse πέντε βραβεία Grammy μέσα σε μία βραδιά, τον Φεβρουάριο του 2008. Ανάμεσά τους ήταν τα Record of the Year και Song of the Year για το «Rehab», το Best Pop Vocal Album και το Best New Artist.
Στις 23 Οκτωβρίου κυκλοφορεί μια νέα επετειακή έκδοση του album σε 3CD, 3LP και ψηφιακή μορφή. Θα περιλαμβάνει τέσσερα ακυκλοφόρητα demos, σπάνια B-sides και ολόκληρη τη συναυλία που έδωσε η Winehouse στο Paradiso του Άμστερνταμ τον Φεβρουάριο του 2007. Την έκδοση συνοδεύουν ανέκδοτες φωτογραφίες, χειρόγραφοι στίχοι και νέα κείμενα των Mark Ronson και Salaam Remi.
Η χαμένη συνέντευξη καταγράφει την Amy Winehouse λίγο πριν η επιτυχία, η πίεση και η αδιάκοπη δημοσιότητα αλλάξουν οριστικά τη ζωή της. Όχι ως το τραγικό πρόσωπο που γνωρίζουμε από όσα ακολούθησαν, αλλά ως μια 23χρονη μουσικό που είχε μόλις δημιουργήσει τον δίσκο της ζωής της και πίστευε ότι είχε πλέον αφήσει το στίγμα που κάποτε φοβόταν ότι δεν θα προλάβαινε να αφήσει.
