Αρχική EUROVISION Eurovision 2026: Η Ελλάδα βαδίζει προς τον εθνικό τελικό, οι συμμετοχές και...

Eurovision 2026: Η Ελλάδα βαδίζει προς τον εθνικό τελικό, οι συμμετοχές και τα διλήμματα…

Ιαν 6, 2026

Γράφει ο Παναγιώτης Δανίκας

Η Eurovision 2026 δεν ξεκινά για την Ελλάδα τον Μάιο στη σκηνή του ευρωπαϊκού διαγωνισμού. Ξεκινά πολύ νωρίτερα, τη στιγμή που καλείται –για ακόμη μία φορά– να απαντήσει στο διαχρονικό ερώτημα: τι τραγούδι θέλουμε να στείλουμε και γιατί.

Η φετινή διαδικασία του «Sing for Greece» δείχνει ξεκάθαρα ότι η ΕΡΤ επιλέγει έναν δρόμο ανοιχτό, πλουραλιστικό και –κυρίως– χωρίς «ασφαλείς συνταγές». Είκοσι οκτώ συμμετοχές, διαφορετικών ηλικιών, αισθητικών και μουσικών κατευθύνσεων, συνθέτουν έναν εθνικό τελικό που δεν βασίζεται σε ένα-δύο φαβορί, αλλά σε ένα ευρύ φάσμα επιλογών. Αυτό από μόνο του είναι θετικό και δείχνει πως φέτος δεν ψάχνουμε απλώς το καλύτερο τραγούδι, αλλά το σωστό τραγούδι για τη Eurovision. Το αν βεβαίως στο τέλος …θα καταφέρουμε να το επιλέξουμε είναι ένα άλλο θέμα!

Τι δείχνει το φετινό line-up

Αν δει κανείς ψύχραιμα τις 28 συμμετοχές, προκύπτουν ορισμένα καθαρά συμπεράσματα:

Υπάρχει σαφής στροφή προς το διεθνές pop και alternative pop.
Η αγγλική γλώσσα κυριαρχεί, με την ελληνική να εμφανίζεται επιλεκτικά – κυρίως ως στοιχείο ταυτότητας και όχι ως βασικός κορμός.
Λείπουν σχεδόν ολοκληρωτικά οι «καθαρά λαϊκές» ή έντονα παραδοσιακές προσεγγίσεις.
Πολλά τραγούδια έχουν σύγχρονη παραγωγή, αλλά όχι πάντα ξεκάθαρη δραματουργία τριών λεπτών – όπως είναι ο χρονικός κανόνας στη Eurovision.

Με απλά λόγια, η Ελλάδα δεν ποντάρει φέτος στο “ελληνικό εξαγώγιμο στερεότυπο”, αλλά στο αν μπορεί ένα τραγούδι να σταθεί ισότιμα δίπλα στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές συμμετοχές.

Οι συμμετοχές που ξεχωρίζουν – όχι απαραίτητα για όλους τους ίδιους λόγους

Χωρίς να μιλάμε ακόμη για απόλυτα φαβορί, άλλωστε έχουμε πάρει μια πολύ μικρή γεύση από τα τραγούδια, ωστόσο υπάρχουν κάποια που ξεχωρίζουν για διαφορετικά στοιχεία:

Συμμετοχές με διεθνή αισθητική: τραγούδια που θα μπορούσαν να σταθούν άνετα σε ευρωπαϊκό ραδιόφωνο ή playlist, χωρίς να «φωνάζουν» εθνικό τελικό.

good job Nicky – Dark Side of the Moon
Indie / alt-pop, καθαρό international sound, δεν «πουλάει» Eurovision, πουλάει αισθητική. Αξίζει να σημειώσουμε ότι πρόκειται για τον γιο του Γιάννη Πάριου.
Marseaux – Χάνομαι
Σύγχρονη pop, urban/alternative λογική, από μια έμπειρη πλέον καλλιτέχνιδα…
D3lta – Mad About It
Διεθνές pop-rock vibe, ραδιοφωνικό, χωρίς υπερβολές.
Mikay – Labyrinth
Σκοτεινή pop, σύγχρονη παραγωγή, εύκολα exportable.

Η παγίδα:
Αυτά τα τραγούδια δεν είναι αυτόματα “Eurovision τραγούδια”. Μπορεί να χαθούν στη σκηνή αν δεν «χτιστούν» σωστά οπτικά.

Συμμετοχές με ισχυρή προσωπικότητα ερμηνευτή: εδώ το βάρος πέφτει περισσότερο στη σκηνική παρουσία και λιγότερο στο ίδιο το τραγούδι.

Evangelia – Parea
Persona με εμπειρία, σκηνική άνεση, ξέρει πώς να σταθεί.
KOZA MOSTRA – Bulletproof
Πολύ ισχυρό brand, αναγνωρίσιμη ταυτότητα, δεν περνούν απαρατήρητοι.
Alexandra Sieti – The Other Side
Φωνή και παρουσία που τραβούν προσοχή, ακόμη κι αν το τραγούδι δεν είναι «εύκολο».
Desi G – Aphrodite
Παρουσία, concept, performance-first προσέγγιση.
Rosanna Mailan – Άλμα
Μια πιο latin προσπάθεια που ταιριάζει με τα vibes της ερμηνεύτριας.

Η παγίδα:
Αν το τραγούδι δεν “κρατάει”, η προσωπικότητα δεν φτάνει μόνη της στο scoreboard.

Συμμετοχές με καθαρή Eurovision λογική: τραγούδια που, ανεξάρτητα από το αν αρέσουν σε όλους, είναι δομημένα ξεκάθαρα για τηλεοπτικό διαγωνισμό. Εδώ μπαίνει η δομή, το hook, η κλιμάκωση, το «πότε μπαίνει το ρεφρέν».

RIKKI – AGAPI
Καθαρή Eurovision pop, άμεσο μήνυμα, δομή “κουμπωμένη”.
Stella Kay – You Are The Fire
Classic Eurovision build-up και φωνή.
KIANNA – No More Drama
Σύγχρονη pop με ξεκάθαρη λογική σκηνής και τηλεοπτικής μετάδοσης.
Stefi – Europa
Conceptual Eurovision, με σαφή στόχο την εικόνα και το μήνυμα.
Dinamiss – Chaos
Επιμένουν να προσπαθούν να μας εκπροσωπήσουν στη Eurovision, φέτος με ήχο καθαρά στα πλαίσια του θεσμού.

Η παγίδα:
Η Eurovision λογική χωρίς προσωπικότητα κινδυνεύει να γίνει «ένα από τα πολλά».

Συμμετοχές με ενδιαφέρον: Αουτσάιντερ που δεν φωνάζουν φαβορί, αλλά έχουν στοιχεία που μπορούν να κάνουν τη διαφορά αν αξιοποιηθούν σωστά. Εδώ δεν μιλάμε για «σίγουρες λύσεις», αλλά για τραγούδια που κουβαλούν ιδέα, ταυτότητα ή διαφορετικό χρώμα, και μπορούν –υπό προϋποθέσεις– να κάνουν την έκπληξη!

Spheyiaa – Χίλια Κομμάτια
Δυναμικός ήχος με σύγχρονη φόρμα και διακριτικά παραδοσιακά στοιχεία, που δίνουν χαρακτήρα χωρίς να βαραίνουν το αποτέλεσμα.
Garvin – Back in the Game
Rock ’n’ roll αισθητική, ενέργεια και attitude, μια συμμετοχή που ξεφεύγει από την pop πεπατημένη του εθνικού τελικού.
Μαρίκα – Daughters of the Sun
Αναφορές στην Ελλάδα, τον ήλιο και το φως, με παραδοσιακά στοιχεία και αφηγηματική διάθεση που επιχειρεί να μεταφράσει την ελληνική ταυτότητα σε σύγχρονο πλαίσιο.
Basilica – Set Everything On Fire
Ευρωπαϊκό pop ύφος με ξεκάθαρο μήνυμα απελευθέρωσης και επανεκκίνησης…

Η παγίδα:
Το «ενδιαφέρον» από μόνο του δεν αρκεί. Χωρίς καθαρή σκηνική ιδέα και συμπαγή αφήγηση, αυτά τα τραγούδια κινδυνεύουν να μείνουν στην κατηγορία του …θα μπορούσε, αλλά!

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτές οι κατηγορίες σπάνια συμπίπτουν όλες μαζί στο ίδιο τραγούδι. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται πάντα το δίλημμα στο τι τελικά να επιλέξεις!

Ημιτελικοί: ποικιλία χωρίς ξεκάθαρο άξονα

Οι δύο ημιτελικοί μοιάζουν περισσότερο με μουσικό παζλ παρά με αυστηρά δομημένους γύρους. Pop, indie, alternative, dance, rock αποχρώσεις, ελληνικός και αγγλικός στίχος συνυπάρχουν χωρίς κάποιο εμφανές concept.

Αυτό έχει δύο όψεις: Από τη μία, δίνει χώρο σε διαφορετικά κοινά να βρουν κάτι που τους εκφράζει. Από την άλλη, δυσκολεύει τη δημιουργία «ρεύματος» γύρω από μία συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Στην πράξη, ο τηλεθεατής καλείται να ψηφίσει με το ένστικτο και όχι με στρατηγική.

Μορφή της διαδικασίας

Οι 28 υποψήφιοι καλλιτέχνες χωρίστηκαν σε δύο ημιτελικούς, όπου το κοινό θα αποφασίσει ποια τραγούδια θα περάσουν στον Μεγάλο Τελικό. Από κάθε ημιτελικό, επτά τραγούδια θα επιλεγούν αποκλειστικά με την ψήφο του κοινού, και αυτοί οι 14 φιναλίστ θα διαγωνιστούν στον τελικό. Εκεί, η νικήτρια συμμετοχή θα αναδειχθεί μέσα από συνδυασμό τηλεοπτικής ψηφοφορίας (50%) και βαθμολογίας δύο επιτροπών (ελληνικής και διεθνούς — από 25% η καθεμία).

Το μεγάλο ερώτημα: τι χρειάζεται η Ελλάδα στη Eurovision σήμερα;

Αν κοιτάξουμε τις τελευταίες επιτυχημένες ελληνικές συμμετοχές, διαπιστώνουμε ότι είχαν τρία κοινά στοιχεία:

Καθαρή ταυτότητα (όχι απαραίτητα «ελληνικότητα», αλλά ξεκάθαρο χαρακτήρα).
Δυνατό hook που λειτουργεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Σκηνική αφήγηση που συμπληρώνει το τραγούδι και δεν το βαραίνει.

Το φετινό υλικό δείχνει ότι αρκετές συμμετοχές πλησιάζουν το ένα ή το άλλο στοιχείο, αλλά λίγες δείχνουν –τουλάχιστον σε αυτή τη φάση– ότι τα συνδυάζουν όλα.

Ο εθνικός τελικός του 2026 δεν είναι κακός. Αντίθετα, είναι από τους πιο ανοιχτούς και ενδιαφέροντες των τελευταίων ετών. Το πρόβλημα –αν μπορεί να ονομαστεί έτσι– είναι ότι δεν δίνει εύκολες απαντήσεις.

Και ίσως αυτό να είναι και το πιο υγιές σημάδι…

Γιατί φέτος, η Ελλάδα δεν καλείται απλώς να επιλέξει τραγούδι. Καλείται να αποφασίσει ποια Eurovision θέλει να υπηρετήσει: τη σίγουρη, τη μοντέρνα, τη ριψοκίνδυνη ή εκείνη που θα της δώσει επιτέλους μια ξεκάθαρη ταυτότητα.

Η απάντηση θα δοθεί στη σκηνή. Και εκεί, όπως πάντα, όλα ξεκινούν από ένα τραγούδι τριών λεπτών.

Eurovision 2026: το ευρωπαϊκό πλαίσιο

Ο διαγωνισμός του 2026 φιλοξενείται στη Βιέννη, μια πόλη με τεράστια μουσική παράδοση και υψηλές προσδοκίες παραγωγής. Το επίπεδο αναμένεται ιδιαίτερα ανταγωνιστικό, με πολλές χώρες να επενδύουν σε σύγχρονες pop προτάσεις και έντονη σκηνική αισθητική.