Καθώς βρισκόμαστε μέσα στην Άνοιξη, η «Μυγδαλιά» του Κώστα Καρυωτάκη ανθίζει ξανά, αυτή τη φορά μέσα από τις νότες του συνθέτη Δαμιανού Πάντα, με την ερμηνεία της Γεωργίας Νταγάκη.
Η μυγδαλιά λειτουργεί ως σύμβολο μιας ύπαρξης τρυφερής αλλά εκτεθειμένης, σχεδόν καταδικασμένης μέσα στην ίδια της την ομορφιά.
Η μουσική προσέγγιση του Δαμιανού Πάντα μεταφέρει το ποίημα στο σήμερα με έναν σύγχρονο, ατμοσφαιρικό ήχο, διατηρώντας την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην τρυφερότητα και την απώλεια, καθώς η μελωδία λειτουργεί ως φυσική προέκταση του λόγου.
Η ερμηνεία της Γεωργίας Νταγάκη προσθέτει μια γήινη, σχεδόν αφηγηματική διάσταση, φέρνοντας τον ακροατή πιο κοντά στην ευαισθησία και τη λεπτότητα του έργου.
Η «Μυγδαλιά» αποτελεί τον προάγγελο μιας ολοκληρωμένης δισκογραφικής δουλειάς του Δαμιανού Πάντα, που θα κυκλοφορήσει τον ερχόμενο χειμώνα, αφιερωμένης εξ ολοκλήρου στη μελοποίηση ποιημάτων του Κώστα Καρυωτάκη.
Έπαιξαν οι μουσικοί:
Κώστας Παρίσσης – κιθάρες, ηλεκτρ. μπάσο
Γεωργία Νταγάκη – λύρα
Πάνος Γεωργακόπουλος – τύμπανα
Δαμιανός Πάντας – πιάνο
Ενορχήστρωση, ηχογράφηση, μίξεις, mastering: Κώστας Παρίσσης
Έχει στον κήπο μου μια μυγδαλιά φυτρώσει
κι είν’ έτσι τρυφερή που μόλις ανασαίνει·
μα η κάθε μέρα, η κάθε αυγή τηνε μαραίνει
και τη χαρά του ανθού της δε θα μου τη δώσει.
Κι αλίμονό μου! εγώ τής έχω αγάπη τόση…
Κάθε πρωί κοντά της πάω και γονατίζω
και με νεράκι και με δάκρυα την ποτίζω
τη μυγδαλιά που ’χει στον κήπο μου φυτρώσει.
Αχ, της ζωούλας της το ψέμα θα τελειώσει·
όσα δεν έχουν πέσει, θα της πέσουν φύλλα
και τα κλαράκια της θε ν’ απομείνουν ξύλα.
Την άνοιξη του ανθού της δε θα μου τη δώσει.
Κι όμως εγώ ο φτωχός της είχ’ αγάπη τόση…
Κι ακόμα δε μπόρεσα να καταλάβω
πώς μπορεί να πεθάνει μια γυναίκα
που αγαπιέται.
