Γράφει η Νάντια Στεργίου
Δεν υπάρχει αμφιβολία: ζούμε περισσότερο από ποτέ.
Τα χρόνια αυξάνονται, οι δείκτες το επιβεβαιώνουν, οι στατιστικές είναι με το μέρος μας. Περισσότερα φάρμακα, περισσότερη γνώση, περισσότερη πρόληψη. Ο άνθρωπος κέρδισε χρόνο…
Και όμως, κάπου στην πορεία, έχασε κάτι άλλο.
Γιατί αν ζούμε περισσότερα χρόνια, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ζούμε περισσότερο τη ζωή.
Ο χρόνος μεγάλωσε, η στιγμή μίκρυνε.
Η μέρα μας είναι γεμάτη. Όχι απαραίτητα με πράγματα που επιλέξαμε, αλλά με πράγματα που πρέπει να γίνουν. Ειδοποιήσεις, υποχρεώσεις, πληροφορίες, μικρές εκκρεμότητες που συσσωρεύονται και δεν τελειώνουν ποτέ.
Έχουμε χρόνο, αλλά όχι χώρο μέσα στον χρόνο.
Οι στιγμές δεν απλώνονται πια. Τελειώνουν πριν προλάβουν να γίνουν μνήμη. Ακόμα και οι χαρές έχουν ημερομηνία λήξης, γιατί αμέσως μετά έρχεται το επόμενο “πρέπει”.
Δεν ζούμε λιγότερο επειδή δεν έχουμε εμπειρίες.
Ζούμε λιγότερο γιατί δεν τις προλαβαίνουμε.
Ζούμε περιμένοντας.
Περιμένουμε το Σαββατοκύριακο.
Τις διακοπές.
Τη σύνταξη.
Την “καλύτερη φάση”.
Σαν η πραγματική ζωή να είναι πάντα λίγο πιο μπροστά από εμάς.
Κι όσο περιμένουμε, η καθημερινότητα γίνεται ένα πέρασμα. Κάτι που πρέπει να αντέξουμε μέχρι να φτάσουμε στο «μετά». Αλλά το μετά σπάνια έρχεται όπως το φανταζόμασταν. Και όταν έρχεται, έχουμε ήδη μάθει να ζούμε αλλιώς: γρήγορα, επιφυλακτικά, με το βλέμμα μόνιμα στραμμένο στο επόμενο βήμα.
Έτσι, τα χρόνια προστίθενται, αλλά οι μέρες μοιάζουν ίδιες.
Η κούραση που δεν φαίνεται…
Δεν μιλάμε συχνά γι’ αυτήν την κούραση, γιατί δεν είναι θεαματική.
Δεν είναι εξάντληση σωματική. Είναι νοητική.
Είναι η κόπωση του να πρέπει να είσαι διαρκώς ενήμερος, διαθέσιμος, προσαρμοστικός. Να ξέρεις τι συμβαίνει, να έχεις άποψη, να ανταποκρίνεσαι. Να μην μένεις πίσω. Κι έτσι, ακόμα κι όταν δεν κάνουμε τίποτα, δεν ξεκουραζόμαστε πραγματικά. Το μυαλό συνεχίζει να δουλεύει. Να συγκρίνει. Να ανησυχεί. Να προβλέπει…
Ζούμε περισσότερο, αλλά κουραζόμαστε νωρίτερα.
Η κανονικότητα έγινε μικρή
Κάποτε η κανονική ζωή ήταν αρκετή.
Σήμερα μοιάζει ανεπαρκής.
Πρέπει να είναι πιο παραγωγική.
Πιο ενδιαφέρουσα.
Πιο “γεμάτη”.
Κι αν δεν είναι, κάτι φταίει. Σε σένα…
Έτσι, ακόμα και οι απλές στιγμές, ένα ήσυχο απόγευμα, μια βόλτα χωρίς σκοπό, μια συζήτηση χωρίς λόγο, καταλήγουν σαν χαμένος χρόνος. Σαν να χρειάζονται δικαιολογία για να υπάρξουν.
Κι όμως, εκεί μέσα κρύβεται συχνά η πραγματική ζωή.
Όχι στις μεγάλες αποφάσεις, αλλά στις μικρές παύσεις.
Τι σημαίνει τελικά να ζεις;
Ίσως δεν έχει να κάνει με το πόσα χρόνια προσθέτουμε στο ημερολόγιο.
Ίσως έχει να κάνει με το πόσο παρόντες είμαστε μέσα τους.
Να ζεις δεν σημαίνει να προλαβαίνεις τα πάντα.
Σημαίνει να προλαβαίνεις τον εαυτό σου.
Να αφήνεις χώρο για σιωπή.
Για βαρεμάρα.
Για σκέψη χωρίς στόχο.
Γιατί η ζωή δεν είναι μόνο αυτό που καταγράφεται. Είναι κι αυτό που περνά απαρατήρητο, αλλά σε διαμορφώνει.
Ζούμε περισσότερο, αλλά μπορούμε να ζήσουμε αλλιώς.
Δεν υπάρχει εύκολη λύση.
Ούτε συνταγή.
Αλλά ίσως υπάρχει μια μικρή επιλογή:
να μη γεμίζουμε κάθε λεπτό.
να μη φοβόμαστε τη σιωπή.
να μη μετράμε τα πάντα με όρους απόδοσης.
Ίσως δεν χρειάζεται να ζήσουμε περισσότερα χρόνια.
Ίσως χρειάζεται να ζήσουμε λίγο πιο αργά.
Και ίσως τότε, αυτά τα περισσότερα χρόνια να αρχίσουν επιτέλους να μοιάζουν με ζωή…