Γράφει η Νάντια Στεργίου
Αν θέλεις να αποδομήσεις κάποιον στην πολιτική, δεν τον αντικρούεις ευθέως.
Του στήνεις παγίδα. Τον βάζεις να απαντήσει σε ερωτήματα που, όποια θέση κι αν πάρει, θα προκαλέσουν διχασμό.
Το ζήτημα των αμβλώσεων είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Δεν υπάρχει κοινώς αποδεκτή απάντηση. Ό,τι κι αν ειπωθεί, θα υπάρξουν αντιδράσεις. Κι όμως, πολύ βολικά, το θέμα έχει μετατραπεί σε δείκτη «αριστερών» ή «δεξιών» φρονημάτων. Κάτι που από μόνο του είναι λάθος.
Μια άμβλωση δεν είναι ιδεολογικό μανιφέστο.
Είναι προσωπική υπόθεση.
Είναι θέμα συνθηκών, συγκυριών, ζωής.
Δεν είναι καθολική αλήθεια, ούτε μπορεί να λειτουργεί ως πολιτικό τεστ.
Ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να διαμορφώνουμε άποψη για τα πάντα μέσα από ιδεολογικά κουτάκια. Δεν είναι όλα κατευθυνόμενα.
Όμως το θέμα μας εδώ δεν είναι οι αμβλώσεις.
Το πραγματικό θέμα είναι πώς αποδομείται μια εκκολαπτόμενη πολιτική φιγούρα, όταν δείχνει ικανή να απειλήσει το κατεστημένο. Όταν αρχίζει να φαίνεται ότι μπορεί από το πουθενά να ανατρέψει ισορροπίες.
Η τακτική είναι απλή και δοκιμασμένη:
ρωτήστε την για όλα όσα διχάζουν την κοινωνία.
Θέματα χωρίς καθολικά αποδεκτή απάντηση.
Αμβλώσεις.
ΛΟΑΤΚΙ.
Θρησκεία.
Ταυτότητες.
Με λίγες τέτοιες ερωτήσεις, η «έκθεση» είναι εξασφαλισμένη. Ό,τι κι αν απαντήσει, ένα κομμάτι της κοινωνίας θα στραφεί εναντίον της. Και κάπως έτσι, η ουσία χάνεται και η εικόνα ραγίζει.
Ας θυμηθούμε, αντίθετα, συνεντεύξεις πρωθυπουργών όπου το κεντρικό ερώτημα ήταν… ποιο είναι το αγαπημένο τους φαγητό ή ποια ομάδα υποστηρίζουν! Ή άλλες, στις οποίες είναι απολύτως ξεκάθαρο ότι το πλαίσιο έχει συμφωνηθεί εκ των προτέρων με το επιτελείο τους, οι ερωτήσεις έχουν εγκριθεί και καμία απάντηση δεν πιέζεται πραγματικά. Εκεί δεν υπάρχουν «παγίδες». Υπάρχει ασφάλεια.
Καταλαβαίνετε τώρα πώς αποδομείται όποιος απειλεί τα κεκτημένα;
Με τη Μαρία Καρυστιανού θα δούμε πολλά ακόμη. Θα της στηθούν παγίδες, γιατί εμφανίζεται να απειλεί το πολιτικό κατεστημένο χωρίς να προέρχεται από αυτό και χωρίς να έχει διαμορφωθεί μέσα σε κομματικούς μηχανισμούς. Θα βρεθεί «στον τοίχο» ξανά και ξανά. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο πώς θα διαχειριστεί η ίδια αυτές τις επιθέσεις, αλλά αν και ο ίδιος ο λαός θα αντιληφθεί ότι εδώ κάτι παίζεται.
Γιατί ναι, το θέμα των αμβλώσεων είναι σημαντικό.
Όμως αυτό απασχολεί σήμερα τη σύγχρονη Ελλάδα;
Δεν έχει λυθεί εδώ και δεκαετίες;
Υπήρχε πραγματικός λόγος να επανέλθει τώρα;
Αυτό είναι το επείγον;
Ή μήπως είναι:
η δικαιοσύνη;
η ατιμωρησία των πολιτικών;
η διασπάθιση δημόσιου χρήματος;
οι απευθείας αναθέσεις;
η φτωχοποίηση των πολιτών;
η ακρίβεια παντού;
οι χαμηλοί μισθοί;
το διαλυμένο σύστημα υγείας;
η παραπαιδεία που ανθεί;
οι κακές συγκοινωνίες και τα απαράδεκτα οδικά δίκτυα;
ο κατευθυνόμενος πλουτισμός συγκεκριμένων προσώπων;
η διαφθορά;
Ή μήπως το γεγονός ότι πολιτικοί μπαίνουν στον δημόσιο βίο με ένα σπίτι και καταλήγουν με τριάντα έξι, χωρίς ποτέ να εφαρμόζεται ουσιαστικά το «πόθεν έσχες» – προσέξτε, το πόθεν, όχι το έσχες;
Αν κάτι πρέπει να μας προβληματίσει, δεν είναι οι απαντήσεις της Καρυστιανού σε διχαστικά ερωτήματα που ότι και να απαντούσε θα προκαλούσε αντιδράσεις.
Είναι ποιος τα θέτει, πότε τα θέτει και κυρίως γιατί τα θέτει.
Γιατί όταν η ατζέντα αλλάζει ξαφνικά, συνήθως δεν αλλάζει τυχαία.
Και όταν το σύστημα φοβάται, δεν επιτίθεται κατά μέτωπο.
Στήνει παγίδες και περιμένει τον “παρείσακτο” να πέσει μέσα.
Και για να κλείσω. Δεν υποστηρίζω Καρυστιανού. Περιμένω όμως να δω το ολοκληρωμένο πρόγραμμα που θα παρουσιάσει. Γιατί στη Δημοκρατία ρόλο δεν πρέπει να παίζουν μόνο οι επαγγελματίες και οι “γεννημένοι” πολιτικοί. Κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να βγει μπροστά, να προτείνει, να διεκδικήσει, να δώσει ένα νέο όραμα. Κι ας μην κατάγεται από πολιτικό τζάκι. Ας μην μεγάλωσε μέσα σε κομματικούς σωλήνες.
Ας κάνουμε όλοι λοιπόν λίγη υπομονή, να δούμε τι έχει συνολικά να προτείνει αυτή η γυναίκα. Ποιες είναι συνολικά οι θέσεις της. Ποιο το επιτελείο της. Ας τα δούμε όλα αυτά και μετά έχουμε όλη την άνεση να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα και να κρίνουμε…
Ψυχραιμία λοιπόν αδέλφια!
PS. Αλήθεια, υπάρχει έστω και ένας που πιστεύει πραγματικά πως αν η Καρυστιανού φτάσει να εκλεγεί, θα άνοιγε θέμα με τις αμβλώσεις;
