Γράφει η Μαρία Αβραμίδου
Η μοναδική προσωπικότητα του Elvis Presley αστράφτει, ακόμη και λίγα χρόνια πριν από το πρόωρο τέλος της ζωής του, το 1977…
Ο ταλαντούχος Baz Luhrmann σκηνοθετεί το «EPiC: Elvis Presley σε μια Μοναδική Συναυλία» (“EPiC: Elvis Presley in Concert”), ντοκιμαντέρ το οποίο «γεννήθηκε» κατόπιν της αναζήτησης του σκηνοθέτη για υλικό σχετικά με τον μοναδικό αυτόν καλλιτέχνη, όταν προετοίμαζε την εξαιρετική βιογραφική ταινία «Έλβις» (“Elvis”, 2022). Το κατά 80% ακυκλοφόρητο έως σήμερα υλικό εστιάζεται κυρίως στις εμφανίσεις του Presley στο Λας Βέγκας, όπου τραγουδούσε ασταμάτητα για χρόνια, καθώς ο αμφιλεγόμενος manager του, Tom Parker, τον κρατούσε κυριολεκτικά φυλακισμένο εκεί, προκειμένου να βγάζει χρήματα. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι όταν βλέπουμε τον Parker στο αρχειακό υλικό, ο δημιουργός επιλέγει ως μουσική υπόκρουση το “You’re the Devil in Disguise” –δηλαδή, ο διάβολος μεταμορφωμένος.
Μοντάροντας με το χαρακτηριστικό γοργό του στυλ και με έμφαση στο χρώμα και την εικόνα, ο Luhrmann δημιουργεί μια κυριολεκτικά επική, όπως δηλώνουν και τα αρχικά του τίτλου του φιλμ, και διεισδυτικά ανθρώπινη μαρτυρία για τον αποκαλούμενο «Βασιλιά». Οι εμφανίσεις του Elvis εκείνα τα χρόνια γίνονται σχεδόν κιτς, με στρας, μπέρτες και υπερμεγέθη κοσμήματα, όμως πάντοτε εκείνος φορά τα ρούχα, όχι αυτά εκείνον. Η προσωπικότητά του φαίνεται τόσο στον τρόπο με τον οποίο προβάρει και δουλεύει τα τραγούδια στο στούντιο, με έμφαση στη λεπτομέρεια και μοναδική μουσική αντίληψη, αλλά και σεβασμό στους συνεργάτες του. Είναι προφανές ότι πίστευε ότι το ταλέντο αναδεικνύεται μόνο μέσα από διαρκή δουλειά –και αυτό εφάρμοζε. Όσο για το παραλήρημα του κοινού που συνοδεύει κάθε εμφάνισή του, το καταπληκτικό είναι ότι μπορεί να το αντιληφθεί, ωστόσο δείχνει ταυτόχρονα να μην πιστεύει ότι όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά συμβαίνουν για εκείνον. Διαυγές είναι, επίσης, το αυτοσαρκαστικό του χιούμορ, καθώς και η επιλογή του να μην τοποθετείται για τα κοινά με δηλώσεις, παρά μόνο μέσω των τραγουδιών που επέλεγε να ερμηνεύσει.
Στο τέλος της θέασης, πλάι στη λάμψη του μοναδικού αυτού ανθρώπου συνυπάρχει η θλίψη. Κι αυτό διότι είναι προφανές ότι οι άνθρωποι που είχε γύρω του και εμπιστευόταν –ακόμη και ο ίδιος του ο πατέρας–, τον αντιμετώπιζαν σαν μηχανή παραγωγής χρήματος και δεν φρόντιζαν να ενισχύουν την αυτοπεποίθησή του. Ενώ ο ίδιος ο Elvis ήταν άνθρωπος που είχε καταπιεί τη μουσική, ένας αυθεντικός καλλιτέχνης, που ενώ ήταν σαν δαίμονας επάνω στη σκηνή, μέσα του παρέμενε ένα μοναχικό ανασφαλές αγόρι, το οποίο αναζητούσε την αληθινή αγάπη.
*Η ταινία προβάλλεται στους κινηματογράφους σε διανομή από την Tanweer, από την Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου.
—————
*** Απαγορεύεται αυστηρά η αναδημοσίευση υλικού, χωρίς την άδεια του Music Corner
