Οι The Waterboys επιστρέφουν σε μία από τις σημαντικότερες περιόδους της ιστορίας τους με το «Atlantic Rain: The Lost Fisherman’s Blues Recordings», μια μεγάλη αρχειακή κυκλοφορία που φέρνει για πρώτη φορά στο φως χαμένα τραγούδια, διαφορετικές εκτελέσεις και απρόσμενες διασκευές από τα μέσα της δεκαετίας του ’80.
Η συλλογή κυκλοφόρησε στις 17 Ιουλίου 2026 από την Chrysalis Records και περιλαμβάνει 25 ηχογραφήσεις σε τρία CD ή τρία βινύλια. Το υλικό προέρχεται από τις θρυλικές sessions του «Fisherman’s Blues», που πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 1986-1988 και άλλαξαν οριστικά τη μουσική κατεύθυνση του συγκροτήματος.
Δεν πρόκειται, επομένως, για ένα νέο studio album των σημερινών Waterboys. Είναι όμως μια νέα και ουσιαστική προσθήκη στη δισκογραφία τους, καθώς μεγάλο μέρος του υλικού είχε παραμείνει ξεχασμένο στα αρχεία για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες.
Σχεδόν 400 μπομπίνες και 150 ώρες μουσικής
Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του «Fisherman’s Blues», οι The Waterboys κατέγραψαν σχεδόν 400 πολυκάναλες μπομπίνες, οι οποίες αντιστοιχούσαν σε περίπου 150 ώρες μουσικής.
Ανάμεσά τους υπήρχαν 80 μπομπίνες χωρίς κανονικούς τίτλους. Πάνω τους είχαν σημειωθεί μόνο πρόχειρες ενδείξεις όπως «jam», «instrumental» ή «unknown», με αποτέλεσμα το πραγματικό περιεχόμενό τους να παραμείνει για χρόνια ανεξερεύνητο.
Το 2024, ο Mike Scott άρχισε να ακούει ξανά το μεγαλύτερο μέρος αυτού του υλικού, σε αρκετές περιπτώσεις για πρώτη φορά μετά την αρχική ηχογράφησή του. Μέσα στις μπομπίνες ανακάλυψε δεκάδες κομμάτια που ακόμη και το ίδιο το συγκρότημα είχε ξεχάσει: άλλα είχαν προκύψει από αυθόρμητους αυτοσχεδιασμούς και άλλα είχαν δουλευτεί με ιδιαίτερη επιμονή στο στούντιο.
Ο ίδιος περιέγραψε το «Atlantic Rain» ως το καλύτερο υλικό που έχει ανακαλύψει μέχρι σήμερα στα αρχεία της συγκεκριμένης περιόδου, υποστηρίζοντας ότι η ποιότητά του μπορεί να συγκριθεί με εκείνη του αρχικού άλμπουμ.
Πρωτότυπα τραγούδια που είχαν χαθεί
Στην καρδιά της συλλογής βρίσκονται άγνωστες μέχρι σήμερα συνθέσεις των Waterboys, οι οποίες αποκαλύπτουν πόσο δημιουργική υπήρξε εκείνη η περίοδος.
Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν το «Come Back to Galway», το «Light Shine On Me» και το «Endless Store», καθώς και το σχεδόν επικό «The Man With the Wind at His Heels». Παράλληλα, συναντάμε μια soul εκδοχή του «Too Close to Heaven», μια διαφορετική ηχογράφηση του «Saints and Angels» από το 1988 και μια ζωντανή λήψη του «We Will Not Be Lovers».
Το «Light Shine On Me» συνοδεύει την κυκλοφορία και με νέο επίσημο lyric video, το οποίο παρουσιάστηκε την ίδια ημέρα με το άλμπουμ.
Ακούγοντας τα συγκεκριμένα τραγούδια, γίνεται σαφές ότι το «Fisherman’s Blues» θα μπορούσε να είχε αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη έκταση. Η δημιουργικότητα της μπάντας δεν περιοριζόταν στα κομμάτια που τελικά επιλέχθηκαν για τον δίσκο του 1988, αλλά απλωνόταν σε διαφορετικές μορφές της folk, της country, της soul, της gospel και της κέλτικης μουσικής.
Από τον Bob Dylan και τον Prince μέχρι τους Beatles
Μεγάλο μέρος του «Atlantic Rain» αποτυπώνει επίσης τη διάθεση των Waterboys να δοκιμάζουν τραγούδια άλλων δημιουργών, περνώντας τα μέσα από τον δικό τους, απρόβλεπτο μουσικό κόσμο.
Η συλλογή περιλαμβάνει το «Knockin’ on Heaven’s Door» του Bob Dylan, ηχογραφημένο στα Windmill Lane Studios του Δουβλίνου τον Σεπτέμβριο του 1986, με τους Mike Scott, Steve Wickham, Anto Thistlethwaite και Trevor Hutchinson.
Υπάρχουν ακόμη διασκευές στο «This Land Is Your Land» του Woody Guthrie, στο «Honky Tonkin’» και στο «Lost Highway» του Hank Williams, στο «When Doves Cry» του Prince και στο «Angel Flying Too Close to the Ground» του Willie Nelson.
Οι Waterboys επισκέπτονται επίσης το «No Expectations» των Rolling Stones, ενώ η τρίτη πλευρά της συλλογής ολοκληρώνεται με δύο εκτεταμένες εκτελέσεις του «Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band» των Beatles.
Οι επιλογές αυτές δεν λειτουργούν σαν μια απλή συλλογή διασκευών. Φανερώνουν τις διαφορετικές μουσικές κατευθύνσεις που συνυπήρχαν στο στούντιο και τον τρόπο με τον οποίο το συγκρότημα μπορούσε να περάσει από την αμερικανική country και τη folk παράδοση στη soul, στο gospel και στους ελεύθερους αυτοσχεδιασμούς.
Η περίοδος που άλλαξε τους Waterboys
Το «Fisherman’s Blues» κυκλοφόρησε το 1988 και σηματοδότησε μια ριζική μεταμόρφωση για τους Waterboys.
Έπειτα από τον μεγαλειώδη alternative rock ήχο των πρώτων άλμπουμ τους και τραγούδια όπως το «The Whole of the Moon», ο Mike Scott μετακινήθηκε στην Ιρλανδία και στράφηκε προς τη folk, την country και την κέλτικη παράδοση.
Κεντρική θέση στη νέα ταυτότητα είχε το βιολί του Steve Wickham, μαζί με το μπάσο του Trevor Hutchinson και τα πολλά όργανα του Anto Thistlethwaite. Η μουσική απέκτησε πιο οργανικό και αυθόρμητο χαρακτήρα, συχνά δίνοντας την αίσθηση μιας παρέας μουσικών που ανακαλύπτει τα τραγούδια την ίδια στιγμή που τα παίζει.
Αν και η αλλαγή ξένισε μέρος του κοινού όταν πρωτοπαρουσιάστηκε, το «Fisherman’s Blues» εξελίχθηκε στο εμπορικότερο άλμπουμ των Waterboys και σε μια από τις πιο αγαπημένες στιγμές της πορείας τους.
Ένα ακόμη κεφάλαιο μετά το «Fisherman’s Box»
Το «Atlantic Rain» δεν είναι η πρώτη μεγάλη επιστροφή των Waterboys στο συγκεκριμένο αρχείο.
Το 2013 είχε κυκλοφορήσει το εξαπλό «Fisherman’s Box», το οποίο θεωρήθηκε τότε η πληρέστερη δυνατή καταγραφή των sessions. Η ανακάλυψη τόσου επιπλέον υλικού αποδεικνύει, όμως, ότι οι ηχογραφήσεις εκείνης της περιόδου ήταν ακόμη μεγαλύτερες και πιο χαοτικές από όσο πιστευόταν.
Η νέα έκδοση συνοδεύεται από βιβλίο με περίπου 15.000 λέξεις σημειώσεων του Mike Scott, στίχους και φωτογραφίες που δεν είχαν δημοσιευτεί προηγουμένως. Έτσι, το «Atlantic Rain» λειτουργεί όχι μόνο ως συλλογή τραγουδιών, αλλά και ως ένα αναλυτικό ημερολόγιο της δημιουργικής περιόδου που γέννησε το «Fisherman’s Blues».
Η κυκλοφορία θα συνεχιστεί ζωντανά μέσα από τις ειδικές συναυλίες «Fisherman’s Blues Revue», που θα πραγματοποιηθούν στην Ευρώπη τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο. Στο οκταμελές σχήμα θα επιστρέψει ο Steve Wickham, ενώ ως ειδικός προσκεκλημένος θα συμμετέχει ο Steve Earle.
Με το «Atlantic Rain», οι The Waterboys δεν επιχειρούν να ξαναγράψουν την ιστορία του «Fisherman’s Blues». Αποκαλύπτουν πόσο μεγαλύτερη ήταν από τον δίσκο που τελικά γνωρίσαμε.
Μέσα σε ξεχασμένες μπομπίνες, πρόχειρες σημειώσεις και ηχογραφήσεις χωρίς τίτλο, ο Mike Scott βρήκε έναν ολόκληρο χαμένο κόσμο: τραγούδια που περίμεναν σχεδόν σαράντα χρόνια για να βγουν επιτέλους από τα αρχεία και να επιστρέψουν …στη βροχή του Ατλαντικού!
