Γράφει ο Παύλος Ζέρβας
Υπάρχουν ηθοποιοί που συνδέθηκαν με συγκεκριμένους ρόλους. Και υπάρχουν και λίγοι, πολύ λίγοι, που συνδέθηκαν με μια ολόκληρη ατμόσφαιρα.
Όπως ο Hugh Grant! Για μια ολόκληρη δεκαετία, κυρίως από τα μέσα των 90s μέχρι τα μέσα των 00s, έγινε το πρόσωπο της ρομαντικής κομεντί: ο αμήχανος αλλά γοητευτικός Βρετανός, με το μισό χαμόγελο, το νευρικό βλέμμα και τη μόνιμη αίσθηση ότι η αγάπη θα τον βρει …ακόμη κι αν δεν είναι καθόλου έτοιμος.
Και μαζί με τις ταινίες του, ήρθαν και τραγούδια που δεν λειτουργούσαν απλώς σαν soundtrack. Έγιναν μέρος των σκηνών, των χαρακτήρων και -τελικά- των αναμνήσεών μας από αυτές τις ιστορίες.
Four Weddings and a Funeral (1994) — “Love Is All Around” – Wet Wet Wet
Notting Hill (1999) — “When You Say Nothing At All” – Ronan Keating
Notting Hill — “She” – Elvis Costello
Η εκδοχή του Elvis Costello έντυσε τις πιο συναισθηματικές στιγμές της ιστορίας και μετατράπηκε σε ένα από τα πιο αγαπημένα κινηματογραφικά love songs της εποχής. Δεν είναι από αυτά που απλώς παίζουν στο background, είναι από αυτά που βγαίνουν μπροστά, που αναλαμβάνουν να μεταδώσουν το συναίσθημα της στιγμής σε όλο του το μεγαλείο.
Bridget Jones’s Diary (2001) — “Out of Reach” – Gabrielle
Στον ρόλο του γοητευτικού αλλά προβληματικού Daniel Cleaver, ο Grant έδωσε μια πιο κυνική πλευρά της ρομαντικής του εικόνας.
Και το “Out of Reach” της Gabrielle έγινε η μουσική που συνόδευσε αυτή την πιο ρεαλιστική, λιγότερο παραμυθένια εκδοχή της αγάπης.
Σίγουρα όχι το μεγαλύτερο hit της λίστας, αλλά σίγουρα ένα από τα τραγούδια που δύσκολα ξεχνάς αν έχεις δει την ταινία.
About a Boy (2002) — “Killing Me Softly” (σκηνή σχολικής συναυλίας)
Και κάποιες φορές, στον κινηματογράφο, αυτό είναι πιο δυνατό.
Η σχολική ερμηνεία του περίφημου “Killing Me Softly” στην ταινία είναι από εκείνες τις στιγμές που αλλάζουν τη διάθεση ολόκληρης της ιστορίας και αποκαλύπτουν τον χαρακτήρα του ήρωα του Grant. Είναι το σημείο όπου η κωμωδία συναντά το συναίσθημα και όπου η μουσική γίνεται αφήγηση.
Music and Lyrics (2007) — “Way Back Into Love”
Αν στις περισσότερες ρομαντικές ταινίες ο ρόλος της μουσικής είναι να «ντύνει» μια σκηνή (να την κάνει συγκινητική, να τη γλυκαίνει, να τη κάνει πιο αξέχαστη), στο Music and Lyrics συμβαίνει κάτι πολύ πιο σπάνιο: η ίδια η ιστορία της ταινίας χτίζεται γύρω από τη δημιουργία ενός τραγουδιού!
Ο Hugh Grant υποδύεται έναν πρώην ποπ σταρ που έχει μείνει πίσω από τη δόξα του και ψάχνει μια τελευταία ευκαιρία για επιστροφή. Ξαφνικά του δίνεται η δυνατότητα να γράψει ένα νέο κομμάτι για μια σύγχρονη pop idol, μόνο που έχει ένα πρόβλημα: μπορεί να γράφει μουσική, αλλά δεν τα καταφέρνει με τους στίχους. Εκεί μπαίνει η Drew Barrymore, που σχεδόν απρόσμενα αποδεικνύεται ότι έχει ταλέντο στη γραφή και γίνεται η συνεργάτιδά του.
Κι έτσι γεννιέται το “Way Back Into Love”: όχι ως «ένα ακόμη τραγούδι στο soundtrack», αλλά ως το τραγούδι που βλέπουμε να δημιουργείται βήμα-βήμα μέσα στην ταινία, με δοκιμές, αμφιβολίες, χιούμορ, μικρές ήττες και μικρές νίκες, ακριβώς όπως εξελίσσεται και η σχέση των δύο χαρακτήρων. Με απλά λόγια: το κομμάτι δεν μπαίνει απλώς για να συνοδεύσει τον έρωτα. Ο έρωτας και η ιστορία προχωρούν επειδή γράφεται αυτό το τραγούδι. Και όταν τελικά ακούγεται ολοκληρωμένο, δεν λειτουργεί σαν “τέλος με μουσική”, αλλά σαν η κορύφωση όλης της διαδρομής που μόλις παρακολουθήσαμε…
Ένας ηθοποιός, μια εποχή, …πολλά soundtracks!
Κοιτώντας πίσω, ίσως αυτό που έκανε τον Hugh Grant τόσο ξεχωριστό δεν ήταν μόνο οι ρόλοι του. Ήταν το ότι οι ταινίες του είχαν πάντα μια ιδιαίτερη σχέση με τη μουσική.
Δεν θυμόμαστε απλώς τις ιστορίες.
Θυμόμαστε το τραγούδι που έπαιζε όταν οι χαρακτήρες κοιτάχτηκαν για πρώτη φορά.
Όταν χώρισαν.
Όταν ξαναβρέθηκαν…
Και κάπως έτσι, ο Grant δεν έγινε απλώς πρωταγωνιστής ρομαντικών ταινιών. Έγινε -χωρίς να το καταλάβει- ο πρωταγωνιστής μιας ολόκληρης κινηματογραφικής ρομαντικής playlist!
