Γράφει ο Παύλος Ζέρβας
Το Μεξικό δεν σε κερδίζει μουσικά με έναν μόνο τρόπο. Σε τραβά πρώτα με τον ήχο της τρομπέτας που ανοίγει τον δρόμο στο mariachi, μετά με το βάρος μιας ranchera που μοιάζει να βγήκε από οικογενειακή μνήμη, ύστερα με το ακορντεόν του βορρά, με τον παλμό της Βερακρούς, με τις φωνές των corridos και τελικά με μια σύγχρονη σκηνή που κατάφερε να ξαναφέρει τη μεξικανική ταυτότητα στο κέντρο της παγκόσμιας μουσικής κουβέντας.
Είναι μια χώρα όπου η μουσική δεν μένει ποτέ στο περιθώριο της ζωής. Ακούγεται στις γιορτές, στις εθνικές επετείους, στα οικογενειακά τραπέζια, στα μπαρ, στους δρόμους, στον κινηματογράφο, στα ραδιόφωνα, στις πλατφόρμες του σήμερα. Και το πιο εντυπωσιακό είναι πως όλο αυτό δεν ακούγεται σαν ένα ενιαίο, λείο σώμα. Ακούγεται σαν ένα μωσαϊκό από περιοχές, ρίζες, αντιφάσεις και εποχές που έμαθαν να συνυπάρχουν χωρίς να χάνουν τον χαρακτήρα τους.
Από τη Γουαδαλαχάρα ως τη Βερακρούς, από τις βόρειες πολιτείες ως την Πόλη του Μεξικού, η χώρα αυτή κουβαλά μια από τις πιο αναγνωρίσιμες αλλά και πιο πολυστρωματικές μουσικές ταυτότητες του πλανήτη. Δεν είναι μόνο το mariachi, όσο εμβληματικό κι αν είναι. Είναι η ranchera, το norteño, η banda, το son jarocho, οι corridos, το rock en español, η μεξικανική pop, αλλά και η σημερινή έκρηξη της música mexicana που κάνει τη νέα γενιά να ξανασυστήνει τον ήχο της χώρας σε ολόκληρο τον κόσμο.
Μια χώρα που τραγουδά την ιστορία της
Για να καταλάβεις το Μεξικό μουσικά, πρέπει πρώτα να το φανταστείς γεωγραφικά. Άλλο πράγμα είναι ο βορράς με τις αχανείς εκτάσεις και τη διαρκή επαφή με τα σύνορα, άλλο η κεντρική ενδοχώρα με τις πόλεις και τη βαριά ιστορική μνήμη, άλλο η ακτή του Κόλπου με τη Βερακρούς και την αφροκαραϊβική της ανάσα, κι άλλο ο νότος με τις ιθαγενείς κοινότητες και τις τελετουργικές συνέχειες που δεν κόπηκαν ποτέ πραγματικά. Κάθε περιοχή τραγουδά αλλιώς, ακόμα κι όταν μιλά για τα ίδια πράγματα: τον έρωτα, την απώλεια, την περηφάνια, τον ξεριζωμό, το σπίτι.
Το mariachi είναι ίσως το πιο αναγνωρίσιμο παγκόσμιο σύμβολο του μεξικανικού ήχου, όμως δεν είναι απλώς ένα «τουριστικό στερεότυπο». Είναι μια παράδοση με βαθιές ρίζες, συνδεδεμένη με κοινότητες, τελετές, κοινωνικές περιστάσεις και συλλογική μνήμη. Με βιολιά, τρομπέτες, vihuela και guitarrón, το mariachi έδωσε στο Μεξικό έναν ήχο που μπορεί να γίνει ταυτόχρονα πανηγυρικός και σπαρακτικός. Δίπλα του άνθισε η ranchera, το τραγούδι της περηφάνειας, της πληγής, του ποτού, του χαμένου έρωτα και της αξιοπρέπειας. Είναι η μουσική που δεν φοβάται το συναίσθημα. Το υψώνει.
Στον βορρά, το norteño έφερε το ακορντεόν και τον πιο τραχύ, ευθύ λαϊκό βηματισμό. Εκεί αναπτύχθηκαν και οι corridos, τραγούδια-αφηγήσεις που έγιναν σχεδόν λαϊκές εφημερίδες: ιστορίες ηρώων, παρανόμων, μεταναστών, επαναστατών, ανθρώπων του περιθωρίου. Σε άλλες εποχές αυτά τα τραγούδια μιλούσαν για τη Μεξικανική Επανάσταση και τους τοπικούς μύθους. Σήμερα συνεχίζουν να εξελίσσονται, άλλοτε ως κοινωνικό σχόλιο, άλλοτε ως καθρέφτης μιας πιο σκληρής και αμφιλεγόμενης πραγματικότητας.
Στη Βερακρούς, πάλι, το son jarocho ακούγεται σαν σημείο συνάντησης τριών κόσμων. Ισπανικές φόρμες, αφρικανικός παλμός και τοπική μεξικανική γεύση ενώνονται σε έναν ήχο που έχει κίνηση, χορό, αυτοσχεδιασμό. Από εκεί έρχεται και η παραδοσιακή «La Bamba», ένα τραγούδι που πολλοί γνώρισαν σε ποπ εκδοχές, αλλά πριν γίνει παγκόσμιο σύμβολο ήταν ήδη βαθιά ριζωμένο στην πολιτισμική ιστορία της Βερακρούς.
Στο μεξικανικό πολιτισμικό σύμπαν, ακόμη και η εικόνα του θανάτου μετατρέπεται σε τελετουργία μνήμης, χρώματος και κοινότητας. Η εμβληματική μορφή της Catrina και γενικότερα η αισθητική της Ημέρας των Νεκρών δεν λειτουργούν ως σύμβολα φόβου, αλλά ως υπενθύμιση ότι η απώλεια, η ανάμνηση και η συνέχεια της ζωής παραμένουν δεμένες μεταξύ τους. Αυτή η ιδιαίτερη σχέση με τη μνήμη, το συλλογικό βίωμα και τη δημόσια έκφραση βοηθά να καταλάβει κανείς και κάτι βαθύτερο για τη μουσική του Μεξικού: πως ακόμη και όταν μιλά για πόνο, νοσταλγία ή απουσία, σπάνια κλείνεται στο σκοτάδι. Aντίθετα, βρίσκει τρόπο να τα μετατρέπει σε κοινό βίωμα, σε τελετή και σε τραγούδι.
Η Catrina είναι μια εμβληματική γυναικεία μορφή της μεξικανικής κουλτούρας: μια κομψά ντυμένη σκελετική φιγούρα, συνδεδεμένη κυρίως με την Ημέρα των Νεκρών. Θυμίζει ότι ο θάνατος αφορά όλους, ανεξάρτητα από τάξη, πλούτο ή κοινωνική θέση. Γι’ αυτό έχει και μια λεπτή σατιρική διάσταση: όσο λαμπερός ή ισχυρός κι αν φαίνεται κάποιος στη ζωή, μπροστά στον θάνατο όλοι είναι ίσοι.
Το Μεξικό, όμως, δεν έμεινε ποτέ μόνο στην παράδοση. Όπως συνέβη και σε άλλες μεγάλες μουσικές χώρες, η αστικοποίηση, το ραδιόφωνο, ο κινηματογράφος, η δισκογραφία και αργότερα η τηλεόραση και το streaming μετέτρεψαν τα τοπικά είδη σε εθνικά και κατόπιν σε διεθνή. Η «χρυσή εποχή» του μεξικανικού κινηματογράφου δεν αποτύπωσε απλώς τη ranchera και το mariachi στην οθόνη. Τα μετέτρεψε σε αναγνωρίσιμα σύμβολα του λαϊκού αισθήματος σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική Ο Vicente Fernández, ο Pedro Infante, ο Jorge Negrete και τόσοι άλλοι δεν υπήρξαν απλώς τραγουδιστές. Έγιναν πρόσωπα-σύμβολα ενός ολόκληρου τρόπου να νιώθεις και να στέκεσαι.
Από την παράδοση στο ροκ, την pop και τη νέα música mexicana
Από τη δεκαετία του ’80 και μετά, το μεξικανικό τραγούδι άρχισε να απλώνεται πιο αποφασιστικά και προς άλλες κατευθύνσεις. Το rock en español βρήκε στο Μεξικό ένα από τα πιο ζωηρά του σπίτια, με συγκροτήματα και δημιουργούς που έφεραν αστική ταυτότητα, εναλλακτική ματιά και έναν διαφορετικό τρόπο να μιλήσουν για τη χώρα. Οι Café Tacvba έγιναν εμβληματική περίπτωση, επειδή κατάφεραν να ενώσουν πειραματισμό, ροκ ένστικτο και βαθύ διάλογο με τις μεξικανικές ρίζες. Οι Maná, από την άλλη, έδωσαν στο μεξικανικό ροκ μαζικότητα και διεθνή επιρροή, ενώ αργότερα η Julieta Venegas έφερε μια πιο λεπτή, συναισθηματική και αστική pop γραφή, χωρίς να χάνει την ιδιαιτερότητά της.
Στον 21ο αιώνα, το Μεξικό έδειξε ξανά ότι δεν είναι μουσείο της παράδοσης αλλά ζωντανός οργανισμός. Η Natalia Lafourcade γύρισε προς τις ρίζες με έναν τρόπο σύγχρονο, ποιητικό και ανοιχτό, αποδεικνύοντας ότι η παράδοση μπορεί να ακούγεται σημερινή χωρίς να χάνει καθόλου την αλήθεια της. Την ίδια στιγμή, η música mexicana γνώρισε μια εκρηκτική ανανέωση: νέοι καλλιτέχνες πήραν corridos, sierreño, norteño και ranchera στοιχεία και τα πέρασαν μέσα από φίλτρα pop και urban κουλτούρας. Έτσι φτάσαμε σε μια νέα εποχή, όπου ο ήχος του Μεξικού όχι μόνο επιβιώνει, αλλά επανακατακτά τη νεότερη γενιά σε παγκόσμιο επίπεδο.
Οι ήχοι που φτιάχνουν το μεξικανικό μωσαϊκό
Το mariachi παραμένει ο πιο τελετουργικός και εμβληματικός πρεσβευτής του Μεξικού. Είναι ο ήχος που συνδέεται με γιορτές, εθνικές επετείους, οικογενειακές στιγμές, αλλά και με εκείνο το ειδικό μείγμα λαϊκής περηφάνειας και τρυφερότητας που χαρακτηρίζει τη χώρα.
Η ranchera είναι το τραγούδι της ψυχής που μιλά χωρίς υπεκφυγές. Συχνά δραματική, σχεδόν θεατρική, αλλά ποτέ ψεύτικη, έδωσε στο μεξικανικό τραγούδι τις πιο αναγνωρίσιμες ερμηνείες ανδρικής και γυναικείας εξομολόγησης.
Το norteño και η banda έφεραν τη δύναμη της περιφέρειας στο προσκήνιο. Το πρώτο με το ακορντεόν, τη σφιχτή ρυθμική γραμμή και την αφήγηση. Το δεύτερο με πιο ογκώδη, πνευστή, γιορτινή αλλά και εκρηκτική ενέργεια. Και τα δύο παραμένουν απολύτως ζωντανά στο σημερινό mainstream.
Το son jarocho είναι από τις πιο γοητευτικές περιπτώσεις μουσικής ταυτότητας στο Μεξικό, επειδή συμπυκνώνει το λιμάνι, την κοινότητα και τον χορό. Εκεί δεν υπάρχει μόνο τραγούδι αλλά ολόκληρη κοινωνική πράξη.
Πιο πέρα, το bolero, η balada, η latin pop, το rock en español και οι εναλλακτικές σκηνές της Πόλης του Μεξικού έδειξαν πόσο εύκολα η χώρα μπορεί να περάσει από το παραδοσιακό στο μοντέρνο χωρίς να σπάσει η συνέχεια.
12 τραγούδια-κλειδιά για να μπεις στη μουσική φιλοσοφία της χώρας
1. «La Bamba» – παραδοσιακό / son jarocho
Η αφετηρία πρέπει να είναι εδώ. Όχι μόνο επειδή πρόκειται για ένα από τα πιο διάσημα μεξικανικά τραγούδια στον κόσμο, αλλά γιατί μέσα του ακούγεται η Βερακρούς, η αφρομεξικανική διάσταση, ο χορός, η κοινότητα και το πώς μια τοπική μουσική μπορεί να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο χωρίς να χάνει την καταγωγή της.
2. «Cielito Lindo» – Quirino Mendoza y Cortés
Ένα τραγούδι που σχεδόν λειτουργεί ως δεύτερη εθνική ανάσα. Η μελωδία του και το περίφημο ρεφρέν του κουβαλούν λαϊκή τρυφερότητα, συλλογικότητα και την αίσθηση ότι στο Μεξικό το τραγούδι λειτουργεί σαν πράξη κοινότητας, σαν κάτι που ενώνει τους ανθρώπους.
3. «La Adelita» – παραδοσιακό corrido
Από τα τραγούδια που συνδέθηκαν με τη Μεξικανική Επανάσταση και δείχνουν πώς οι corridos λειτούργησαν ως λαϊκή προφορική ιστορία. Τα corridos είναι μεξικανικά αφηγηματικά λαϊκά τραγούδια, τραγούδια που λένε μια ιστορία. Εδώ το τραγούδι δεν διασκεδάζει απλώς, αφηγείται εποχή, πρόσωπα και κοινωνική ταυτότητα.
4. «Cucurrucucú Paloma» – Tomás Méndez / ερμηνευτική παράδοση ranchera
Ένα από τα πιο εμβληματικά τραγούδια του μεξικανικού συναισθηματικού κόσμου. Όλη η δραματικότητα, η ποίηση και η ερμηνευτική υπερβολή της ranchera συμπυκνώνονται σε αυτό το τραγούδι.
5. «El Rey» – José Alfredo Jiménez
Αν υπάρχει ένα τραγούδι που να συμπυκνώνει τη μεξικανική λαϊκή περηφάνια, είναι αυτό. Δεν μιλά για δύναμη με τρόπο εξουσιαστικό, αλλά με εκείνη τη σχεδόν τραγική αξιοπρέπεια του ανθρώπου που μπορεί να έχει χάσει πολλά και παρ’ όλα αυτά στέκεται όρθιος.
6. «Volver, Volver» – Vicente Fernández
Η μεγάλη φωνή της ranchera σε ένα από τα πιο εμβληματικά τραγούδια επιστροφής και πόθου. Όποιος θέλει να καταλάβει πώς το Μεξικό μετατρέπει το συναίσθημα σε τραγούδι, δύσκολα θα βρει πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.
7. «Contrabando y Traición» – Los Tigres del Norte
Εδώ μπαίνουμε στη σύγχρονη λαϊκή αφήγηση του norteño. Το τραγούδι δείχνει πώς τα σύνορα, το έγκλημα, η επιβίωση και ο μύθος έγιναν υλικό για μουσική που ακούστηκε μαζικά και άλλαξε τον χάρτη της Μεξικανικής σκηνής.
8. «Oye Mi Amor» – Maná
Το μεξικανικό ροκ περνά στο προσκήνιο. Οι Maná έκαναν τον ήχο τους γέφυρα ανάμεσα στη ροκ ενέργεια και στη λατινική ευαισθησία, και αυτό το τραγούδι είναι από τα πιο χαρακτηριστικά τους δείγματα.
9. «Eres» – Café Tacvba
Τρυφερό, εσωτερικό, μοντέρνο και βαθιά ανθρώπινο, το «Eres» δείχνει μια άλλη όψη του Μεξικού: εκείνη που δεν φωνάζει, αλλά μένει. Είναι από τα τραγούδια που δείχνουν γιατί οι Café Tacvba θεωρούνται τόσο σημαντικοί στο Μεξικό.
10. «Andar Conmigo» – Julieta Venegas
Η μεξικανική pop γράφει εδώ μια από τις πιο κομψές και αναγνωρίσιμες σελίδες της. Η Julieta Venegas έδωσε στο ισπανόφωνο τραγούδι ένα ύφος τρυφερό, ώριμο και αβίαστα άμεσο, με μεξικάνικο ήχο και άρωμα.
11. «Hasta la Raíz» – Natalia Lafourcade
Ένα σύγχρονο κλασικό τραγούδι, γιατί μιλά για ρίζες, μνήμη, σώμα και ταυτότητα χωρίς να γίνεται βαρύγδουπο. Είναι από τις πιο ουσιαστικές γέφυρες ανάμεσα στο παλιό και το νέο Μεξικό.
12. «Ella Baila Sola» – Eslabon Armado x Peso Pluma
Η τελευταία στάση είναι η εποχή του streaming και της νέας música mexicana. Το τραγούδι αυτό βοήθησε να φανεί σε παγκόσμιο επίπεδο ότι ο μεξικανικός ήχος όχι μόνο ανανεώνεται, αλλά μπορεί ξανά να απασχολήσει τη διεθνή συζήτηση.
Juan Gabriel
Ο Juan Gabriel υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές μορφές της μεξικανικής μουσικής, ένας δημιουργός που κατάφερε να ενώσει το λαϊκό αίσθημα, τη θεατρικότητα και τη μαζική απήχηση με τρόπο σχεδόν μοναδικό. Ως τραγουδιστής και συνθέτης, δεν περιορίστηκε σε ένα μόνο ύφος, αλλά κινήθηκε ανάμεσα στη balada, το ranchera στοιχείο και τη μεξικανική pop, χτίζοντας μια παρουσία που ξεπέρασε τα στενά όρια του είδους. Η σημασία του για το Μεξικό δεν βρίσκεται μόνο στις επιτυχίες του, αλλά και στο ότι έγινε ένα από τα πρόσωπα που έδωσαν στη χώρα τεράστια πολιτισμική ακτινοβολία σε ολόκληρο τον ισπανόφωνο κόσμο. Ο Juan Gabriel στάθηκε στο σημείο όπου η λαϊκή καρδιά, η σκηνική υπερβολή και η καθαρή τραγουδοποιία συναντήθηκαν σε ένα αληθινά μεξικανικό φαινόμενο.
Ana Gabriel
Η Ana Gabriel είναι μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές της μεξικανικής ερωτικής μπαλάντας και της λαϊκής ποπ έκφρασης. Με έντονη ερμηνευτική προσωπικότητα και τραγούδια που κινήθηκαν ανάμεσα στη balada, τη latin pop και το πιο λαϊκό συναίσθημα, κατάφερε να αποκτήσει μεγάλη απήχηση όχι μόνο στο Μεξικό αλλά και σε ολόκληρο τον ισπανόφωνο κόσμο. Η παρουσία της φωτίζει μια ακόμη σημαντική όψη της μεξικανικής μουσικής ταυτότητας: εκείνη που βασίζεται λιγότερο στον θόρυβο του είδους και περισσότερο στη δύναμη της φωνής, της μελωδίας και της άμεσης συναισθηματικής σύνδεσης.
Σύγχρονοι mainstream καλλιτέχνες
Natalia Lafourcade
Η Natalia Lafourcade είναι ίσως η πιο κομψή απόδειξη ότι η μεξικανική μουσική μπορεί να κοιτά ταυτόχρονα προς το μέλλον και προς τις ρίζες της. Με καταγωγή από τη Βερακρούς, έχει χτίσει έναν ήχο που ενώνει pop, folk, bolero, latin ευαισθησία και βαθιά μεξικανική μνήμη. Δεν είναι απλώς δημοφιλής, είναι δημιουργός που επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο η νέα γενιά ξανακοίταξε την παράδοση.
Julieta Venegas
Η Julieta Venegas έφερε στο μεξικανικό τραγούδι μια πιο αστική, εσωτερική και συναισθηματικά ώριμη pop γραφή. Με το χαρακτηριστικό της ύφος, τις λεπτές μελωδίες και τη διαρκή ισορροπία ανάμεσα στο προσωπικό και το άμεσο, παραμένει μία από τις σημαντικότερες γυναικείες φωνές της ισπανόφωνης μουσικής σκηνής. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που δεν χρειάζονται υπερβολές για να αφήσουν το στίγμα τους.
Carín León
Ο Carín León εκπροσωπεί ιδανικά τη σημερινή δυναμική του μεξικανικού ήχου. Πατά πάνω στις κλασικές μεξικανικές φόρμες, αλλά τις ανοίγει προς ένα ευρύτερο ακροατήριο με σύγχρονη παραγωγή, έντονη ερμηνευτική προσωπικότητα και τραγούδια που πατούν στην παράδοση χωρίς να ακούγονται παλιομοδίτικα. Είναι ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές της σημερινής παγκόσμιας ανόδου της música mexicana.
Luis Miguel
Ο Luis Miguel αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές μορφές της μεξικανικής και γενικότερα της λατινικής pop. Με τεράστια καριέρα που απλώνεται σε δεκαετίες, κατάφερε να συνδέσει το όνομά του με την εμπορική λάμψη, τη ρομαντική μπαλάντα και μια σχεδόν κλασική αντίληψη του star system, όπου η φωνή, η σκηνική παρουσία και η αίγλη λειτουργούν μαζί. Αν και κινήθηκε κυρίως στον χώρο της pop, των boleros και της λατινικής ερωτικής μπαλάντας, η σημασία του για το Μεξικό ξεπερνά τα όρια ενός μόνο είδους, αφού υπήρξε από τα πρόσωπα που έδωσαν στη χώρα διεθνή μουσική ακτινοβολία και διαχρονική παρουσία στο ισπανόφωνο mainstream. Η περίπτωση του Luis Miguel δείχνει ότι η μεξικανική μουσική ταυτότητα δεν εκφράζεται μόνο μέσα από τις παραδοσιακές ρίζες της, αλλά και μέσα από καλλιτέχνες που μετέτρεψαν την pop σε πεδίο κύρους, κομψότητας και μαζικής απήχησης.
Christian Nodal
Ο Christian Nodal έδωσε νέα ώθηση στη ranchera και στο mariachi ύφος, συνδέοντάς τα με τη νεότερη γενιά. Η φωνή του, ο τρόπος που φέρνει το παραδοσιακό μέσα στη σύγχρονη εμπορική πραγματικότητα και η μαζική του απήχηση τον έχουν καταστήσει κομβικό όνομα της τελευταίας δεκαετίας.
Peso Pluma
Ο Peso Pluma είναι το πρόσωπο της νέας εποχής, εκεί όπου τα corridos tumbados και η σύγχρονη música mexicana γίνονται διεθνές φαινόμενο. Δεν εκφράζει απλώς μια τάση, εκφράζει τη στιγμή κατά την οποία ο μεξικανικός ήχος μπήκε ξανά με δύναμη στην παγκόσμια σκηνή, φέρνοντας μαζί του νέους κώδικες, νέα αισθητική και μια πιο νεανική, ακατέργαστη ενέργεια.
Café Tacvba
Οι Café Tacvba δεν είναι απλώς ένα ιστορικό συγκρότημα. Είναι σημείο αναφοράς για το πώς το Μεξικό μπόρεσε να παντρέψει το alternative, το rock en español, τον πειραματισμό και τη λαϊκή του μνήμη. Η σημασία τους παραμένει τεράστια, γιατί άνοιξαν δρόμο για πολλούς νεότερους δημιουργούς να νιώσουν ότι η μεξικανική ταυτότητα δεν είναι περιορισμός, αλλά πεδίο ατελείωτης επινόησης.
Maná
Οι Maná υπήρξαν για δεκαετίες η μεγάλη μαζική δύναμη του μεξικανικού ροκ. Με διεθνή καριέρα, διαχρονικές επιτυχίες και έντονη παρουσία στη λατινική ποπ-ροκ ιστορία, παραμένουν απαραίτητοι σε οποιαδήποτε συζήτηση για τη σύγχρονη μουσική φυσιογνωμία της χώρας.
Grupo Firme
Οι Grupo Firme είναι από τα πιο ηχηρά ονόματα της σημερινής μεξικανικής mainstream σκηνής και από τα συγκροτήματα που βοήθησαν καθοριστικά να περάσει η regional mexican μουσική σε νέα εποχή μαζικής απήχησης. Με ήχο που πατά στη banda και στη norteño αισθητική, αλλά με καθαρά σύγχρονη ενέργεια και τεράστια εμπορική δυναμική, κατάφεραν να φέρουν τη música mexicana σε ακόμη μεγαλύτερα ακροατήρια μέσα στην εποχή του streaming. Η σημασία τους δεν βρίσκεται μόνο στις επιτυχίες τους, αλλά και στο ότι εκπροσωπούν μια στιγμή κατά την οποία ο μεξικανικός λαϊκός ήχος έγινε ξανά κεντρικός στο σύγχρονο λατινικό mainstream.
Gloria Trevi
Η Gloria Trevi έχει τεράστια καριέρα που συνδύασε εμπορική δύναμη, έντονη σκηνική προσωπικότητα και καθαρό σταρ αποτύπωμα. Με τραγούδια που κινήθηκαν ανάμεσα στη latin pop και την πιο εξωστρεφή, θεατρική πλευρά του ισπανόφωνου mainstream, κατάφερε να γίνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της σύγχρονης μεξικανικής μουσικής.
Thalía
Η Thalía ανήκει δικαιωματικά στα πιο αναγνωρίσιμα διεθνή πρόσωπα της σύγχρονης μεξικανικής pop. Με πορεία που απλώθηκε από τη δισκογραφία μέχρι την τηλεόραση και τις telenovelas, έγινε μία από τις πιο εμπορικές και προβεβλημένες Μεξικανές καλλιτέχνιδες των τελευταίων δεκαετιών. Ο ήχος της κινήθηκε κυρίως στην latin pop, στις μπαλάντες και στο πιο εξωστρεφές λατινοαμερικανικό mainstream, εκπροσωπώντας ένα διαφορετικό πρόσωπο του Μεξικού από εκείνο της ranchera ή του mariachi, αλλά εξίσου σημαντικό για τη διεθνή εικόνα της χώρας. Η παρουσία της δείχνει πώς το Μεξικό δεν εξάγει μόνο παράδοση, αλλά και καθαρό pop σταρ σύστημα με μεγάλη απήχηση σε όλο τον ισπανόφωνο κόσμο.
Paulina Rubio
Η Paulina Rubio ανήκει στα πιο αναγνωρίσιμα ονόματα της μεξικανικής latin pop και σε εκείνες τις καλλιτέχνιδες που έδωσαν στο Μεξικό σταθερή και εμπορικά ισχυρή παρουσία στο ισπανόφωνο mainstream. Με καριέρα που απλώνεται σε δεκαετίες, συνδύασε την ποπ εξωστρέφεια, τη σκηνική λάμψη και τον καθαρά σταρ χαρακτήρα με τραγούδια που σημάδεψαν τη λατινική δισκογραφία. Η σημασία της δεν βρίσκεται μόνο στις επιτυχίες της, αλλά και στο ότι εκπροσωπεί ένα πρόσωπο του σύγχρονου Μεξικού πιο λαμπερό, πιο αστικό και πιο διεθνές, δίπλα στις παραδοσιακές και εθνικές ρίζες της χώρας.
Το Μεξικό καταφέρνει και παραμένει τόσο ξεχωριστό μουσικά επειδή καταφέρνει κάτι που λίγες χώρες πετυχαίνουν σε τέτοια κλίμακα: να έχει ισχυρή λαϊκή ταυτότητα χωρίς να κλείνεται σε αυτήν. Το Μεξικό δεν προστατεύει τις ρίζες του βάζοντάς τες σε προθήκη. Τις αφήνει να συγκρουστούν, να μεταμορφωθούν, να περάσουν μέσα από άλλες εποχές και άλλα κοινά. Γι’ αυτό και το mariachi μπορεί να συνυπάρχει με το alternative rock, η ranchera με την pop εξομολόγηση, το son jarocho με τον σύγχρονο δημιουργικό αναστοχασμό και οι corridos με τη γλώσσα της σημερινής νεολαίας.
Η μεξικανική μουσική δεν ακούγεται ποτέ σαν κάτι αποκομμένο από τη ζωή. Ακούγεται σαν δρόμος, σαν πλατεία, σαν οικογένεια, σαν ιστορία που συνεχίζει να γράφεται μεγαλόφωνα…
* Η μουσική σκηνή του Μεξικού είναι τεράστια και πολυεπίπεδη, και φυσικά δεν ήταν δυνατό να χωρέσουν όλοι οι σημαντικοί καλλιτέχνες, όλες οι τάσεις και όλες οι διαδρομές μέσα σε ένα μόνο άρθρο. Η πρόθεσή μου εδώ δεν ήταν να φτιάξω έναν «οριστικό» κατάλογο, αλλά να ανοίξω ένα όσο γίνεται αντιπροσωπευτικό παράθυρο σε μια χώρα με τεράστιο μουσικό πλούτο…
—————————————
Το μουσικό ταξίδι συνεχίζεται την επόμενη Κυριακή, με μια νέα χώρα και τους δικούς της ήχους.
—————————————
👉 Δείτε όλα τα αφιερώματα της σειράς «Οι μουσικές του πλανήτη»
—————————————
Κάθε Κυριακή ταξιδεύουμε μουσικά σε μια διαφορετική χώρα και ανακαλύπτουμε την ιστορία και τους ήχους της. Αν θέλετε να μη χάνετε κανένα από αυτά τα μουσικά ταξίδια, γραφτείτε παρακάτω στη σελίδα, στο newsletter του MusicCorner για να λαμβάνετε πρώτοι τα νέα άρθρα…
