Η Αναστασία Λιάπη παρουσιάζει το νέο της τραγούδι «Στη Σαντορίνη», μια καλοκαιρινή κυκλοφορία που συνοδεύεται από το επίσημο music video της.
Η Σαντορίνη γίνεται το σκηνικό μιας μουσικής απόδρασης, σε μια περίοδο κατά την οποία το ελληνικό καλοκαίρι, τα ταξίδια και η ανάγκη να αφήσουμε για λίγο πίσω την καθημερινότητα βρίσκονται ξανά στο προσκήνιο.
Η ίδια η Αναστασία Λιάπη είχε προαναγγείλει το τραγούδι με χιουμοριστική διάθεση, αφήνοντας να εννοηθεί ότι, ακόμη κι αν η λύση στα προβλήματά μας δεν βρίσκεται πραγματικά στη Σαντορίνη, αξίζει τουλάχιστον να ταξιδέψουμε μέχρι εκεί για να το διαπιστώσουμε!
Η Αναστασία Λιάπη δεν περιορίζεται στην ερμηνεία, καθώς υπογράφει τόσο τους στίχους όσο και τη μουσική του «Στη Σαντορίνη». Το τραγούδι αποτελεί έτσι μια προσωπική δημιουργία, μέσα από την οποία παρουσιάζει τη δική της μουσική εικόνα για το καλοκαίρι και την απόδραση.
Την ηχογράφηση, την παραγωγή, την ενορχήστρωση και τη μίξη ανέλαβε ο Σωτήρης Νούκας.
Το «Στη Σαντορίνη» συνοδεύεται από επίσημο music video. Τα γυρίσματα συνδέουν το τραγούδι με τις χαρακτηριστικές εικόνες του νησιού και ενισχύουν την αίσθηση ενός καλοκαιρινού ταξιδιού που ξεκινά μέσα από τη μουσική.
Με το νέο της τραγούδι, η Αναστασία Λιάπη επιλέγει έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους ελληνικούς προορισμούς και τον μετατρέπει σε σύμβολο φυγής από όσα μας βαραίνουν.
Μπαλκόνι στην καλντέρα, κρασί
Θάλασσα, αλάτι κι άμμος χρυσή
Αυτό το καλοκαίρι μας βρήκε μαζί
Τα χρώματα αλλάζουν διαρκώς
Τα όνειρα χαθήκαν στο φως
Ο ήλιος των Κυκλάδων χαράζει αλλιώς
Κι όπως σε κοιτώ, το βλέμμα σου μακραίνει
Το ξημέρωμα θα είμαστε δυο ξένοι
Στο φως της αυγής με παίρνεις αγκαλιά πριν χαθείς
Μου λες μη ξεχνάς να αγαπάς
Ηφαίστειο η ζωή, στη Σαντορίνη χάνεσαι εκεί
και μες τα στενά χτυπάει η καρδιά
Σα να ‘ναι η τελευταία φορά
Το απέραντο γαλάζιο κοιτώ
Πως γίνεται ξανά να σε δω;
Στο πρόσωπό σου βρήκα αυτό που ζητώ
Απόψε θέλω να ‘ρθείς κοντά
Να με γεμίσεις χίλια φιλιά
Κάνε την τελευταία φορά μαγικιά
Κι ας το ξέρω πως θα βγω εγώ χαμένη
Στο νησί αυτό μια ανάμνηση θα μένει
Στο φως της αυγής με παίρνεις αγκαλιά
Μου λες μη ξεχνάς να αγαπάς
Ηφαίστειο η ζωή, στη Σαντορίνη χάνεσαι εκεί
Και μες τα στενά χτυπάει η καρδιά
Σα να ‘ναι η τελευταία φορά
