Στο σημερινό μουσικό μας ταξίδι φτάνουμε στο Βέλγιο, μια χώρα μικρή στον χάρτη, αλλά εντυπωσιακά μεγάλη στη μουσική της ακτινοβολία. Αν το κοιτάξεις πρόχειρα, μπορεί να το συνδέσεις με τις Βρυξέλλες, τη σοκολάτα, το Μπριζ, την Αμβέρσα, την Ευρωπαϊκή Ένωση ή τα κόμικς. Αν όμως το ακούσεις, θα ανακαλύψεις κάτι πολύ πιο σύνθετο: μια χώρα που δεν έχει έναν μόνο ήχο, γιατί ποτέ δεν είχε μία μόνο φωνή.
Το Βέλγιο είναι γαλλόφωνο και φλαμανδόφωνο, έχει και μικρή γερμανόφωνη κοινότητα, κουβαλά μνήμες από τη Βαλλονία και τη Φλάνδρα, ζει στον παλμό των Βρυξελλών και έχει δεχτεί βαθιές επιρροές από μεταναστευτικές κοινότητες, ιδιαίτερα από την Κεντρική Αφρική. Αυτή η πολυγλωσσία δεν είναι απλώς πολιτικό ή κοινωνικό χαρακτηριστικό. Είναι ο ίδιος ο πυρήνας της βελγικής μουσικής.
Από τη θεατρική ένταση του Jacques Brel μέχρι την παγκόσμια ποπ ευφυΐα του Stromae, από τη γλυκιά μελαγχολία του Salvatore Adamo μέχρι την κοσμοπολίτικη, τζαζ και λάτιν αύρα των Vaya Con Dios, από την ηλεκτρονική έκρηξη του new beat και της Technotronic μέχρι τον τσιγγάνικο τζαζ μύθο του Django Reinhardt και τη σύγχρονη γαλλόφωνη ποπ της Angèle με τη ραπ σκηνή του Damso, το Βέλγιο μοιάζει συχνά με σταυροδρόμι. Όχι όμως με σταυροδρόμι όπου οι δρόμοι απλώς περνούν ο ένας δίπλα από τον άλλον. Περισσότερο με τόπο όπου οι δρόμοι συγκρούονται, μπερδεύονται και στο τέλος γεννούν κάτι δικό τους…
Μια χώρα που τραγουδά σε περισσότερες από μία γλώσσες
Η βελγική μουσική δεν μπορεί να εξηγηθεί χωρίς τη γλωσσική της ιδιαιτερότητα. Στη γαλλόφωνη Βαλλονία και στις Βρυξέλλες άνθησε μια μουσική παράδοση στενά δεμένη με το chanson, το τραγούδι του λόγου, της ερμηνείας, της χειρονομίας και της υπαρξιακής έντασης. Στη Φλάνδρα, η φλαμανδική γλώσσα συνδέθηκε με λαϊκά τραγούδια, τοπικές σκηνές, ποπ, ροκ και μεταγενέστερα με μια ισχυρή εναλλακτική κουλτούρα.
Το ενδιαφέρον είναι ότι πολλοί Βέλγοι καλλιτέχνες έγιναν διεθνώς γνωστοί μέσα από γλώσσες που το ευρύτερο κοινό συχνά ταύτιζε με άλλες χώρες. Ο Jacques Brel, για παράδειγμα, συχνά τοποθετείται βιαστικά μέσα στη «γαλλική» τραγουδοποιία, όμως ήταν Βέλγος, γεννημένος στις Βρυξέλλες. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Stromae ή την Angèle, που ακούγονται σε όλο τον γαλλόφωνο κόσμο, αλλά φέρουν έντονα βελγική ταυτότητα.
Αυτό είναι ίσως το πρώτο μυστικό της μουσικής του Βελγίου: συχνά ταξιδεύει χωρίς να φαίνεται αμέσως η προέλευσή της. Περνά τα σύνορα αθόρυβα, υιοθετείται από άλλες αγορές, μπαίνει σε γαλλικά, ολλανδικά, ευρωπαϊκά ή διεθνή πλαίσια, αλλά πίσω της υπάρχει μια χώρα που ξέρει να μετατρέπει την πολυφωνία σε καλλιτεχνική δύναμη.
Από τη λαϊκή παράδοση στη μεγάλη σκηνή
Πριν από τα μεγάλα ονόματα της chanson, της ποπ και της ηλεκτρονικής μουσικής, το Βέλγιο είχε ήδη τις δικές του τοπικές μουσικές ρίζες. Στη Φλάνδρα και στη Βαλλονία υπήρχαν χοροί, λαϊκές μελωδίες, θρησκευτικά τραγούδια, μπάντες πνευστών και κοινότητες όπου η μουσική συνόδευε γιορτές, αγορές, πανηγύρια και κοινωνικές συναθροίσεις.
Η χορωδία, το ακορντεόν, το βιολί, οι μικρές λαϊκές ορχήστρες και αργότερα οι μπάντες των πόλεων δημιούργησαν ένα υπόστρωμα που δεν μοιάζει τόσο εξωτικό όσο οι παραδόσεις άλλων χωρών, αλλά έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μουσική κοινωνικότητα του Βελγίου. Η μουσική δεν ήταν μόνο θέαμα. Ήταν μέρος της καθημερινής ζωής, της τοπικής ταυτότητας και της κοινοτικής μνήμης.
Η βελγική ιδιαιτερότητα, όμως, δεν βρίσκεται τόσο σε ένα αναγνωρίσιμο εθνικό φολκλόρ όσο στην ικανότητα της χώρας να απορροφά επιρροές. Γαλλικό chanson, ολλανδόφωνη ποπ, τζαζ, αμερικανικό ροκ, αφρικανικοί ρυθμοί, ηλεκτρονική μουσική, ντίσκο, ραπ και ευρωπαϊκή κλαμπ κουλτούρα συναντήθηκαν εκεί με έναν τρόπο που έκανε το Βέλγιο πιο σημαντικό από όσο δείχνει το μέγεθός του.
Jacques Brel: η ψυχή μιας χώρας που δεν χωρούσε στα σύνορά της
Καμία μουσική διαδρομή στο Βέλγιο δεν μπορεί να αποφύγει τον Jacques Brel. Δεν ήταν απλώς ένας μεγάλος τραγουδοποιός. Ήταν η στιγμή που το τραγούδι έγινε θέατρο, εξομολόγηση, κραυγή, ειρωνεία, προσευχή και σωματική εμπειρία μαζί.
Ο Brel τραγουδούσε σαν να ανέβαινε κάθε φορά σε μια σκηνή όπου παιζόταν η τελευταία πράξη μιας ζωής. Στα τραγούδια του υπάρχουν έρωτες που καταρρέουν, άνθρωποι μικροί και μεγάλοι, λιμάνια, καπηλειά, μοναξιά, πίστη, σαρκασμός, απελπισία, αλλά και μια βαθιά τρυφερότητα για τους αδύναμους. Η ερμηνεία του δεν ήταν ποτέ ουδέτερη. Έσφιγγε το πρόσωπο, λύγιζε το σώμα, χάιδευε τις λέξεις και τις ξαναέκανε πληγή.
Στο “Le Plat Pays”, ο Brel έδωσε στο Βέλγιο έναν από τους πιο συγκινητικούς μουσικούς καθρέφτες του. Το «επίπεδο τοπίο» της Φλάνδρας δεν παρουσιάζεται ως καρτ ποστάλ, αλλά ως μνήμη, πατρίδα, μελαγχολία και ανοιχτός ορίζοντας. Στο “Ne me quitte pas” έγραψε ένα από τα πιο σπαρακτικά τραγούδια εγκατάλειψης του 20ού αιώνα, ενώ με το “Amsterdam” έδειξε πώς ένα τραγούδι μπορεί να μοιάζει με ολόκληρη θεατρική παράσταση.
Ο Brel επηρέασε καλλιτέχνες πολύ πέρα από τη γαλλόφωνη μουσική. Η δύναμή του βρίσκεται στο ότι έκανε την υπερβολή αλήθεια. Κι αυτό ίσως είναι βαθιά βελγικό: πίσω από τη φαινομενική μετριοπάθεια μιας μικρής χώρας, κρυβόταν μια καλλιτεχνική ένταση τεράστια.
Adamo, Claude Barzotti, Maurane, Axelle Red: η γλυκιά και ανθρώπινη πλευρά της βελγικής chanson
Δίπλα στον Brel, πιο φωτεινός και πιο μελωδικός, στέκεται ο Salvatore Adamo. Γεννημένος στην Ιταλία και μεγαλωμένος στο Βέλγιο, έγινε μία από τις μεγάλες φωνές της γαλλόφωνης ποπ του 20ού αιώνα. Το “Tombe la neige” παραμένει από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια του, με μια απλότητα που μοιάζει σχεδόν παιδική και μια μελαγχολία που δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια.
Στην ίδια ιταλοβελγική γραμμή αξίζει να σταθεί κανείς και στον Claude Barzotti, γεννημένο στο Βέλγιο από ιταλική οικογένεια, που έδωσε στη γαλλόφωνη ποπ μια πιο λαϊκή, συναισθηματική και άμεσα αναγνωρίσιμη πλευρά. Το “Le Rital” έγινε το τραγούδι-σήμα του, μια εξομολόγηση ταυτότητας και καταγωγής, όπου η νοσταλγία, η μετανάστευση και η ανάγκη να ανήκεις κάπου συναντούν την απλότητα της μεγάλης λαϊκής μπαλάντας.
Στη συνέχεια, η βελγική γαλλόφωνη σκηνή έδωσε φωνές όπως η Maurane, με ζεστή, βαθιά, τζαζ χροιά, και η Axelle Red, που ένωσε ποπ, soul και κοινωνική ευαισθησία. Αυτές οι καλλιτέχνιδες έδειξαν μια άλλη πλευρά του Βελγίου: λιγότερο θεατρική από τον Brel, μα πιο καθημερινή, πιο ανθρώπινη, πιο κοντά στην εσωτερική συγκίνηση.
Αν ο Brel ήταν η μεγάλη καταιγίδα, ο Adamo, ο Barzotti, η Maurane και η Axelle Red ήταν η βροχή που μένει στο τζάμι. Και αυτή η αντίθεση χαρακτηρίζει συχνά τη βελγική μουσική. Mπορεί να γίνει δραματική, σατιρική, τρυφερή, ειρωνική και χορευτική χωρίς να χάνει τον πυρήνα της.
Vaya Con Dios: η κοσμοπολίτικη πλευρά της βελγικής ποπ
Ανάμεσα στη γαλλόφωνη παράδοση, την τζαζ ευαισθησία και την ευρωπαϊκή ποπ εξωστρέφεια, οι Vaya Con Dios αποτελούν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά βελγικά μουσικά σχήματα που κατάφεραν να ακουστούν πολύ πέρα από τα σύνορα της χώρας. Με κέντρο τη Dani Klein και αφετηρία τις Βρυξέλλες, δημιούργησαν έναν ήχο που δεν έμπαινε εύκολα σε μία κατηγορία: λίγο jazz, λίγο blues, λίγο soul, λίγο latin, λίγο νυχτερινή ευρωπαϊκή μελαγχολία.
Τραγούδια όπως το “Nah Neh Nah”, το “What’s a Woman” και το “Puerto Rico” έδωσαν στο Βέλγιο μια πιο αισθαντική, κοσμοπολίτικη ποπ ταυτότητα. Οι Vaya Con Dios δεν είχαν την υπαρξιακή θεατρικότητα του Brel ούτε την ηλεκτρονική νεωτερικότητα που θα ερχόταν αργότερα με τον Stromae. Είχαν όμως κάτι εξίσου πολύτιμο: την ικανότητα να κάνουν τη βελγική μουσική να ακούγεται σαν βραδινή περιπλάνηση σε πόλη με πολλά φώτα, πολλές γλώσσες και πολλές μνήμες.
Django Reinhardt και Toots Thielemans: το Βέλγιο στην παγκόσμια τζαζ μνήμη
Πριν ακόμη η Ευρώπη μάθει να μιλά τη γλώσσα της ποπ, το Βέλγιο είχε δώσει στην παγκόσμια μουσική δύο μορφές τεράστιας σημασίας: τον Django Reinhardt και τον Toots Thielemans.
Ο Django Reinhardt, γεννημένος στο Βέλγιο σε οικογένεια Ρομά, έγινε ένας από τους μεγαλύτερους κιθαρίστες στην ιστορία της τζαζ. Το παίξιμό του, γεμάτο ταχύτητα, φλόγα και λυρισμό, άνοιξε δρόμους για την ευρωπαϊκή τζαζ και για το λεγόμενο gypsy jazz. Η ιστορία του είναι από μόνη της μυθιστορηματική: μετά από σοβαρό τραυματισμό στο χέρι, κατάφερε να δημιουργήσει ένα προσωπικό ύφος που δεν έμοιαζε με κανενός άλλου.
Ο Toots Thielemans, από την άλλη, έκανε τη φυσαρμόνικα όργανο υψηλής μουσικής ευαισθησίας. Το “Bluesette” είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά του κομμάτια, ενώ η παρουσία του σε διεθνείς συνεργασίες τον καθιέρωσε ως έναν από τους μεγάλους Ευρωπαίους της τζαζ. Με τον Thielemans, το Βέλγιο απέκτησε έναν ήχο κοσμοπολίτικο, νυχτερινό, μελαγχολικό, λεπτό. Μια μουσική που θα μπορούσε να ακουστεί σε μικρό μπαρ των Βρυξελλών, αλλά και σε σκηνή της Νέας Υόρκης.
Από το “Ça plane pour moi” στο βελγικό ροκ και την εναλλακτική σκηνή
Το Βέλγιο δεν έμεινε στην chanson και στην τζαζ. Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, το “Ça plane pour moi” του Plastic Bertrand έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ευρωπαϊκά ποπ-πανκ τραγούδια. Παιχνιδιάρικο, εκρηκτικό, σχεδόν καρτουνίστικο, έδειξε ότι η βελγική μουσική μπορούσε να γίνει διεθνής επιτυχία χωρίς να παίρνει τον εαυτό της υπερβολικά σοβαρά.
Στη δεκαετία του ’80 και του ’90, η ροκ και εναλλακτική σκηνή του Βελγίου απέκτησε δικό της βάρος. Οι TC Matic, με τον χαρισματικό Arno, έφεραν έναν ήχο ωμό, ανήσυχο, νευρικό, ενώ αργότερα οι dEUS από την Αμβέρσα έγιναν ένα από τα πιο σημαντικά εναλλακτικά συγκροτήματα της Ευρώπης. Το “Suds & Soda” δεν ήταν απλώς τραγούδι. Ήταν δήλωση ότι το Βέλγιο μπορούσε να παράγει ροκ με ιδιοσυγκρασία, εξωστρέφεια και καλλιτεχνική τόλμη.
Ο Arno, είτε με τους TC Matic είτε σόλο, υπήρξε μια φιγούρα σχεδόν μποέμ. Βραχνός, αθυρόστομος, τρυφερός και αναρχικός μαζί, τραγουδούσε σαν άνθρωπος που είχε δει πολλά, είχε πει ακόμη περισσότερα και είχε αποφασίσει να μη στολίσει την αλήθεια του.
Η χώρα που άλλαξε τις πίστες: new beat, EBM, Technotronic
Ένα από τα πιο συναρπαστικά κεφάλαια της βελγικής μουσικής βρίσκεται στην ηλεκτρονική σκηνή. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, το Βέλγιο έγινε απρόσμενα ένα από τα εργαστήρια της ευρωπαϊκής χορευτικής μουσικής.
Το new beat, ένας σκοτεινός, αργός, υπνωτικός ηλεκτρονικός ήχος, γεννήθηκε μέσα στην κλαμπ κουλτούρα του Βελγίου και επηρέασε την εξέλιξη της ευρωπαϊκής techno, της rave σκηνής και των μεταγενέστερων χορευτικών ιδιωμάτων. Ήταν μουσική με χαμηλωμένες ταχύτητες, βαριά ατμόσφαιρα, μηχανικό παλμό και μια παράξενη αίσθηση αστικής νύχτας.
Παράλληλα, οι Front 242 έγιναν πρωτοπόροι του electronic body music, ενός σκληρού ηλεκτρονικού ήχου που συνέδεσε τη βιομηχανική αισθητική με το σώμα και τον χορό. Από εκεί μέχρι τη Technotronic και το “Pump Up the Jam”, η απόσταση φαίνεται μεγάλη, αλλά υπάρχει κοινό νήμα που δείχνει πως το Βέλγιο ήξερε να μετατρέπει το κλαμπ σε εργαστήριο.
Το “Pump Up the Jam” των Technotronic έγινε παγκόσμια επιτυχία και έβαλε τη βελγική χορευτική παραγωγή στα σπίτια, στα γυμναστήρια, στα πάρτι και στα ραδιόφωνα όλου του κόσμου. Μπορεί να ακούγεται σήμερα σαν καθαρό δείγμα της εποχής του, όμως η σημασία του είναι μεγάλη. Έδειξε ότι μια μικρή χώρα μπορούσε να παράξει ήχο που θα κατακτούσε τη διεθνή ποπ αγορά.
Stromae: η μεγάλη βελγική απάντηση στον 21ο αιώνα
Αν ο Jacques Brel είναι το μεγάλο φάντασμα που πλανάται πάνω από τη βελγική chanson, ο Stromae είναι ο καλλιτέχνης που απέδειξε ότι αυτή η παράδοση μπορεί να περάσει στον 21ο αιώνα χωρίς να μουσειοποιηθεί.
Ο Stromae, γεννημένος ως Paul Van Haver στις Βρυξέλλες, ένωσε ηλεκτρονική μουσική, hip hop, chanson, αφρικανικές αναφορές, ποπ ευφυΐα και θεατρική σκηνοθεσία. Το “Alors on danse” τον έκανε διεθνώς γνωστό, όμως η πραγματική του δύναμη φάνηκε ακόμη περισσότερο στα τραγούδια που ακολούθησαν. Στο “Papaoutai” μίλησε για την απουσία του πατέρα μέσα από έναν ρυθμό που σε κάνει να χορεύεις ενώ το θέμα σε βαραίνει. Στο “Formidable” έστησε δημόσια κατάρρευση σαν μουσικό θέατρο δρόμου. Στο “Tous les mêmes” έπαιξε με τα φύλα, τους ρόλους και τις στερεοτυπικές συγκρούσεις μέσα στις σχέσεις.
Η νέα βελγική ποπ: Angèle, Damso και η γενιά των Βρυξελλών
Τα τελευταία χρόνια, η βελγική σκηνή απέκτησε νέα διεθνή αυτοπεποίθηση. Η Angèle έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της σύγχρονης γαλλόφωνης ποπ, με τραγούδια που συνδυάζουν ελαφρότητα, χορευτικότητα, κοινωνικό σχόλιο και προσωπική ευαλωτότητα. Το “Balance ton quoi” μίλησε με ποπ τρόπο για τον σεξισμό, ενώ το “Bruxelles je t’aime” έγινε ερωτική επιστολή προς την πόλη της, χωρίς να την εξιδανικεύει.
Ο Damso, γεννημένος στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και μεγαλωμένος στο Βέλγιο, έγινε από τις πιο ισχυρές φωνές της γαλλόφωνης ραπ. Η μουσική του είναι σκοτεινή, εσωτερική, συχνά ωμή, με έναν τρόπο γραφής που συνδυάζει την προσωπική αφήγηση με την αστική μελαγχολία. Δίπλα του, ο Hamza έφερε πιο μελωδικό, trap και R&B ύφος, δείχνοντας πώς οι Βρυξέλλες μπορούν να συνομιλήσουν με το Παρίσι, την Ατλάντα, το Κινσάσα και το διαδίκτυο την ίδια στιγμή.
Η Lous and the Yakuza πρόσθεσε μια ακόμη διάσταση: μια καλλιτέχνιδα με κονγκολέζικες ρίζες, βελγική διαδρομή και διεθνή αισθητική, που κινείται ανάμεσα στην ποπ, τη ραπ, τη soul και το σκοτεινό οπτικό σύμπαν. Ο Tamino, με αιγυπτιακές ρίζες και βελγική βάση, έφερε έναν ήχο πιο ατμοσφαιρικό, σχεδόν μυσταγωγικό, ενώ ο Lost Frequencies έδειξε ότι το Βέλγιο παραμένει ενεργό και στην παγκόσμια ηλεκτρονική ποπ.
Η νέα βελγική μουσική δεν προσπαθεί να κρύψει την πολλαπλή της ταυτότητα. Αντίθετα, τη χρησιμοποιεί ως καύσιμο και μάλιστα με εξαιρετικό τρόπο!
12 τραγούδια-κλειδιά για να μπεις στη μουσική φιλοσοφία του Βελγίου
1. Django Reinhardt – “Minor Swing” (1937)
Ένα από τα θεμέλια της ευρωπαϊκής τζαζ. Ο Django Reinhardt δεν αντιπροσωπεύει απλώς το Βέλγιο, αλλά μια ολόκληρη ήπειρο που έμαθε να παίζει τζαζ με δική της φλόγα.
2. Jacques Brel – “Le Plat Pays” (1962)
Το τραγούδι-πορτρέτο της φλαμανδικής γης. Μελαγχολικό, ποιητικό και βαθιά προσωπικό, δείχνει πώς η πατρίδα μπορεί να γίνει εσωτερικό τοπίο.
3. Toots Thielemans – “Bluesette” (1962)
Η φυσαρμόνικα αποκτά κομψότητα, νοσταλγία και τζαζ λεπτότητα. Ένα κομμάτι που αποτυπώνει την κοσμοπολίτικη πλευρά του Βελγίου.
4. Salvatore Adamo – “Tombe la neige” (1963)
Μια από τις πιο χαρακτηριστικές μπαλάντες της γαλλόφωνης ποπ. Απλή, μελαγχολική, σχεδόν κινηματογραφική, με τον Adamo να μετατρέπει το χιόνι σε εικόνα μοναξιάς.
5. Plastic Bertrand – “Ça plane pour moi” (1977)
Ποπ-πανκ ενέργεια, χιούμορ και ευρωπαϊκή εξωστρέφεια. Ένα τραγούδι που έγινε διεθνές σύμβολο μιας πιο παιχνιδιάρικης, εκρηκτικής βελγικής πλευράς.
6. Telex – “Moskow Diskow” (1979)
Η βελγική ηλεκτρονική σκηνή πριν από τη μεγάλη έκρηξη των 80s. Οι Telex έπαιξαν με τη μηχανική ειρωνεία, τη ντίσκο και το συνθεσάιζερ, ανοίγοντας δρόμο για όσα θα ακολουθούσαν.
7. Front 242 – “Headhunter” (1988)
Σκληρό, βιομηχανικό, σωματικό. Ένα από τα κομμάτια που δείχνουν γιατί το Βέλγιο υπήρξε τόσο σημαντικό στην εξέλιξη της σκοτεινής ηλεκτρονικής μουσικής.
8. Technotronic – “Pump Up the Jam” (1989)
Η στιγμή που η βελγική χορευτική παραγωγή έγινε παγκόσμιο φαινόμενο. Ένα τραγούδι που συνδέθηκε με την κουλτούρα των late 80s και των early 90s όσο λίγα.
9. Vaya Con Dios – “Nah Neh Nah” (1990)
Μια ιδιαίτερη μίξη ποπ, λάτιν, τζαζ και ευρωπαϊκής νυχτερινής ατμόσφαιρας. Οι Vaya Con Dios έδωσαν στο Βέλγιο έναν ήχο κομψό, θεατρικό και αμέσως αναγνωρίσιμο.
10. dEUS – “Suds & Soda” (1994)
Η Αμβέρσα μπαίνει στον χάρτη της ευρωπαϊκής εναλλακτικής ροκ. Νευρικό, ανήσυχο και απρόβλεπτο, το τραγούδι έδειξε ότι το Βέλγιο μπορούσε να σταθεί δίπλα στις σημαντικές indie σκηνές της εποχής.
11. Stromae – “Alors on danse” (2009)
Η παγκόσμια επιστροφή του Βελγίου στο προσκήνιο. Ένα χορευτικό τραγούδι για την κούραση, την πίεση και την κυκλικότητα της καθημερινότητας. Ο Stromae έκανε την πίστα χώρο υπαρξιακής σκέψης.
12. Angèle – “Bruxelles je t’aime” (2021)
Η νέα γενιά τραγουδά την πόλη της με αγάπη, ειρωνεία και ποπ διαύγεια. Ένα τραγούδι που κλείνει ιδανικά τον κύκλο από τον Brel μέχρι τη σύγχρονη βελγική ποπ.
Σύγχρονοι mainstream καλλιτέχνες
Stromae
Η πιο εμβληματική βελγική φιγούρα του 21ου αιώνα. Συνδυάζει ηλεκτρονική παραγωγή, γαλλόφωνο λόγο, θεατρικότητα και βαθιά κοινωνικά θέματα. Με τραγούδια όπως “Alors on danse”, “Papaoutai” και “Formidable”, έγινε διεθνής χωρίς να χάσει την καλλιτεχνική του ιδιοτυπία.
Angèle
Η μεγάλη ποπ φωνή της νεότερης γενιάς. Με αφετηρία τις Βρυξέλλες, έφερε στη γαλλόφωνη ποπ έναν συνδυασμό ευαισθησίας, χιούμορ, φεμινιστικού σχολίου και χορευτικής κομψότητας. Το “Bruxelles je t’aime” που ακούσαμε πιο πάνω, συνοψίζει ιδανικά τη σχέση της με την πόλη και τη βελγική της ταυτότητα.
Damso
Από τους πιο επιδραστικούς ράπερ της γαλλόφωνης σκηνής. Η γραφή του είναι σκοτεινή, προσωπική και συχνά αντιφατική, με έντονη ατμόσφαιρα και μεγάλη απήχηση στη νεότερη γενιά. Εκφράζει μια πλευρά των Βρυξελλών πιο αστική, πιο αιχμηρή και πιο πολυπολιτισμική.
Hamza
Σημαντική μορφή της βελγικής ραπ και R&B σκηνής. Με μελωδικό ύφος, trap επιρροές και διεθνή αισθητική, εκπροσωπεί μια γενιά καλλιτεχνών που δεν βλέπει τα σύνορα ως εμπόδιο, αλλά ως αφετηρία για υβριδικούς ήχους.
Lous and the Yakuza
Καλλιτέχνιδα με έντονη προσωπική ταυτότητα και κινηματογραφική αισθητική. Η μουσική της ενώνει ποπ, ραπ και soul, ενώ οι αφρικανικές της ρίζες και η βελγική της πορεία δίνουν στο έργο της ιδιαίτερο βάθος.
Tamino
Ένας από τους πιο ξεχωριστούς σύγχρονους Βέλγους καλλιτέχνες. Η φωνή του, το σκοτεινό ρομαντικό του ύφος και οι ανατολικές αποχρώσεις της μουσικής του τον ξεχωρίζουν από την τυπική ποπ παραγωγή. Είναι καλλιτέχνης που απευθύνεται περισσότερο στο συναίσθημα παρά στην εύκολη επιτυχία.
Lost Frequencies
Από τα πιο γνωστά βελγικά ονόματα της σύγχρονης ηλεκτρονικής ποπ. Με διεθνείς επιτυχίες και ήχο φιλικό στο ραδιόφωνο, συνέχισε τη μακρά σχέση του Βελγίου με την κλαμπ κουλτούρα, αυτή τη φορά σε πιο φωτεινή και εμπορική μορφή.
Oscar and the Wolf
Το σχήμα του Max Colombie έδωσε στο Βέλγιο μια ονειρική, μελαγχολική, ηλεκτρονική ποπ με έντονη σκηνική ταυτότητα. Είναι από τα ονόματα που δείχνουν πόσο δυνατή παραμένει η φλαμανδική πλευρά της σύγχρονης βελγικής μουσικής.
Mentissa
Νεότερη φωνή με ισχυρή παρουσία στη γαλλόφωνη ποπ σκηνή. Η πορεία της δείχνει ότι το Βέλγιο συνεχίζει να τροφοδοτεί τον ευρύτερο γαλλόφωνο χώρο με νέες ερμηνεύτριες που έχουν ραδιοφωνική απήχηση και προσωπική ευαισθησία.
Το Βέλγιο δεν είναι από τις χώρες που χτίζουν τη μουσική τους ταυτότητα πάνω σε ένα εύκολα αναγνωρίσιμο εθνικό στερεότυπο. Δεν έχει έναν ήχο που να τον εντοπίζεις αμέσως όπως συμβαίνει με το φλαμένκο στην Ισπανία, το φάντο στην Πορτογαλία ή το τάνγκο στην Αργεντινή. Η δύναμή του βρίσκεται αλλού: στη μετάφραση, στη μίξη, στη ρωγμή ανάμεσα στις γλώσσες.
Η βελγική μουσική μοιάζει με τις ίδιες τις Βρυξέλλες. Λίγο γαλλική, λίγο φλαμανδική, λίγο ευρωπαϊκή, λίγο αφρικανική, λίγο γραφειοκρατική και λίγο σουρεαλιστική! Μπορεί να γίνει βαθιά ποιητική με τον Brel, γλυκά νοσταλγική με τον Adamo, ιδιοφυώς χορευτική με τον Stromae, ποπ και αιχμηρή με την Angèle, σκοτεινή και αστική με τον Damso, υπνωτική και μηχανική με το new beat.
Αν κάτι ενώνει όλες αυτές τις διαφορετικές εκφράσεις, είναι η αίσθηση ότι το Βέλγιο δεν φοβάται την αντίφαση. Την κάνει ήχο. Και γι’ αυτό η μουσική του, παρότι συχνά περνά μέσα από άλλες γλώσσες και άλλες αγορές, καταφέρνει να αφήνει τόσο ισχυρό αποτύπωμα.
—————————————
Το μουσικό ταξίδι συνεχίζεται την επόμενη Κυριακή, με μια νέα χώρα και τους δικούς της ήχους.
—————————————
👉 Δείτε όλα τα αφιερώματα της σειράς «Οι μουσικές του πλανήτη»
—————————————
Κάθε Κυριακή ταξιδεύουμε μουσικά σε μια διαφορετική χώρα και ανακαλύπτουμε την ιστορία και τους ήχους της. Αν θέλετε να μη χάνετε κανένα από αυτά τα μουσικά ταξίδια, γραφτείτε παρακάτω στη σελίδα, στο newsletter του MusicCorner για να λαμβάνετε πρώτοι τα νέα άρθρα…
