Η Eurovision 2026 άνοιξε το βράδυ της Τρίτης 12 Μαΐου στη Βιέννη με τον Α’ Ημιτελικό, μια βραδιά που είχε όλα όσα περιμένει κανείς από τον διαγωνισμό: δυνατές σκηνικές εικόνες, καθαρές pop προτάσεις, country/folk αποχρώσεις, ηλεκτρονική ένταση, αρκετή θεατρικότητα, αλλά και το βαρύ πολιτικό φόντο που συνοδεύει τη φετινή διοργάνωση. Για την Ελλάδα, όμως, το πρώτο και βασικό νέο είναι ξεκάθαρο: ο Akylas με το «Ferto» πήρε την πρόκριση και θα εμφανιστεί στον Μεγάλο Τελικό του Σαββάτου 16 Μαΐου.
Ο 70ός Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision φιλοξενείται στη Wiener Stadthalle της Βιέννης, με οικοδεσπότες τη Victoria Swarovski και τον Michael Ostrowski. Ο φετινός διαγωνισμός πραγματοποιείται στην Αυστρία μετά τη νίκη του JJ το 2025, ενώ το πρόγραμμα των live shows ξεκίνησε με τον πρώτο ημιτελικό, συνεχίζεται την Πέμπτη 14 Μαΐου με τον δεύτερο και κορυφώνεται το Σάββατο 16 Μαΐου με τον τελικό.
Οι 10 χώρες που προκρίθηκαν στον τελικό
Στον Α’ Ημιτελικό διαγωνίστηκαν 15 χώρες για 10 θέσεις στον τελικό. Οι χώρες που πήραν την πρόκριση, με τη σειρά που ανακοινώθηκαν, είναι:
- Ελλάδα – Akylas, «Ferto»
- Φινλανδία – Linda Lampenius x Pete Parkkonen, «Liekinheitin»
- Βέλγιο – ESSYLA, «Dancing on the Ice»
- Σουηδία – FELICIA, «My System»
- Μολδαβία – Satoshi, «Viva, Moldova!»
- Ισραήλ – Noam Bettan, «Michelle»
- Σερβία – LAVINA, «Kraj Mene»
- Κροατία – LELEK, «Andromeda»
- Λιθουανία – Lion Ceccah, «Sólo Quiero Más»
- Πολωνία – ALICJA, «Pray»
Εκτός τελικού έμειναν η Πορτογαλία, η Γεωργία, το Μαυροβούνιο, η Εσθονία και ο Άγιος Μαρίνος.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στον φετινό ημιτελικό το αποτέλεσμα κρίθηκε με συνδυασμό ψήφου επιτροπών και κοινού, με βαρύτητα 50% – 50%. Ψήφισαν οι 15 χώρες που συμμετείχαν στον Α’ Ημιτελικό, καθώς και η Γερμανία και η Ιταλία, οι οποίες είναι ήδη απευθείας στον τελικό ως μέλη του Big 4.
Η Ελλάδα πέρασε με εμφάνιση αυτοπεποίθησης
Η ελληνική συμμετοχή εμφανίστηκε τέταρτη στη σειρά, μια θέση που συνήθως απαιτεί άμεση εντύπωση, γιατί το πρόγραμμα βρίσκεται ακόμη στο πρώτο του κομμάτι και ο τηλεθεατής δεν έχει μπει πλήρως στον ρυθμό της βραδιάς. Ο Akylas, όμως, δεν μπήκε στη σκηνή απλώς για να «εκτελέσει» το τραγούδι. Μπήκε για να στήσει χαρακτήρα.
Το «Ferto» είχε από τις προηγούμενες ημέρες δημιουργήσει προσδοκίες, τόσο λόγω της ανόδου του στα προγνωστικά όσο και λόγω των σχολίων από τις πρόβες. Στη ζωντανή μετάδοση επιβεβαιώθηκε ότι η ελληνική πρόταση δεν βασιζόταν μόνο στο τραγούδι, αλλά σε μια συνολική σκηνική ταυτότητα: νεανική, ρυθμική, μεσογειακή χωρίς να γίνεται φολκλορική, και αρκετά θεατρική ώστε να ξεχωρίσει μέσα σε έναν ημιτελικό γεμάτο διαφορετικά ύφη.
Το μεγάλο κέρδος για την Ελλάδα ήταν ότι η εμφάνιση έδειξε συγκροτημένη. Δεν έμοιαζε με μια προσπάθεια να χωρέσουν όλα τα «eurovisionικά» κόλπα σε τρία λεπτά, αλλά με act που είχε καθαρή κατεύθυνση. Ο Akylas στάθηκε με αυτοπεποίθηση, το τραγούδι κράτησε την ενέργειά του και η τηλεοπτική εικόνα βοήθησε ώστε η Ελλάδα να μη χαθεί ανάμεσα στα φαβορί της βραδιάς.
Η πρόκριση ήρθε πρώτη στη σειρά ανακοίνωσης, κάτι που τηλεοπτικά έδωσε και το πιο δυνατό ελληνικό στιγμιότυπο της βραδιάς: πριν καν αρχίσει η αγωνία να φτάνει στο τέλος της, η Ελλάδα είχε ήδη ακούσει το όνομά της.
Η Φινλανδία επιβεβαίωσε τον ρόλο του φαβορί
Αν υπήρχε ένα τραγούδι που μπήκε στον Α’ Ημιτελικό με τον τίτλο του μεγάλου φαβορί, αυτό ήταν η Φινλανδία. Το «Liekinheitin» των Linda Lampenius και Pete Parkkonen είχε ήδη ισχυρή θέση στα στοιχήματα για τη συνολική νίκη και στη σκηνή έδωσε την εικόνα μιας συμμετοχής που ξέρει ακριβώς τι θέλει να κάνει: ένταση, δραματικότητα, instrumental στοιχείο και pop κορύφωση.
Η Φινλανδία δεν πέρασε απλώς στον τελικό. Πέρασε διατηρώντας την αίσθηση ότι παραμένει ένας από τους βασικούς διεκδικητές του τροπαίου. Ειδικά σε μια χρονιά όπου αρκετές συμμετοχές προσπαθούν να κερδίσουν με εικόνα, η Φινλανδία δείχνει να έχει το πλεονέκτημα ότι συνδυάζει τηλεοπτικό βάρος με μουσικό στίγμα.
Το Βέλγιο έκανε την ανατροπή της βραδιάς
Από τις προκρίσεις που αξίζουν ειδική αναφορά, το Βέλγιο είναι πιθανότατα η πιο ενδιαφέρουσα. Η ESSYLA με το «Dancing on the Ice» δεν ήταν από τις πιο ασφαλείς προβλέψεις των bookmakers πριν από τη βραδιά. Παρότι είχε υποστηρικτές, θεωρούνταν περισσότερο υποψήφιο για μάχη οριακής πρόκρισης παρά σίγουρη παρουσία στον τελικό.
Η πρόκριση του Βελγίου δείχνει ότι η βραδιά δεν κύλησε αποκλειστικά με βάση τα προγνωστικά. Σε έναν ημιτελικό όπου αρκετά τραγούδια πάλευαν για τις τελευταίες θέσεις, το Βέλγιο φαίνεται πως κέρδισε πόντους από την τελική τηλεοπτική εντύπωση. Και αυτό είναι πάντα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της Eurovision, άλλο οι αποδόσεις, άλλο το live τρίλεπτο.
Σουηδία, Μολδαβία, Κροατία και Σερβία: διαφορετικοί δρόμοι προς τον τελικό
Η Σουηδία, με τη FELICIA και το «My System», κινήθηκε σε πιο αναμενόμενη τροχιά πρόκρισης. Η χώρα έχει παράδοση στη Eurovision παραγωγή, στην τηλεοπτική ακρίβεια και στη σκηνική πειθαρχία, και ακόμη κι όταν δεν εμφανίζεται ως το μεγάλο φαβορί, δύσκολα περνά απαρατήρητη. Το «My System» μπορεί να μην έχει την αίσθηση σαρωτικού νικητή, αλλά λειτούργησε αρκετά καλά για να εξασφαλίσει μια θέση στον τελικό.
Η Μολδαβία, ανοίγοντας τη βραδιά με το «Viva, Moldova!», έπαιξε το χαρτί της ενέργειας και της εθνικής ταυτότητας. Ήταν από εκείνες τις συμμετοχές που δεν προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από διεθνές pop περίβλημα, αντιθέτως, βγαίνουν στη σκηνή με στόχο να δημιουργήσουν άμεσο κέφι και αναγνωρίσιμη εικόνα. Σε ημιτελικό, αυτό συχνά μετράει πολύ.
Η Κροατία με το «Andromeda» και η Σερβία με το «Kraj Mene» έφεραν δύο διαφορετικές βαλκανικές αποχρώσεις στον τελικό. Η Κροατία κινήθηκε με πιο σκοτεινή, ατμοσφαιρική διάθεση, ενώ η Σερβία έδωσε περισσότερο βάρος στο συναίσθημα και στη σκηνική παρουσία. Και οι δύο προκρίσεις επιβεβαίωσαν ότι ο Α’ Ημιτελικός είχε χώρο και για τραγούδια που δεν στηρίζονται αποκλειστικά στο εύκολο ρεφρέν.
Το Ισραήλ προκρίθηκε μέσα σε φορτισμένο κλίμα
Η συμμετοχή του Ισραήλ ήταν από τα σημεία της βραδιάς που δεν μπορούσαν να αποσυνδεθούν από το πολιτικό πλαίσιο της φετινής Eurovision. Ο Noam Bettan με το «Michelle» πήρε την πρόκριση, όμως η παρουσία του Ισραήλ στον διαγωνισμό έχει ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και αποχωρήσεις χωρών από τη φετινή διοργάνωση.
Η Eurovision παραμένει τυπικά ένας μουσικός διαγωνισμός, αλλά ειδικά φέτος η σκηνή της Βιέννης κουβαλά περισσότερη ένταση από όση θα ήθελε ίσως η EBU. Η αποχή χωρών όπως η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Ολλανδία, η Σλοβενία και η Ισλανδία από τη φετινή διοργάνωση -εξ αιτίας της συμμετοχής του Ισραήλ- δημιούργησε συζητήσεις και προστριβές.
Στο καθαρά διαγωνιστικό κομμάτι, το Ισραήλ πέρασε στον τελικό και παραμένει ένας παράγοντας που δεν μπορεί να αγνοηθεί, ειδικά λόγω της δυναμικής που έχει δείξει τα προηγούμενα χρόνια στο televoting.
Ποιοι έμειναν εκτός
Η μη πρόκριση της Πορτογαλίας είναι από εκείνες που θα συζητηθούν περισσότερο, κυρίως γιατί το «Rosa» είχε έναν πιο ιδιαίτερο, soulful χαρακτήρα. Ήταν όμως και τραγούδι που κινδύνευε να χαθεί ανάμεσα σε πιο έντονες τηλεοπτικές προτάσεις. Η Eurovision, ειδικά σε ημιτελικό, συχνά τιμωρεί τη λεπτομέρεια όταν δεν συνοδεύεται από μια πολύ ισχυρή τηλεοπτική εικόνα.
Η Εσθονία με τις Vanilla Ninja είχε το στοιχείο της επιστροφής και της αναγνωρισιμότητας, αλλά το «Too Epic To Be True» δεν κατάφερε να μετατρέψει τη νοσταλγία σε πρόκριση. Ο Άγιος Μαρίνος, παρότι παρουσίασε τη SENHIT με το «Superstar» και την έξτρα λάμψη της συμμετοχής του Boy George, έμεινε εκτός. Αυτό δείχνει ότι τα μεγάλα ονόματα ή τα έξυπνα guest στοιχεία δεν αρκούν πάντα όταν το ίδιο το act δεν καταφέρνει να δημιουργήσει καθαρό διαγωνιστικό αποτύπωμα.
Η Γεωργία και το Μαυροβούνιο συμπλήρωσαν την πεντάδα των αποκλεισμένων, σε έναν ημιτελικό όπου οι τελευταίες θέσεις πρόκρισης φαίνεται πως κρίθηκαν ανάμεσα σε συμμετοχές με πολύ διαφορετικό χαρακτήρα.
Τι έδειξαν τα στοιχήματα
Πριν από τον Α’ Ημιτελικό, τα προγνωστικά έδειχναν ως πιο ασφαλείς για πρόκριση τη Φινλανδία, την Ελλάδα, το Ισραήλ και τη Σουηδία. Αυτές οι τέσσερις χώρες πέρασαν πράγματι στον τελικό, επιβεβαιώνοντας τον βασικό κορμό των προβλέψεων.
Εκεί που υπήρξε ενδιαφέρον ήταν στις πιο οριακές θέσεις. Το Βέλγιο, για παράδειγμα, δεν έμπαινε παντού στην πρώτη δεκάδα των πιθανότερων προκρίσεων, όμως τελικά κατάφερε να περάσει. Αντίθετα, το Μαυροβούνιο και η Πορτογαλία, που σε αρκετές αναλύσεις εμφανίζονταν κοντά στη ζώνη πρόκρισης, έμειναν εκτός.
Για τη συνολική νίκη, η Φινλανδία παραμένει το μεγάλο όνομα των στοιχημάτων, με την Ελλάδα να βρίσκεται στην ομάδα των χωρών που παρακολουθούνται πολύ στενά. Το σημαντικό για τον Akylas είναι ότι η πρόκριση δεν ήρθε ως οριακή έκπληξη, αλλά ως επιβεβαίωση μιας δυναμικής που είχε αρχίσει να χτίζεται ήδη από τις πρόβες.
Η βραδιά ως τηλεοπτικό προϊόν
Ο Α’ Ημιτελικός είχε καλό ρυθμό, αλλά όχι την αίσθηση καταιγιστικής βραδιάς από την αρχή μέχρι το τέλος. Είχε μερικές πολύ δυνατές κορυφώσεις, είχε συμμετοχές που έδωσαν καθαρή εικόνα, είχε όμως και τραγούδια που έμοιαζαν να παλεύουν περισσότερο με την τηλεοπτική τους παρουσία παρά με το ίδιο το μουσικό υλικό.
Το άνοιγμα με τη Vicky Leandros και μια νέα προσέγγιση στο «L’amour Est Bleu» λειτούργησε ως γέφυρα ανάμεσα στην ιστορία της Eurovision και στη φετινή, επετειακή 70ή διοργάνωση. Δεν ήταν απλώς μια νοσταλγική αναφορά. Ήταν υπενθύμιση ότι ο διαγωνισμός, όσο κι αν αλλάζει, κουβαλά πίσω του επτά δεκαετίες μουσικής τηλεόρασης, εθνικών αφηγήσεων, pop στιγμών και πολιτισμικών συμβολισμών.
Οι παρουσιαστές Victoria Swarovski και Michael Ostrowski κράτησαν τη βραδιά σε ασφαλές πλαίσιο, χωρίς να επισκιάσουν το διαγωνιστικό μέρος. Η παραγωγή είχε την αναμενόμενη αυστριακή καθαρότητα και μια αίσθηση μεγάλου ευρωπαϊκού γεγονότος, αν και το πολιτικό βάρος της φετινής διοργάνωσης ήταν αδύνατο να μη βρίσκεται στο φόντο.
Το σχόλιο του MusicCorner
Ο πρώτος ημιτελικός της Eurovision 2026 δεν ήταν απλώς μια διαδικασία επιλογής δέκα τραγουδιών. Ήταν η πρώτη σοβαρή ένδειξη για το πώς θα κινηθεί ο φετινός τελικός. Η Φινλανδία έδειξε ότι δικαίως θεωρείται φαβορί. Η Ελλάδα απέδειξε ότι μπαίνει στον τελικό με αξιώσεις και όχι απλώς με χαρά συμμετοχής. Το Βέλγιο θύμισε ότι η Eurovision μπορεί ακόμη να παράγει μικρές ανατροπές. Και το γενικό κλίμα της διοργάνωσης επιβεβαίωσε ότι η φετινή χρονιά θα συζητηθεί όχι μόνο για τα τραγούδια της, αλλά και για το πολιτικό της περιβάλλον.
Για την Ελλάδα, το ζητούμενο από εδώ και πέρα είναι διπλό: να διατηρήσει τη δυναμική που έχτισε στον ημιτελικό και να μετατρέψει την πρόκριση σε τελική βαθμολογική διεκδίκηση. Το «Ferto» έχει ρυθμό, ταυτότητα και σκηνική αυτοπεποίθηση. Το ερώτημα είναι πού θα σταθεί απέναντι στις μεγάλες συμμετοχές του τελικού, όταν πια η μάχη δεν θα είναι για μια θέση στην 25άδα, αλλά για την κορυφή.
Η πρώτη απάντηση, πάντως, δόθηκε: η Ελλάδα είναι στον τελικό. Και πέρασε με την αίσθηση ότι …ναι, το άξιζε!
