Γράφει ο Παύλος Ζέρβας
Στις 22 Σεπτεμβρίου 1994, έξι νέοι άνθρωποι εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στις τηλεοράσεις των Αμερικανών.
Ross, Rachel, Monica, Chandler, Joey και Phoebe!
Κανείς δεν μπορούσε τότε να γνωρίζει ότι οι Friends θα εξελίσσονταν σε μία από τις δημοφιλέστερες τηλεοπτικές σειρές όλων των εποχών. Ούτε ότι τα πρώτα περίπου 40 δευτερόλεπτα κάθε επεισοδίου θα δημιουργούσαν μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μελωδίες στην ιστορία της τηλεόρασης.
Γιατί όταν μεταδόθηκε εκείνο το πρώτο επεισόδιο από το NBC, το «I’ll Be There for You» των The Rembrandts δεν ήταν καν ολοκληρωμένο τραγούδι! Ήταν απλώς ένα σύντομο μουσικό θέμα, φτιαγμένο για να χωρέσει στους τίτλους της σειράς.
Και αν δεν είχαν μεσολαβήσει μερικοί επίμονοι ακροατές και κάποιοι ραδιοφωνικοί παραγωγοί, ίσως να είχε μείνει για πάντα έτσι.
Στην αρχή ήθελαν τους R.E.M.
Πριν εμφανιστούν οι Rembrandts, οι δημιουργοί της σειράς είχαν διαφορετική ιδέα. Η Warner Bros. Television είχε προσεγγίσει τους R.E.M. για να χρησιμοποιήσει το «Shiny Happy People» ως μουσικό θέμα. Ο Michael Stipe επιβεβαίωσε χρόνια αργότερα ότι η πρόταση πράγματι είχε γίνει, αλλά το συγκρότημα δεν ενδιαφέρθηκε.
Έπρεπε λοιπόν να δημιουργηθεί κάτι καινούργιο.
Ο μουσικός διευθυντής των Friends, Michael Skloff, δούλεψε πάνω στη μουσική, ενώ η στιχουργός Allee Willis, μαζί με τους ανθρώπους της σειράς, διαμόρφωσε τους αρχικούς στίχους γύρω από μια πολύ απλή ιδέα: όσο στραβά κι αν πηγαίνει η ζωή σου, οι φίλοι σου θα είναι εκεί.
Οι Rembrandts —το δίδυμο των Danny Wilde και Phil Sōlem— κλήθηκαν να δώσουν στο κομμάτι τον ήχο μιας πραγματικής pop-rock μπάντας. Ο παραγωγός των Friends Kevin Bright ήταν ήδη θαυμαστής τους. Και οι ίδιοι δεν έβλεπαν ιδιαίτερο κίνδυνο.
Ο Danny Wilde θυμόταν αργότερα τη σκέψη τους: «Κανείς δεν θα μάθει καν ότι είμαστε εμείς».
Πράγματι, κατά την πρώτη σεζόν το όνομα των Rembrandts δεν εμφανιζόταν καν στους τίτλους. Δεν κράτησε όμως πολύ αυτή η ανωνυμία.
Ένα τραγούδι μόλις 40 δευτερολέπτων
Η πρώτη μορφή του «I’ll Be There for You» είχε δημιουργηθεί αποκλειστικά για τους τίτλους των Friends και διαρκούσε περίπου 40 δευτερόλεπτα. Δεν υπήρχε δεύτερο κουπλέ, γέφυρα ή κανονική τρίλεπτη εκδοχή που θα μπορούσε να κυκλοφορήσει ως pop single.
Υπήρχαν όμως ήδη τα στοιχεία που θα το έκαναν αμέσως αναγνωρίσιμο.
Η κιθάρα.
Η μελωδία.
Το ρεφρέν.
Και φυσικά εκείνα τα τέσσερα παλαμάκια που εκατομμύρια θεατές θα μάθαιναν σύντομα να κάνουν σχεδόν αντανακλαστικά.
Το πρόβλημα ήταν ότι όσο οι Friends αποκτούσαν κοινό, τόσο περισσότεροι τηλεθεατές ζητούσαν από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς να παίξουν το τραγούδι. Μόνο που …τραγούδι δεν υπήρχε!
Οι DJs έφτιαξαν μόνοι τους την «κανονική» εκδοχή
Σε ραδιοφωνικό σταθμό του Nashville, παραγωγοί πήραν το μικροσκοπικό τηλεοπτικό θέμα και το επεξεργάστηκαν ώστε να μπορούν να το μεταδώσουν σαν κανονικό κομμάτι. Με απλά λόγια, επανέλαβαν το διαθέσιμο υλικό και δημιούργησαν μόνοι τους μια μεγαλύτερη εκδοχή. Και ο κόσμος ανταποκρίθηκε.
Η Αμερικανίδα στιχουργός Allee Willis θυμόταν ότι DJs αντέγραφαν το τραγούδι σε κασέτες και άρχισαν να το παίζουν, ενώ η ζήτηση γινόταν όλο και μεγαλύτερη. Η επιτυχία στο ραδιόφωνο ανάγκασε ουσιαστικά τη δισκογραφική να αντιμετωπίσει κάτι που κανείς δεν είχε σχεδιάσει ως single σαν …πιθανό hit.
Έτσι οι Rembrandts επέστρεψαν στο studio.
Ο Wilde και ο Sōlem έγραψαν επιπλέον στίχους, δεύτερο κουπλέ και γέφυρα, αποκτώντας πλέον και συνθετική συμμετοχή στην πλήρη εκδοχή. Το μουσικό θέμα των 40 δευτερολέπτων είχε γίνει κανονικό τρίλεπτο τραγούδι.
Από τους τίτλους μιας σειράς στα ραδιόφωνα όλου του κόσμου
Η πλήρης εκδοχή στάλθηκε στα αμερικανικά ραδιόφωνα στις 23 Μαΐου 1995 και προστέθηκε στο τρίτο άλμπουμ των Rembrandts, L.P..
Ακολούθησε κάτι που μάλλον κανείς στο συγκρότημα δεν είχε προβλέψει.
Το «I’ll Be There for You» έμεινε οκτώ εβδομάδες στο Νο1 του Billboard Radio Airplay, ενώ αργότερα έφτασε στο Νο17 του Billboard Hot 100. Στη Βρετανία ανέβηκε μέχρι το Νο3!
Γυρίστηκε πλέον και κανονικό video clip, στο οποίο εμφανίζονταν μαζί με τους Rembrandts οι Jennifer Aniston, Courteney Cox, Lisa Kudrow, Matt LeBlanc, Matthew Perry και David Schwimmer.
Η μουσική που είχε φτιαχτεί απλώς για να συνοδεύσει μερικούς τηλεοπτικούς τίτλους είχε μετατραπεί σε διεθνή pop επιτυχία.
Η επιτυχία που έγινε και …κατάρα
Για τους Rembrandts, όμως, η ιστορία είχε και δεύτερη πλευρά.
Πριν από τους Friends ήταν μια κανονική alternative/pop-rock μπάντα με δικό της κοινό. Είχαν ήδη γνωρίσει επιτυχία, το «Just the Way It Is, Baby» είχε φτάσει στο αμερικανικό Top20 αρκετά χρόνια νωρίτερα.
Ξαφνικά όμως το όνομά τους ταυτίστηκε σχεδόν αποκλειστικά με μία τηλεοπτική σειρά.
Ο Danny Wilde θυμόταν ότι πριν από το «I’ll Be There for You» έπαιζαν σε μικρότερους χώρους και μέσα σε ελάχιστο χρόνο βρέθηκαν μπροστά σε τεράστια ακροατήρια. Παράλληλα, θεωρούσε ότι έχασαν μέρος του παλιού τους κοινού και ότι πολλοί άρχισαν να μην τους αντιμετωπίζουν πλέον σοβαρά ως συγκρότημα. Όλο αυτό που συνέβαινε το χαρακτήρισε τελικά «κάτι σαν κατάρα».
Το τραγούδι είχε γίνει τόσο μεγάλο, ώστε είχε “καταπιεί” σχεδόν ολόκληρη την υπόλοιπη ταυτότητα των δημιουργών του.
Μια κατάρα που όμως πλήρωσε και δύο σπουδές!
Χρόνια αργότερα, βέβαια, ο Wilde μπορούσε να βλέπει την ιστορία με περισσότερη απόσταση. Οι Friends συνέχισαν να προβάλλονται ξανά και ξανά σε ολόκληρο τον κόσμο. Νέες γενιές ανακάλυπταν τη σειρά και μαζί της ανακάλυπταν ξανά τους Rembrandts.
Και η «κατάρα» είχε φυσικά και οικονομικά οφέλη. Ο Wilde έχει αποκαλύψει ότι τα χρήματα που κέρδισε από το τραγούδι τον βοήθησαν να πληρώσει τις πανεπιστημιακές σπουδές και των δύο παιδιών του.
Ίσως τελικά να ήταν μια αρκετά καλή κατάρα!
Τέσσερα παλαμάκια που έμειναν στην ιστορία
Στις 22 Σεπτεμβρίου 1994, πάντως, όλα αυτά βρίσκονταν ακόμη στο μέλλον. Εκείνο το βράδυ οι τηλεθεατές έβλεπαν για πρώτη φορά έξι φίλους να προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα στη Νέα Υόρκη. Και πριν καν αρχίσει πραγματικά η ιστορία τους, άκουγαν ένα μικρό μουσικό θέμα που τους υποσχόταν: ό,τι κι αν συμβεί, θα είμαι εκεί για σένα.
Δεν ήταν single. Δεν ήταν καν ολοκληρωμένο τραγούδι. Οι ίδιοι οι Rembrandts πίστευαν ότι πιθανότατα κανείς δεν θα μάθαινε ποτέ πως το τραγουδούσαν εκείνοι.
Τριάντα δύο χρόνια αργότερα, αρκούν μια κιθάρα και τέσσερα παλαμάκια για να ξέρουν εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο ακριβώς τι ακολουθεί. Κάποιες φορές, ένα τραγούδι δεν χρειάζεται καν να έχει ολοκληρωθεί για να αρχίσει να γράφει ιστορία…
