Όταν η Veego Records υπογράφει με το μότο «Ρεπερτόριον Ποιότητος», εννοεί έναν δίσκο όπως ο «Χρόνος μακριά σου». Το νέο άλμπουμ του Lumiere κυκλοφορεί την άνοιξη του 2026, σηματοδοτώντας ένα κομβικό σημείο στην πορεία του. Πρόκειται για το τρίτο προσωπικό του LP, μετά το ομώνυμο ντεμπούτο “Lumiere” και το “Phases” και αποτελεί τον πρώτο του δίσκο που περιλαμβάνει τραγούδια αντί για οργανικές συνθέσεις.
Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται η έννοια της απόστασης -χρονικής, χωρικής, συναισθηματικής. Είναι ένας δίσκος για τις παράλληλες διαδρομές, τις σιωπές, τις αναμνήσεις που επιμένουν.
Η ενορχήστρωση βασίζεται σε ακουστικά όργανα: πιάνο, κιθάρες, σαξόφωνο, κοντραμπάσο και ένα κουαρτέτο εγχόρδων που αγκαλιάζει διακριτικά τις μελωδίες. Στο επίκεντρο βρίσκεται η φωνή της Χριστίνας Σαμαρά, η οποία συμβάλει στην ατμόσφαιρα του άλμπουμ με τρόπο καθοριστικό.
Τα τελευταία χρόνια, ακούγοντας φανατικά μπάντες και τραγουδοποιούς όπως οι Lambchop, ο Mark Kozelek, ο Nick Drake, ο Sufjan Stevens και πολλά κομμάτια από το θησαυροφυλάκιο της παγκόσμιας indie ακουστικής τραγουδοποιίας, μου γεννήθηκε η επιθυμία να δημιουργήσω έναν δίσκο πολύ ήσυχο (αλλά όχι αθόρυβο) και μελαγχολικό (αλλά όχι σκοτεινό), φτιαγμένο για και από την εσωστρέφεια της χειμωνιάτικης νύχτας ή τη διακριτική ονειροπόληση ενος καλοκαιρινού ηλιοβασιλέματος. Έψαχνα πολύ καιρό για τη φωνή των τραγουδιών αυτών και ευτυχώς (εντελώς τυχαία) ανακάλυψα μετά από πολλούς μήνες μια φωνή που μπορεί να είναι τόσο ήσυχη αλλά ταυτόχρονα τόσο συναισθηματικά και ψυχικά πλούσια όπως η φωνή της Χριστίνας, η οποία, ως φωνή αλλά και ως προσωπικότητα, καθόρισε την ατμόσφαιρα του δίσκου με έναν μοναδικό τρόπο.
Lumiere
Ο Χρόνος Μακριά Σου μου αποκαλύπτει τι συμβαίνει όταν η κινηματογραφική μουσική παίρνει τη μορφή τραγουδιού και ο ρομαντισμός συναντά την πραγματικότητα με τους φόβους και τις ατέλειές της. Ο Lumiere στην πρώτη του ολοκληρωμένη ελληνική δισκογραφική δουλειά επιτέλεσε το έργο πίσω από το καλλιτεχνικό του όνομα και δε θα μπορούσα να είμαι περισσότερο χαρούμενη για την ευκαιρία που μου δόθηκε να γίνω κι εγώ μέρος αυτής. Το ποτέ και το πάντα, το μαζί και χωριστά, το ταυτόχρονα κι όμως παράλληλα είναι σκέψεις που αποκαλύπτουν μία ακόμα πτυχή του Θανάση, αυτή που μου θυμίζει τότε που στα μαθηματικά συναντούσα έννοιες τις οποίες αποφάσιζα να μην τις πειράξω γιατί με τρόμαζαν, όπως η απειρία ή το ποτέ ή το πάντα.
Χριστίνα Σαμαρά
