Γράφει ο Παύλος Ζέρβας
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1997, ο Bob Dylan ανέβηκε στη σκηνή στη Μπολόνια, μπροστά στον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄, σε μια μεγάλη συνάντηση νέων στο πλαίσιο του 23ου Ιταλικού Εθνικού Ευχαριστιακού Συνεδρίου. Η εικόνα του τραγουδοποιού δίπλα στον επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας ήταν από μόνη της ασυνήθιστη. Εκείνο που έδωσε όμως στην εμφάνιση μια απροσδόκητη συνέχεια ήταν ένα τραγούδι που ο Dylan δεν έπαιξε.
Τρία τραγούδια και μια συνάντηση
Ο Dylan ερμήνευσε τα “Knockin’ on Heaven’s Door”, “A Hard Rain’s A-Gonna Fall” και “Forever Young”. Δεν ήταν μόνος στο μουσικό πρόγραμμα της βραδιάς, όμως η παρουσία του είχε ξεχωριστό συμβολισμό: ο άνθρωπος που είχε συνδεθεί με τα μεγάλα ερωτήματα μιας άλλης γενιάς βρισκόταν τώρα σε μια εκδήλωση της Εκκλησίας για τους νέους. Μετά την εμφάνισή του, πλησίασε τον Ιωάννη Παύλο Β΄ για να τον χαιρετήσει.
Ανάμεσα στα τραγούδια που δεν ακούστηκαν από τη σκηνή ήταν το “Blowin’ in the Wind”. Κι όμως, αυτό βρέθηκε στο κέντρο όσων ειπώθηκαν στη συνέχεια. Στην ομιλία του προς τους νέους, ο Πάπας ανέφερε ότι ένας εκπρόσωπός τους είχε μόλις χρησιμοποιήσει την εικόνα της «απάντησης που φυσά στον άνεμο». Ο Ιωάννης Παύλος Β΄ πήρε τη φράση του Dylan και της έδωσε τη δική του θεολογική ερμηνεία: η απάντηση, είπε, βρίσκεται στον άνεμο, αλλά στον άνεμο που είναι η πνοή και η φωνή του Αγίου Πνεύματος.
Δεν έμεινε εκεί. Αναφέρθηκε και στην ερώτηση του τραγουδιού για το πόσους δρόμους πρέπει να διανύσει ένας άνθρωπος για να τον αποκαλέσουμε άνθρωπο. Η δική του απάντηση ήταν πως υπάρχει ένας δρόμος, ο Χριστός. Στην ίδια ομιλία, οι στίχοι ενός τραγουδιού που είχε ακουστεί σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο μετατράπηκαν σε αφετηρία θρησκευτικού λόγου.
Ο άνθρωπος που είχε αντιρρήσεις
Η παρουσία του Dylan δεν άρεσε σε όλους μέσα στην Εκκλησία. Δέκα χρόνια αργότερα, ο Βενέδικτος ΙΣΤ΄ αποκάλυψε σε βιβλίο του ότι, ως καρδινάλιος Γιόζεφ Ράτσινγκερ το 1997, είχε επιφυλάξεις για τη συμμετοχή του μουσικού. Αναρωτιόταν αν ήταν σωστό να δοθεί βήμα μπροστά στον Πάπα σε τέτοιου είδους «προφήτες» — και παραδεχόταν ότι εξακολουθούσε να έχει αμφιβολίες.
Αυτή η διαφωνία φωτίζει και την ιδιαιτερότητα της βραδιάς. Ο Ιωάννης Παύλος Β΄ επέλεξε να συνομιλήσει με ένα τραγούδι του Dylan, ενώ ο μετέπειτα διάδοχός του αμφισβήτησε την ίδια την παρουσία του τραγουδοποιού εκεί. Η 27η Σεπτεμβρίου 1997 έμεινε έτσι ως η μέρα που ο Dylan τραγούδησε ενώπιον του Πάπα, αλλά και ως η μέρα που το “Blowin’ in the Wind” ακούστηκε μέσα από την απάντηση ενός άλλου ανθρώπου.
