Γράφει ο Παύλος Ζέρβας
Στις 9 Νοεμβρίου 1990, ο Willie Nelson βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν λογαριασμό που ούτε οι μεγάλες επιτυχίες του μπορούσαν να καλύψουν. Η αμερικανική φορολογική υπηρεσία, το γνωστό IRS, δέσμευσε τραπεζικούς λογαριασμούς και κατέσχεσε περιουσιακά του στοιχεία για οφειλές που, μαζί με τόκους και πρόστιμα, είχαν φτάσει τα 16,7 εκατομμύρια δολάρια!
Ο άνθρωπος που είχε τραγουδήσει το «On the Road Again» και είχε δώσει τη δική του, σπαρακτική ερμηνεία στο «Always on My Mind» έπρεπε να ξαναβγεί στον δρόμο με έναν επιπλέον σκοπό: να πληρώσει το χρέος του στο κράτος. Στην προσπάθεια αυτή θα επιστράτευε ακόμη και έναν δίσκο που έφερε την εφορία στον τίτλο του!
Πώς δημιουργήθηκε ο τεράστιος λογαριασμός
Πίσω από την υπόθεση βρίσκονταν επενδύσεις σε σχήματα φορολογικής ελάφρυνσης, των οποίων τα οφέλη δεν αναγνωρίστηκαν από την αμερικανική φορολογική αρχή. Η αρχική φορολογική απαίτηση διογκώθηκε από τις προσαυξήσεις: περίπου 6,5 εκατομμύρια δολάρια σε φόρους, συν άλλα 10,2 εκατομμύρια σε τόκους και πρόστιμα.
Η επιτυχία ενός μουσικού δεν σημαίνει απαραίτητα ότι διαθέτει αντίστοιχα μετρητά. Ο Nelson δεν μπορούσε να καλύψει το ποσό και η υπόθεση πέρασε στις κατασχέσεις. Ανάμεσα στα περιουσιακά στοιχεία που βρέθηκαν στο στόχαστρο ήταν ακίνητα και οι εγκαταστάσεις του στο Pedernales, κοντά στο Όστιν του Τέξας.
Αργότερα στράφηκε δικαστικά εναντίον της λογιστικής εταιρείας Price Waterhouse, υποστηρίζοντας ότι τον είχε κατευθύνει σε προβληματικές φορολογικές επενδύσεις.
Πρώτα έπρεπε να σωθεί η Trigger
Μέσα σε όλη αυτή την αναστάτωση, ο Nelson είχε φροντίσει για κάτι πολύ συγκεκριμένο: την κιθάρα του.
Η Trigger, το όργανο που είχε συνδεθεί με τον ήχο και την εικόνα του, απομακρύνθηκε από το σπίτι του στο Τέξας με τη βοήθεια της κόρης του, Lana, πριν φτάσουν οι αρχές. Στάλθηκε στη Χαβάη, όπου βρισκόταν ο ίδιος.
Η προτεραιότητα είχε τη δική της λογική. Τα ακίνητα μπορούσαν να χαθούν, οι λογαριασμοί να δεσμευτούν. Με την κιθάρα του, όμως, μπορούσε ακόμη να δουλέψει.
Ένας δίσκος με την εφορία στο εξώφυλλο
Το 1991 εμφανίστηκε το «The IRS Tapes: Who’ll Buy My Memories?», μια κυκλοφορία που μετέτρεπε το οικονομικό αδιέξοδο σε μουσικό εγχείρημα!
Ο τίτλος δεν ήταν ένα εύρημα χωρίς αντίκρισμα. Είχε συμφωνηθεί μέρος των εσόδων να κατευθύνεται στην αποπληρωμή της οφειλής. Η κυκλοφορία προωθήθηκε και μέσω τηλεοπτικών διαφημίσεων, ενώ το κοινό μπορούσε να την παραγγείλει τηλεφωνικά.
Το ίδιο το άκουσμα ήταν λιτό: ο Nelson με την κιθάρα του. Ανάμεσα στον τραγουδιστή και τον ακροατή υπήρχαν οι συνθέσεις, η χαρακτηριστική φωνή του και, αυτή τη φορά, ένας εξαιρετικά συγκεκριμένος λόγος για να αγοραστεί ο δίσκος.
Το «Ποιος θα αγοράσει τις αναμνήσεις μου;» αποκτούσε διαφορετικό βάρος για έναν άνθρωπο που έβλεπε κομμάτια της περιουσίας του να βγαίνουν σε πλειστηριασμό.
Πλήρωσε τελικά το χρέος με τα τραγούδια του;
Ο δίσκος συνέβαλε στην προσπάθεια, αλλά δεν εξαφάνισε μόνος του την οφειλή.
Αυτό έχει σημασία, γιατί η ιστορία συχνά συνοψίζεται υπερβολικά εύκολα: έχασε τα πάντα, κυκλοφόρησε ένα album και ξεχρέωσε. Η πραγματικότητα περιλάμβανε διαπραγματεύσεις, πληρωμές και μια διαδικασία που κράτησε χρόνια.
Σε δημοσίευμα του Αυγούστου του 1994, ο δικηγόρος του ανέφερε ότι από τη συμφωνημένη οφειλή των εννέα εκατομμυρίων δολαρίων απέμεναν περίπου εκατό χιλιάδες. Μέρος των χρημάτων είχε προέλθει από το album «The IRS Tapes» που κυκλοφόρησε γι’ αυτό το σκοπό.
Ο Nelson είχε κάνει τον φορολογικό του εφιάλτη τίτλο δίσκου! Για να τον αφήσει πίσω του, χρειάστηκε πολύ περισσότερα από μια επιτυχημένη κυκλοφορία, αλλά η μουσική τού έδωσε έναν τρόπο να συνεχίσει να πληρώνει, συνεχίζοντας παράλληλα να κάνει αυτό που ήξερε καλύτερα…
