Γράφει ο Παύλος Ζέρβας
Υπάρχουν τραγούδια που ξεκινούν σαν μελωδία και καταλήγουν να κουβαλούν επάνω τους μια ολόκληρη εποχή. Το «Rain and Tears» των Aphrodite’s Child είναι ένα από αυτά. Στην πρώτη ακρόαση μοιάζει με μια τρυφερή, σχεδόν αθώα μπαλάντα: η φωνή του Demis Roussos απλώνεται πάνω σε μια γνώριμη κλασική αρμονία, ο Vangelis ντύνει το κομμάτι με εκείνη τη μελαγχολική μεγαλοπρέπεια που αργότερα θα γινόταν προσωπική του υπογραφή, και το τραγούδι κυλά σαν βροχή σε μια ευρωπαϊκή ποπ σκηνή που άλλαζε πρόσωπο.
Όμως πίσω από αυτό το φαινομενικά απλό τραγούδι υπάρχει μια ιστορία πολύ πιο “πυκνή”. Η Ελλάδα της δικτατορίας, τρεις νέοι μουσικοί που θέλουν να φύγουν προς τη Δύση, ένα ταξίδι που δεν φτάνει ποτέ στον προορισμό του, το Παρίσι του Μάη του 1968, οι απεργίες, τα δακρυγόνα, η ανάγκη για επιβίωση, ένα κακό συμβόλαιο που υπογράφεται επειδή δεν υπάρχει άλλη λύση, και ένας μπαρόκ κανόνας του 17ου αιώνα που μεταμορφώνεται σε διεθνές ποπ χιτ.
Το «Rain and Tears» δεν γεννήθηκε απλώς στο στούντιο. Γεννήθηκε σε ένα σημείο όπου η προσωπική τύχη τριών Ελλήνων μουσικών συνάντησε την ευρωπαϊκή Ιστορία.
Πριν γίνουν Aphrodite’s Child
Η ιστορία αρχίζει στην Αθήνα, πριν ακόμη υπάρξει το όνομα Aphrodite’s Child. Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου είχε ήδη πίσω του τη μεγάλη ελληνική beat εμπειρία των Forminx. Ο Ντέμης Ρούσσος είχε περάσει από συγκροτήματα όπως οι Idols και οι We Five. Ο Λουκάς Σιδεράς ήταν ο ντράμερ με τον οποίο ο Βαγγέλης και ο Ντέμης θα έβρισκαν τη χημεία που χρειαζόταν για κάτι μεγαλύτερο από μια ακόμη ελληνική ποπ μπάντα της εποχής.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 η ελληνική μουσική σκηνή άνοιγε δειλά προς το beat, το rock και την ποπ αισθητική που ερχόταν από τη Βρετανία και την Αμερική. Όμως τα όρια ήταν στενά. Η Ελλάδα δεν ήταν Λονδίνο. Δεν ήταν Παρίσι. Δεν ήταν η διεθνής αγορά όπου μπορούσε μια μπάντα να ηχογραφήσει, να περιοδεύσει και να διεκδικήσει χώρο σε μια Ευρώπη που ήδη ζούσε τη δική της νεανική έκρηξη.
Το 1967 η Ελλάδα μπήκε στη δικτατορία των συνταγματαρχών. Αυτό δεν σημαίνει, με βάση τα διαθέσιμα τεκμηριωμένα στοιχεία, ότι οι Aphrodite’s Child «κυνηγήθηκαν» προσωπικά ως πρόσωπα από το καθεστώς. Δεν έχουμε αξιόπιστη μαρτυρία που να δείχνει ότι έφυγαν επειδή απειλούνταν άμεσα ή επειδή υπήρχε συγκεκριμένη δίωξη εναντίον τους.
Αυτό που τεκμηριώνεται είναι κάτι διαφορετικό αλλά εξίσου σημαντικό: η Ελλάδα της χούντας δεν ήταν το περιβάλλον όπου μια φιλόδοξη ροκ μπάντα μπορούσε να δει μέλλον. Ο Βαγγέλης, σύμφωνα με τις βιογραφικές καταγραφές της περιόδου, θεωρούσε ότι η πραγματική προοπτική για τη μουσική τους βρισκόταν εκτός Ελλάδας. Το Λονδίνο, με τα κλαμπ, τις δισκογραφικές, την ψυχεδελική σκηνή και τη μετα-Beatles αύρα του, έμοιαζε ο φυσικός προορισμός.
Έτσι, το σχέδιο ήταν απλό: να φύγουν για την Αγγλία…
Το ταξίδι που σταμάτησε πριν από το Λονδίνο
Το 1968 οι μουσικοί έχουν ήδη κάνει κινήσεις προς τη βρετανική αγορά. Υπήρχαν demos, υπήρχε επαφή με την Philips στο Λονδίνο, υπήρχε η προσδοκία ότι αν εγκατασταθούν στην Αγγλία θα μπορέσουν να χτίσουν κάτι διεθνές. Ο Αργύρης «Silver» Κουλουρής, που συνδεόταν με το σχήμα, μένει πίσω λόγω στρατιωτικής θητείας. Ο Ντέμης Ρούσσος και ο Λουκάς Σιδεράς ξεκινούν για Λονδίνο, ενώ ο Βαγγέλης θα τους ακολουθούσε λίγο αργότερα.
Το ταξίδι όμως δεν εξελίχθηκε όπως το είχαν φανταστεί. Φτάνοντας στη Βρετανία, η έλλειψη των κατάλληλων αδειών εργασίας δημιουργεί πρόβλημα. Οι αρχές αντιλαμβάνονται, από υλικό που είχαν μαζί τους, ότι δεν πρόκειται απλώς για τουρίστες αλλά για μουσικούς που σκοπεύουν να εργαστούν. Χωρίς τα σωστά χαρτιά, η είσοδος γίνεται αδύνατη.
Αναγκάζονται να επιστρέψουν στο Παρίσι.
Στις 26 Μαρτίου 1968 φτάνει και ο Βαγγέλης στη γαλλική πρωτεύουσα. Η μπάντα περιμένει οδηγίες από το Λονδίνο. Η Philips τούς λέει να μείνουν προσωρινά στο Παρίσι μέχρι να τακτοποιηθούν τα θέματα με άδειες παραμονής και εργασίας. Όμως το προσωρινό αρχίζει να γίνεται μόνιμο. Το Λονδίνο δεν απαντά, τα χρήματα λιγοστεύουν, και η πόλη γύρω τους ετοιμάζεται να εκραγεί.
Παρίσι, Μάης 1968: η πόλη που “έκαιγε”
Για να καταλάβουμε το «Rain and Tears», πρέπει να καταλάβουμε το Παρίσι εκείνων των ημερών.
Ο Μάης του 1968 στη Γαλλία ξεκίνησε ως φοιτητική εξέγερση, αλλά γρήγορα μετατράπηκε σε ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα της μεταπολεμικής Ευρώπης. Η σπίθα άναψε στα πανεπιστήμια, κυρίως γύρω από τη Ναντέρ και τη Σορβόννη. Οι φοιτητές διαμαρτύρονταν για τον αυταρχισμό, τη συντηρητική κοινωνική τάξη, την ασφυξία του πανεπιστημιακού συστήματος, αλλά και για ένα ευρύτερο αίσθημα ότι η Γαλλία του στρατηγού Ντε Γκωλ είχε μείνει πίσω από τη νέα νεανική κουλτούρα.
Η σύγκρουση δεν έμεινε φοιτητική. Από τις αρχές και τα μέσα Μαΐου, οι διαδηλώσεις εξαπλώθηκαν, οι δρόμοι γέμισαν οδοφράγματα, οι συγκρούσεις με την αστυνομία έγιναν σκληρές και η χώρα οδηγήθηκε σε γενική απεργία. Περίπου 10 εκατομμύρια εργαζόμενοι συμμετείχαν στο απεργιακό κύμα. Η Γαλλία σχεδόν παρέλυσε: εργοστάσια, συγκοινωνίες, δημόσιες υπηρεσίες, πανεπιστήμια, δρόμοι, στούντιο, τα πάντα μπήκαν στο ρυθμό μιας μεγάλης κοινωνικής αναταραχής.
Για τους Aphrodite’s Child αυτό δεν ήταν μια απλή πολιτική ιστορία. Ήταν η καθημερινότητά τους. Βρίσκονταν στο Καρτιέ Λατέν, στην καρδιά των γεγονότων. Οι απεργίες στις μεταφορές τούς κρατούσαν αποκλεισμένους στη Γαλλία. Τα χρήματα τελείωναν. Η επικοινωνία με την Ελλάδα ήταν δύσκολη. Η πόλη μύριζε δακρυγόνο.
Ο Βαγγέλης θα θυμόταν αργότερα εκείνη την περίοδο όχι ως ρομαντική περιπέτεια, αλλά ως κατάσταση ανάγκης. Σε μεταγενέστερη συνέντευξή του, μιλώντας για το πρώτο δισκογραφικό συμβόλαιο που υπέγραψε, εξήγησε ότι το έκανε από ανάγκη.
…ήμασταν εγκλωβισμένοι και δεν είχαμε χρήματα για να επιβιώσουμε…
Και συμπλήρωνε ότι δεν μπορούσε καν να τηλεφωνήσει στην Ελλάδα για βοήθεια. Η Mercury τούς πρότεινε συμβόλαιο και, όπως παραδεχόταν, «δεν είχαμε άλλη επιλογή».
Αυτή η φράση είναι κλειδί για την ιστορία. Οι Aphrodite’s Child δεν υπέγραψαν επειδή είχαν μπροστά τους την ιδανική καλλιτεχνική συμφωνία. Υπέγραψαν επειδή ήταν αποκλεισμένοι, άφραγκοι και χρειαζόταν να επιβιώσουν.
Από ανάγκη, όνομα και συμβόλαιο
Στο Παρίσι, η επαφή με τη γαλλική Philips και τη Mercury θα αλλάξει τα πάντα. Ο Pierre Sberro, άνθρωπος της εταιρείας, ακούει το υλικό τους και ενθουσιάζεται. Τους δίνει χώρο για πρόβες στο υπόγειο του κτιρίου της Philips. Εκεί θα αρχίσει να παίρνει σχήμα το πρώτο μεγάλο τους τραγούδι.
Την ίδια περίοδο, σε ένα γεγονός της δισκογραφικής, προκύπτει και το όνομα. Ο Lou Reizner, στέλεχος της Mercury στην Ευρώπη, προτείνει το «Aphrodite’s Child». Η μπάντα, που μέχρι τότε συνδεόταν με ονόματα γύρω από τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, αποκτά ξαφνικά μια διεθνή ταυτότητα. Ελληνική μυθολογία, αγγλική γλώσσα, ευρωπαϊκή ποπ αγορά…
Το συμβόλαιο δεν ήταν ευνοϊκό. Το ποσοστό που τους προσφέρθηκε ήταν χαμηλό, όμως εκείνη τη στιγμή η διαπραγματευτική τους δύναμη ήταν ελάχιστη. Ο Βαγγέλης το είπε χρόνια αργότερα με απόλυτη καθαρότητα: το συμβόλαιο δεν ήταν καλό.
Και εδώ μπαίνει στη σκηνή ο Pachelbel.
Τι είναι ο Κανόνας του Pachelbel;
Το «Rain and Tears» βασίζεται στον περίφημο Κανόνα του Johann Pachelbel, γνωστό συνήθως ως «Canon in D» ή «Κανόνας σε Ρε μείζονα». Ο Pachelbel ήταν Γερμανός συνθέτης της μπαρόκ περιόδου, και το έργο του αυτό γράφτηκε πιθανότατα στα τέλη του 17ου αιώνα, περίπου ανάμεσα στο 1680 και το 1690.
Η λέξη «κανόνας» στη μουσική δεν σημαίνει νόμος ή κανονισμός. Είναι μια τεχνική σύνθεσης όπου μια μελωδική γραμμή επαναλαμβάνεται από διαφορετικές φωνές ή όργανα, μπαίνοντας σταδιακά η μία μετά την άλλη. Ένα απλό παράδειγμα για να το καταλάβει κανείς είναι το παιδικό «Frère Jacques», όπου η ίδια μελωδία ξεκινά από μία φωνή και μετά την ακολουθούν άλλες, με χρονική καθυστέρηση.
Ο Κανόνας του Pachelbel είναι πιο σύνθετος και πιο κομψός. Στηρίζεται σε ένα επαναλαμβανόμενο μπάσο, μια αρμονική βάση που γυρίζει ξανά και ξανά, ενώ πάνω της χτίζονται μελωδίες που εξελίσσονται. Αυτό το αίσθημα σταθερότητας και ταυτόχρονης κίνησης είναι που έκανε το έργο τόσο εθιστικό στη μεταγενέστερη ποπ κουλτούρα. Ακούς κάτι που μοιάζει να πηγαίνει μπροστά, αλλά στην πραγματικότητα επιστρέφει διαρκώς σε μια γνώριμη βάση.
Αυτό ακριβώς αξιοποίησε ο Βαγγέλης στο «Rain and Tears». Δεν πήρε απλώς μια κλασική μελωδία και την έντυσε με ποπ ρυθμό. Πήρε μια αρμονική αίσθηση αιώνων και την έφερε μέσα στο 1968, σε ένα τραγούδι που ακουγόταν ταυτόχρονα παλιό και νέο, εκκλησιαστικό και ερωτικό, μελαγχολικό και εμπορικό.
Η πρόταση για την προσαρμογή του κλασικού θέματος αποδίδεται στον Pierre Sberro. Ο Boris Bergman, νεαρός τότε στιχουργός που αργότερα θα συνδεόταν με σημαντικά ονόματα του γαλλικού τραγουδιού, έγραψε τους αγγλικούς στίχους μαζί με τον Βαγγέλη. Στο επίσημο βιογραφικό του Bergman αναφέρεται ότι στις 5 Μαΐου 1968 έγραψε με τον Vangelis ένα τραγούδι για ένα ελληνικό συγκρότημα: το «Rain and Tears».
Η ημερομηνία έχει τη δική της βαρύτητα. Στις 5 Μαΐου 1968 το Παρίσι ήδη έβραζε. Λίγες μέρες μετά, η πόλη θα ζούσε τις πιο σκληρές νύχτες της εξέγερσης.
Η ηχογράφηση λίγο πριν κλείσουν τα στούντιο
Το «Rain and Tears» ηχογραφήθηκε στο Παρίσι, στο Studio Davout, μέσα στον Μάη του 1968. Οι καταγραφές αναφέρουν ότι από τις 10 Μαΐου χρειάστηκαν τέσσερις ημέρες για την ηχογράφηση του «Rain and Tears» και του «Don’t Try to Catch a River». Το χρονικό σημείο είναι σχεδόν κινηματογραφικό: η μπάντα μπαίνει στο στούντιο, προλαβαίνει να γράψει το τραγούδι, και αμέσως μετά η γενική απεργία κλείνει τα πάντα!
Έξω από το στούντιο, το Παρίσι δεν είναι η πόλη των καρτ-ποστάλ. Είναι μια πόλη που μυρίζει μπαρούτι. Οι δρόμοι του Καρτιέ Λατέν γεμίζουν οδοφράγματα, πέτρες, δακρυγόνα, συνθήματα, φόβο αλλά και ενθουσιασμό. Οι Aphrodite’s Child μένουν σε ξενοδοχείο στην περιοχή και βιώνουν από κοντά τη βία των ημερών, φτάνοντας στο σημείο να προστατεύονται από τα δακρυγόνα με βρεγμένες πετσέτες στο πρόσωπο.
Ένα τραγούδι αγάπης ή ένα τραγούδι εποχής;
Οι στίχοι του «Rain and Tears» μοιάζουν αρχικά ερωτικοί. Μιλούν για βροχή, δάκρυα, ήλιο, παιχνίδι, απώλεια, προσδοκία. Δεν αναφέρουν τη χούντα. Δεν αναφέρουν το Παρίσι. Δεν αναφέρουν φοιτητές, αστυνομία ή οδοφράγματα.
Αυτό όμως δεν τους κάνει άσχετους με την εποχή τους. Αντίθετα, ίσως εξηγεί γιατί το τραγούδι μπόρεσε να λειτουργήσει τόσο δυνατά. Δεν γράφτηκε ως πολιτικό τραγούδι, ούτε υπάρχει λόγος να του αποδώσουμε εκ των υστέρων πρόθεση που δεν τεκμηριώνεται. Όμως η μελαγχολική του ατμόσφαιρα, ο τίτλος του και ο χρόνος κυκλοφορίας του το έδεσαν αναπόφευκτα με εκείνες τις ημέρες. Στη Γαλλία του Μάη ’68, όταν ο κόσμος παρακολουθούσε τις εξελίξεις κυρίως από το ραδιόφωνο, το «Rain and Tears» ακούστηκε πολύ μέσα στην περίοδο των φοιτητικών και εργατικών κινητοποιήσεων. Έτσι, χωρίς να είναι σύνθημα, βρέθηκε να λειτουργεί σαν ηχητικό φόντο μιας ταραγμένης στιγμής.
Η απλότητά του το έκανε εύκολα αγαπητό στον κόσμο. Στα λόγια του άλλος μπορούσε να ακούσει έναν χωρισμό. Άλλος μια εποχή που έχανε την αθωότητά της. Άλλος το βλέμμα τριών νέων μουσικών που βρίσκονταν μακριά από την Ελλάδα, χωρίς βεβαιότητα για το αύριο. Η βροχή και τα δάκρυα των στίχων δεν χρειάστηκε να γίνουν ρητή πολιτική αλληγορία. Μέσα στο Παρίσι του 1968, αρκούσε που υπήρχαν παντού: στον καιρό, στους δρόμους, στα μάτια, στην ατμόσφαιρα.
Η φωνή του Ντέμη Ρούσσου έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Στο «Rain and Tears» δεν τραγουδά με τον εξωστρεφή, σχεδόν θεατρικό τρόπο που θα χαρακτήριζε αρκετές μεταγενέστερες επιτυχίες του. Εδώ είναι πιο αιθέριος, πιο ευάλωτος. Η φωνή του δεν πατά πάνω στη μελωδία σαν επίδειξη δύναμης. Την αφήνει να αιωρείται.
Ο Βαγγέλης, από την άλλη, κάνει κάτι που θα επαναλάβει με διαφορετικούς τρόπους σε όλη του τη διαδρομή: παίρνει ένα απλό μουσικό υλικό και το κάνει να ακούγεται σαν εικόνα. Το «Rain and Tears» είναι σχεδόν κινηματογραφικό πριν ακόμη ο ίδιος γίνει παγκόσμια γνωστός για τη μουσική του στον κινηματογράφο.
Η ειρωνεία της επιτυχίας
Το single κυκλοφόρησε στη Γαλλία μέσα στο 1968 και έγινε αμέσως επιτυχία. Οι αναφορές της εποχής και οι μεταγενέστερες βιογραφικές καταγραφές συγκλίνουν στο ότι πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα στη Γαλλία και έφτασε στην κορυφή των γαλλικών charts. Από εκεί άνοιξε ο δρόμος για την ευρωπαϊκή επιτυχία.
Η ειρωνεία είναι προφανής: το τραγούδι που γεννήθηκε επειδή η μπάντα απέτυχε να φτάσει στο Λονδίνο έγινε αυτό που της άνοιξε την Ευρώπη.
Αν είχαν πάει κανονικά στην Αγγλία, αν είχαν πάρει άδειες εργασίας, αν δεν είχαν εγκλωβιστεί στο Παρίσι, αν δεν υπήρχε η ανάγκη να δεχτούν την πρόταση της Mercury, ίσως να μην υπήρχε ποτέ το «Rain and Tears» όπως το ξέρουμε. Ή ίσως να υπήρχε άλλο τραγούδι, άλλη ιστορία, άλλη μπάντα…
Ο Βαγγέλης αργότερα δεν θα έδειχνε συνεπαρμένος από την ξαφνική διασημότητα. Σε μεταγενέστερη συνέντευξή του είπε «δεν κατάλαβα ποτέ τι το σημαντικά έχει το να είσαι διάσημος». Και πρόσθεσε ότι δεν τον ενδιέφερε να φωτογραφίζεται ή να διαβάζει για τον εαυτό του στις εφημερίδες.
Αυτή η στάση φωτίζει και το «Rain and Tears» διαφορετικά. Για τη δισκογραφία ήταν χιτ. Για το κοινό ήταν μπαλάντα. Για την καριέρα των Aphrodite’s Child ήταν διαβατήριο. Για τον Βαγγέλη, πιθανότατα, ήταν και η πρώτη εμπειρία του μεγάλου συμβιβασμού ανάμεσα στην ανάγκη, την τέχνη και τη μουσική βιομηχανία.
Οι διασκευές που άπλωσαν τη μελωδία
Η επιτυχία του «Rain and Tears» φάνηκε και από την ταχύτητα με την οποία πέρασε σε άλλες γλώσσες και φωνές. Από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν η Dalida, η οποία το ηχογράφησε σε γαλλική εκδοχή ως «Quelques larmes de pluie», σε ιταλική ως «Lacrime e pioggia» και σε γερμανική ως «Regenzeit – Tränenleid». Η περίπτωση της Dalida είναι ενδεικτική της ευρωπαϊκής δύναμης του τραγουδιού: μια ελληνική μπάντα που ηχογραφεί στο Παρίσι, πάνω σε ένα μπαρόκ θέμα, και μέσα σε λίγους μήνες η μελωδία περνά στο διεθνές ρεπερτόριο μιας από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές της ευρωπαϊκής ποπ.
Υπήρξε και ελληνική συνέχεια. Η Τάμμυ, από τις φωνές που συνδέθηκαν με την ελληνική ποπ σκηνή των late ’60s, τραγούδησε τη δική της εκδοχή με τίτλο «Βροχή και Δάκρυα». Είναι ένα μικρό αλλά ωραίο κλείσιμο του κύκλου: το τραγούδι που έφυγε από Έλληνες μουσικούς, έγινε ευρωπαϊκή επιτυχία στο Παρίσι και γύρισε πίσω στην Ελλάδα ως διασκευή, με ελληνικό τίτλο και ελληνική φωνή.
Από το «Rain and Tears» στο «666»
Η επιτυχία του «Rain and Tears» έφερε άμεσα συνέχεια. Το πρώτο άλμπουμ των Aphrodite’s Child, «End of the World», κυκλοφόρησε το 1968. Ακολούθησαν κι άλλες επιτυχίες, όπως το «It’s Five O’Clock» και το «I Want to Live». Για λίγα χρόνια, οι Aphrodite’s Child έγιναν ένα από τα πιο επιτυχημένα ελληνικά ονόματα στην ευρωπαϊκή ποπ σκηνή.
Όμως κάτω από την επιτυχία υπήρχε μια καλλιτεχνική ένταση. Ο Ντέμης Ρούσσος, με τη φωνή και τη σκηνική του παρουσία, μπορούσε να κινηθεί προς την πιο μελωδική, λαϊκότερη, εμπορική πλευρά. Ο Βαγγέλης ήθελε όλο και περισσότερο να απομακρυνθεί από τη φόρμα του χιτ και να εξερευνήσει μεγαλύτερες, πιο πειραματικές ιδέες.
Αυτό θα φανεί στο «666», το μεγαλεπήβολο concept album που βασίστηκε στην Αποκάλυψη του Ιωάννη και τελικά θα λειτουργούσε ως το κύκνειο άσμα του συγκροτήματος. Σε σχέση με εκείνο το άλμπουμ, ο Βαγγέλης θα έλεγε χρόνια αργότερα ότι η δισκογραφική εταιρεία δεν καταλάβαινε τι προσπαθούσε να κάνει. Η φράση του για το χάσμα ανάμεσα στον τρόπο που σκέφτεται μια εταιρεία και στον τρόπο που σκέφτεται ένας καλλιτέχνης μοιάζει να συνοψίζει όλη τη διαδρομή του από το «Rain and Tears» και μετά.
Αλλά όλα ξεκίνησαν από εκείνο το τραγούδι. Από μια μπαρόκ αρμονία. Από ένα υπόγειο πρόβας. Από ένα στούντιο που πρόλαβε να ανοίξει πριν το κλείσει η απεργία. Από ένα Παρίσι που έκαιγε και φλεγόταν…
Το «Rain and Tears» άντεξε στο χρόνο γιατί δεν ανήκει πλήρως σε μία μόνο κατηγορία. Δεν είναι απλώς ελληνικό τραγούδι, παρότι είναι από τα σημαντικότερα ελληνικά εξαγώγιμα μουσικά κομμάτια της εποχής. Δεν είναι απλώς γαλλικό φαινόμενο, παρότι γεννήθηκε και απογειώθηκε στη Γαλλία. Δεν είναι απλώς διασκευή κλασικού έργου, παρότι βασίζεται στον Pachelbel. Δεν είναι απλώς μπαλάντα, παρότι ακούγεται σαν μπαλάντα.
Είναι ένα τραγούδι ενδιάμεσο. Ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Ανάμεσα στο μπαρόκ και την ποπ. Ανάμεσα στην αθωότητα και την ταραχή. Ανάμεσα στην ανάγκη για επιβίωση και την ξαφνική επιτυχία.
Η μελωδία του έχει κάτι το αναπόφευκτο. Επιστρέφει ξανά και ξανά, όπως ο Κανόνας του Pachelbel. Οι στίχοι του μοιάζουν απλοί, αλλά αφήνουν χώρο στον ακροατή να βάλει μέσα τους τη δική του απώλεια. Και η ιστορία του θυμίζει ότι μερικές φορές τα τραγούδια που μένουν δεν γεννιούνται από ιδανικές συνθήκες, αλλά από αδιέξοδα.
Οι Aphrodite’s Child δεν έφτασαν τότε στο Λονδίνο. Έμειναν στο Παρίσι επειδή δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Και εκεί, μέσα στη βροχή, τα δάκρυα, τις απεργίες και τα δακρυγόνα, έγραψαν το τραγούδι που τους έβαλε στον ευρωπαϊκό χάρτη.
Το «Rain and Tears» είναι τελικά η ιστορία ενός λάθους προορισμού που έγινε πεπρωμένο!
Οι στίχοι
| Rain and tears are the same But in the sun, you’ve got to play the game When you cry in winter time You can pretend it’s nothing, but the rain |
Η βροχή και τα δάκρυα είναι το ίδιο Μα κάτω απ’ τον ήλιο, πρέπει να παίξεις το παιχνίδι Όταν κλαις μέσα στον χειμώνα Μπορείς να προσποιηθείς πως δεν τρέχει τίποτα, παρά η βροχή |
| How many times I’ve seen Tears coming from your blue eyes? |
Πόσες φορές έχω δει Δάκρυα να κυλούν από τα γαλάζια μάτια σου; |
| Rain and tears are the same But in the sun, you’ve got to play the game |
Η βροχή και τα δάκρυα είναι το ίδιο Μα κάτω απ’ τον ήλιο, πρέπει να παίξεις το παιχνίδι |
| Give me an uncertain love (oh-oh-oh-oh-oh) I need an uncertain love (oh-oh-oh-oh-oh) |
Δώσε μου μια αβέβαιη αγάπη Χρειάζομαι μια αβέβαιη αγάπη |
| Rain and tears, in the sun But in your heart, you feel the rainbow waves |
Βροχή και δάκρυα, κάτω απ’ τον ήλιο Μα στην καρδιά σου νιώθεις τα κύματα του ουράνιου τόξου |
| Rain and tears, both are shown For in my heart, there’ll never be a sun Rain and tears are the same But in the sun, you’ve got to play the game |
Βροχή και δάκρυα, και τα δυο φαίνονται Γιατί στην καρδιά μου δεν θα υπάρξει ποτέ ήλιος Η βροχή και τα δάκρυα είναι το ίδιο Μα κάτω απ’ τον ήλιο, πρέπει να προσποιηθείς |
—————————————–
Κάθε Τετάρτη στο MusicCorner.gr και μια νέα ιστορία πίσω από ένα φημισμένο τραγούδι… Stay tuned…
Θέλεις να μαθαίνεις για περισσότερες ιστορίες πίσω από γνωστά τραγούδια? Γράψου στο Newsletter παρακάτω για να σε ενημερώνουμε άμεσα και μπες στη στήλη με τα “Αφιερώματα” μας…
