Γράφει ο Γιώργος Γκολφινόπουλος
Στις 21 Οκτωβρίου 1998, ένα τραγούδι από το νέο άλμπουμ των Kiss έγινε αντικείμενο δικαστικής διαμάχης. Το «Dreamin’», γραμμένο από τον Paul Stanley και τον Bruce Kulick για το Psycho Circus, είχε τραβήξει την προσοχή για τις ομοιότητές του με το «I’m Eighteen» των Alice Cooper. Η εταιρεία Six Palms Music κατέθεσε αγωγή στο ομοσπονδιακό δικαστήριο του Λος Άντζελες.
Η υπόθεση προσφερόταν για μια ιστορία αντιπαλότητας ανάμεσα σε δύο από τα πιο αναγνωρίσιμα ονόματα του θεατρικού ροκ. Οι άνθρωποι του Cooper, όμως, έσπευσαν να διευκρινίσουν ποιος ακριβώς είχε κινηθεί εναντίον ποιου. Και ο ίδιος θα έδινε αργότερα στην ιστορία μια κατάληξη με ένα γευστικότατο …cheeseburger!
Ένα γνώριμο άκουσμα μέσα στο «Psycho Circus»
Το Psycho Circus είχε παρουσιαστεί ως η δισκογραφική επανένωση της κλασικής τετράδας των Kiss. Πίσω από τις ηχογραφήσεις, ωστόσο, υπήρχαν και άλλοι μουσικοί. Ανάμεσά τους ο Bruce Kulick, ο κιθαρίστας που είχε αποχωρήσει όταν επέστρεψε ο Ace Frehley και τώρα βοηθούσε ξανά το συγκρότημα, συμμετέχοντας και στη σύνθεση του «Dreamin’».
Αυτό το τραγούδι έγινε το επίμαχο σημείο του δίσκου. Η Six Palms, που διαχειριζόταν εκδοτικά δικαιώματα του «I’m Eighteen», υποστήριζε ότι η μουσική ομοιότητα ξεπερνούσε τα όρια της επιρροής. Η αγωγή στρεφόταν εναντίον των Stanley και Kulick, καθώς και της PolyGram International Publishing και της Mercury Records.
Το παλιότερο τραγούδι ανήκε δημιουργικά σε ολόκληρη την αρχική μπάντα των Alice Cooper: στον ίδιο τον Cooper, τον Michael Bruce, τον Glen Buxton, τον Dennis Dunaway και τον Neal Smith.
Η σύγκριση δεν είχε περιοριστεί στα γραφεία των δικηγόρων. Σύμφωνα με το τότε ρεπορτάζ του SonicNet, ομοιότητες είχαν επισημάνει και ακροατές σε ομάδες συζήτησης και κοινότητες φίλων των Kiss. Ο δικηγόρος της Six Palms, Martin Keleti, ξεκαθάριζε ότι η διεκδίκηση αφορούσε τη μουσική, όχι τους στίχους.
Για το κοινό, η υπόθεση είχε ένα άμεσο ενδιαφέρον: μπορούσε να βάλει τα δύο τραγούδια να παίξουν διαδοχικά και να ακούσει τι είχε προκαλέσει τη διαμάχη. Το αν αυτή η συγγένεια συνιστούσε παραβίαση δικαιωμάτων ήταν, βέβαια, διαφορετικό ερώτημα.
«Ο Alice δεν κάνει αγωγή στους Kiss»
Ενώ οι δικηγόροι περιέγραφαν τις ομοιότητες, ο μάνατζερ του Cooper, Toby Mamis, έδινε μια απροσδόκητη πληροφορία στο SonicNet: ο τραγουδιστής δεν είχε ανάμειξη στην αγωγή και, τη στιγμή που μιλούσε ο Mamis, δεν είχε ακόμη ακούσει το επίμαχο κομμάτι.
Ο μάνατζερ πρόσθετε ότι ο Cooper ήταν φίλος με τους Stanley και Kulick. Η δικαστική κίνηση δεν είχε προκύψει από προσωπική σύγκρουση των μουσικών.
Την ίδια διάκριση έκανε λίγο αργότερα και ο προσωπικός βοηθός του Cooper, Brian Nelson, στο Phoenix New Times: η Six Palms είχε προσφύγει στη Δικαιοσύνη. Σύμφωνα με τον Nelson, ο Alice πληροφορήθηκε τη μουσική ομοιότητα όταν άκουσε τον ραδιοφωνικό παραγωγό Dave Pratt να συγκρίνει τα τραγούδια στην πρωινή εκπομπή του.
Η ιστορία αποκτούσε έτσι μια παράξενη διπλή όψη. Στη μία πλευρά βρίσκονταν οι εκδοτικές διεκδικήσεις. Στην άλλη, μουσικοί που δεν είχαν λόγο να μετατρέψουν την υπόθεση σε προσωπικό καβγά.
Η απάντηση με το cheeseburger
Η διαμάχη έκλεισε με εξωδικαστικό συμβιβασμό. Η ανάμνηση που επέλεξε να μοιραστεί δημοσίως ο Cooper ήταν πολύ λιγότερο επίσημη.
Το 2001, το Metal Sludge τον ρώτησε ευθέως τι είχε συμβεί με τους Kiss και ποιο ήταν το αποτέλεσμα. Εκείνος απάντησε αστειευόμενος:
«Νομίζω ότι όλοι ξεχάσαμε να εμφανιστούμε στο δικαστήριο. Ο Paul Stanley μού αγόρασε ένα cheeseburger για να επανορθώσει»!
Το χιούμορ του Cooper με το cheeseburger, έλεγε πολλά για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε ο ίδιος την ιστορία.
Η αγωγή της 21ης Οκτωβρίου έβαλε τα ονόματα των μουσικών σε αντίπαλες πλευρές ενός δικαστικού φακέλου. Οι ίδιοι οι μουσικοί όμως αρνήθηκαν να συμμετέχουν σε αυτήν την αντιπαράθεση που …αφορούσε τους ίδιους.
