Το νέο τραγούδι της Ναταλίας Ρασούλη «Αν λίγο μ’ αγαπούσες» δεν περιορίζεται μόνο στη θεματική του ερωτικού συναισθήματος, αλλά ανοίγεται σε μια πιο πλατιά και ουσιαστική έννοια της αγάπης: την αγάπη προς τον άλλον άνθρωπο, τον διπλανό μας, την ανάγκη για κατανόηση και ουσιαστική συνύπαρξη.
Οι στίχοι του Γιώργου Λεκάκη κινούνται σε αυτή ακριβώς τη λογική, μιλώντας για ενσυναίσθηση, ισότητα και αποδοχή. Μέσα από το τραγούδι προβάλλεται μια στάση ζωής που μοιάζει σχεδόν με αντίβαρο στην εποχή της ατομικής προβολής και της επιφανειακής έκθεσης, προτείνοντας έναν πιο ανθρώπινο και αλτρουιστικό τρόπο σκέψης.
Σε μουσικό επίπεδο, ο Κωνσταντίνος Στεφανής συνθέτει ένα ιδιόμορφο και ενδιαφέρον μείγμα από λάτιν ποπ στοιχεία και κρητικό ethnic dance ύφος, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα με ρυθμό αλλά και έντονο χρώμα. Ξεχωριστή είναι η παρουσία του Μάνου Πυροβολάκη, ο οποίος με την κρητική λύρα προσθέτει τη δική του χαρακτηριστική σφραγίδα και ενισχύει συναισθηματικά τον κόσμο του τραγουδιού.
Την ερμηνεία αναλαμβάνει η Ναταλία Ρασούλη, μια καλλιτέχνιδα με πολυσχιδή διαδρομή και έντονη διάθεση πειραματισμού, που έχει κινηθεί σε πολύ διαφορετικά μουσικά πεδία. Με τη δική της εκφραστικότητα δίνει στο τραγούδι ξεχωριστή ταυτότητα, προσεγγίζοντάς το με ερμηνευτική ευελιξία και προσωπικό χαρακτήρα.
Στην ηχητική εικόνα του κομματιού συμβάλλουν επίσης ο Βαγγέλης Χάνος στο μπάσο και ο Θανάσης Γκίκας από το Studio Mythos στην ηχοληψία, συμπληρώνοντας ένα σύνολο που υπηρετεί με συνέπεια την αισθητική της κυκλοφορίας.
Το «Αν λίγο μ’ αγαπούσες» κυκλοφορεί από την Archive Music.
Σκέψου λέει ο λεπτοδείκτης να ’δειχνε τις ώρες!
Σκέψου λέει ο ανεμοδείκτης να μη γύριζε!
Σκέψου λέει να μ’ αγαπούσες τις μεγάλες ώρες!
Και στ’ αυτιά μου δυό λογάκια να μου σφύριζες…
…να ψιθύριζες…
Ο κόσμος άνω-κάτω θα γινότανε
Αν λίγο μ’ αγαπούσες, αν γινότανε…
Θ’ αλλάζαμε του κόσμου τους κανονισμούς
Και θα ‘βλεπες ανθρώπους πιο αληθινούς…
Ανθρώπινος ο κόσμος θα γινότανε
Αν μ’ αγαπούσες λίγο, αν γινότανε…
Σκέψου λέει αυτός ο Ήλιος να ’βγαινε τα βράδια!
Σκέψου λέει το φεγγάρι να τραγούδαγε!
Σκέψου λέει να μ’ αγαπούσες, πόσα θα ‘ταν άγια
απ’ αυτά που τώρα λέμε, πως αμάρτησα
κι έτσι χάθηκαν…
