Ο «Θαυματοποιός» του Brian Friel παρουσιάζεται στο Θέατρο Μπέλλος σε σκηνοθεσία του Θανάση Δόβρη, με μια παράσταση που διερευνά τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην πίστη, την αλήθεια και την ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει ακόμη κι όταν γνωρίζει το τέχνασμα.
Με αφετηρία το έργο του πολυβραβευμένου Ιρλανδού συγγραφέα, η παράσταση βάζει στο κέντρο δύο θεμελιώδεις ανθρώπινες ανάγκες: την ανάγκη για πίστη και την ανάγκη για αλήθεια. Όχι ως αφηρημένες έννοιες, αλλά ως βιώματα που συγκρούονται, μετατοπίζονται και φθείρονται μέσα στον χρόνο. Η αλήθεια δεν αντιμετωπίζεται ως μία ενιαία εκδοχή, αλλά ως κάτι που γεννιέται μέσα από διαφορετικές αφηγήσεις και μέσα από τη ζωντανή σχέση τους με το κοινό.
Στο κέντρο βρίσκεται ένας περιπλανώμενος θίασος που επιβιώνει χάρη στην υπόσχεση του θαύματος. Οι ήρωες κινούνται στα όρια της τελετουργίας και της αναπαράστασης, της πίστης και της απάτης, ενώ η μορφή του λαϊκού ταχυδακτυλουργού γίνεται βασικό δραματουργικό εργαλείο: η «μαγεία» δεν παρουσιάζεται ως απόδειξη του υπερφυσικού, αλλά ως μια σιωπηρή συμφωνία ανάμεσα σε εκείνον που την προσφέρει και σε εκείνον που έχει ανάγκη να πιστέψει.
Η παράσταση δεν επιχειρεί να αποφασίσει ποιος λέει την αλήθεια. Αντίθετα, παρακολουθεί πώς η αλήθεια σχηματίζεται μέσα στη συνάντηση του χώρου, των διαφορετικών αφηγήσεων και των θεατών. Παράλληλα, εξετάζει τη φθορά της πίστης — προσωπικής, καλλιτεχνικής και συλλογικής — και την επιμονή του ανθρώπου να κρατιέται από αυτήν ακόμη και όταν γνωρίζει τον μηχανισμό πίσω από το «θαύμα».
Στο σκηνοθετικό του σημείωμα, ο Θανάσης Δόβρης συνδέει ευθέως την πράξη του θεάτρου με την πίστη. Η σκηνή, όπως σημειώνει, προϋποθέτει μια παράλογη πίστη του performer στον εαυτό του, στο άδειο της σκηνής και στους ίδιους τους θεατές· κι εκείνοι έρχονται στο θέαμα ακριβώς για να πιστέψουν τους ανθρώπους που βρίσκονται απέναντί τους.
Η σκηνοθεσία επιλέγει να φέρει τη δράση σε απόσταση αναπνοής από το κοινό, συχνά ακόμη και ανάμεσά του, με άμεση, σχεδόν κινηματογραφική ερμηνευτική γραφή. Η αίσθηση μιας απογυμνωμένης επαρχιακής γειτονιάς, η σωματικότητα, η μνήμη και η σχέση με τον ίδιο τον τόπο αποτελούν βασικά στοιχεία της σκηνικής εμπειρίας.
Ιδιαίτερο ρόλο αποκτά και η γκάιντα, ένα από τα παλαιότερα λαϊκά πνευστά όργανα της υπαίθρου. Ο τραχύς ήχος της χρησιμοποιείται για να δώσει στην αφήγηση έναν πιο οικουμενικό χαρακτήρα και να τη συνδέσει με το συλλογικό ασυνείδητο και το πανανθρώπινο τραύμα, όπως αυτό εγγράφεται στο σώμα και στη μνήμη.
Στη σκηνή συναντώνται οι Ευάγγελος Βογιατζής, Νικόλ Δημητρακοπούλου και Γιώργος Τριανταφυλλίδης, ενώ την πρωτότυπη μουσική υπογράφει ο Panú (Παναγιώτης Μανουηλίδης).
Κείμενο: Brian Friel
Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία: Θανάσης Δόβρης
Σκηνικά – Κοστούμια: Αλέγια Παπαγεωργίου
Μουσική: Panú (Παναγιώτης Μανουηλίδης)
Φωτισμοί: Χρήστος Δούρος
Βοηθός σκηνοθέτη: Ίρις Τσαγρή
Πρεμιέρα: Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2026
Παραστάσεις: Σάββατο στις 18:00 και Κυριακή στις 21:15
Διάρκεια: 100 λεπτά
Θέατρο Μπέλλος
Κέκροπος 1, Αθήνα
Τηλέφωνο: 210 3229889
Early bird: όλα τα εισιτήρια 10€ έως 10 Οκτωβρίου
Προπώληση: more.com
