Ο Μανώλης Μητσιάς παρουσιάζει το νέο τραγούδι «Δε θυμόμουν πως είναι ν’ αγαπώ», μια ιδιαίτερη μουσική συνάντηση με τον γιο του, Μίλτο Μητσιά, ο οποίος υπογράφει τη μουσική. Τους στίχους έχει γράψει η Ιωάννα Κολλινιάτη.

Το τραγούδι έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον, όχι μόνο λόγω της συνύπαρξης πατέρα και γιου, αλλά κυρίως επειδή φέρνει τον Μανώλη Μητσιά σε μια ερμηνεία βαθιά συναισθηματική, με τον γνώριμο τρόπο του: χωρίς υπερβολές, αλλά με εκείνη τη λιτότητα που κάνει τον λόγο να ακούγεται αληθινός.

Το «Δε θυμόμουν πως είναι ν’ αγαπώ» μιλά για τον έρωτα που επιστρέφει εκεί όπου κάποιος πίστευε πως είχε πια ξεχάσει την έντασή του. Είναι ένα τραγούδι μνήμης και επαναφοράς, για εκείνη τη στιγμή που ένα συναίσθημα ξυπνά ξανά και θυμίζει πως η αγάπη δεν χάνεται οριστικά. Μερικές φορές απλώς περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να ακουστεί ξανά.

Η μουσική του Μίλτου Μητσιά κινείται σε έντεχνο ύφος, με μελωδική γραμμή που αφήνει χώρο στην ερμηνεία, ενώ οι στίχοι της Ιωάννας Κολλινιάτη κρατούν το τραγούδι κοντά στην προσωπική εξομολόγηση. Η φωνή του Μανώλη Μητσιά δίνει στο κομμάτι το βάρος μιας διαδρομής πολλών δεκαετιών στο ελληνικό τραγούδι, μετατρέποντας την ιστορία του σε κάτι άμεσο και ανθρώπινο.

Στην ενορχήστρωση συμμετέχουν σημαντικοί μουσικοί, με πιάνο, κιθάρες, μπουζούκι, ακορντεόν, πνευστά και κρουστά να χτίζουν ένα ζεστό ηχητικό περιβάλλον γύρω από τη φωνή του ερμηνευτή.

Το «Δε θυμόμουν πως είναι ν’ αγαπώ» κυκλοφορεί από την FM Records και έρχεται να προστεθεί σε εκείνες τις νέες κυκλοφορίες που δεν βασίζονται στον εντυπωσιασμό, αλλά στην ουσία μιας καλής μελωδίας, ενός καθαρού στίχου και μιας ερμηνείας με αληθινό βάθος.

Τύμπανα: Σπύρος Παναγιωτόπουλος
Μπάσο: Νίκος Κόλλιας
Κιθάρες: Γιώτης Σαμαράς
Πιάνο: Αχιλλέας Γουάστωρ
Ακορντεόν: Ντίνος Χατζηιορδάνου
Τρομπέτα: Περικλής Αλιώπης
Τρομπόνι: Κώστας Αλεξανδρής
Μπουζούκι: Ηρακλής Ζάκκας
Νταούλι / Κρουστά: Βαγγέλης Καρίπης
Ενορχήστρωση: Αχιλλέας Γουάστωρ

Μια νύχτα με φεγγάρι
γλυκιά και ζεστή
αύρα απλώθηκες παντού θαλασσινή
Κι απ’ το γκρίζο βυθό μου
με τραβάς πάνω αργά
φωτισμένο είμαι καράβι στ’ ανοιχτά
Είσαι η πέτρα στην λίμνη
που ταράζει το νερό
Δε θυμόμουν πως είναι ν’ αγαπώ
Εισ΄ η αλμύρα στα χείλη 
που πεθαίνω να γευτώ 
δε θυμόμουν πως είναι ν’ αγαπώ
Κι αν μείνεις μόνο λίγο
κι αν δεν σε ξαναδώ
μεσοπέλαγα αιώνια θα γυρνώ
Που σε αγάπησα, φτάνει
κι ό,τι πήρα, μου αρκεί
Τόξο ουράνιο θα ‘σαι πάντα στην βροχή
Είσαι η πέτρα στην λίμνη
που ταράζει το νερό
Δε θυμόμουν πως είναι ν’ αγαπώ
Εισ΄ η αλμύρα στα χείλη
που πεθαίνω να γευτώ 
δε θυμόμουν πως είναι ν’ αγαπώ

 

——————————–

Ο Μίλτος Μητσιάς έγραψε μια μελωδία ένα πρωϊνό όταν ήταν μόλις 12 ετών και με αγωνία περίμενε να το παρουσιάσει στον πατέρα του σαν θα ξυπνούσε. «Δε θυμόμουν πως είναι ν’ αγαπώ» ήταν το τραγούδι που μόλις είχε γεννηθεί. Πολλά χρόνια αργότερα, έχοντας διαγράψει τη δική του προσωπική πορεία σαν επαγγελματίας έξω από τον χώρο της μουσικής, ήρθε η ώρα να μας συστήσει τον «άλλο του εαυτό», αυτόν του μουσικού. Με σπουδές πιάνου στο Ωδείο Αθηνών αλλά κυρίως με τη βιωμένη εμπειρία να μεγαλώνεις ανάμεσα στους καλύτερους της ελληνικής μουσικής ο Μίλτος Μητσιάς μας γνωρίζει την άλλη πτυχή της ταυτότητας του. Συνδυάζοντας την οδοντιατρική και την σύνθεση, μας παρουσιάζει το τραγούδι του «Δε θυμόμουν πως είναι ν’ αγαπώ» σε στίχους της Ιωάννας Κολλινιάτη, το οποίο ερμηνεύει μοναδικά όπως πάντα, ο σπουδαίος Μανώλης Μητσιάς. Όχι με την ιδιότητα του πατέρα, αλλά με την ιδιότητα του τεράστιου ερμηνευτή που έχουμε αγαπήσει και συνεχίζουμε να αγαπάμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ