Γράφει η Μαρία Αβραμίδου
Ο “Digger” Rockwell (Tom Cruise) εξορύσσει πετρέλαιο στη Γροιλανδία, με αστρονομικά κέρδη. Όταν ένα τεράστιο κομμάτι πάγου αποκολλάται εξαιτίας των αλόγιστων εξορύξεων, προκαλώντας βιβλική καταστροφή σε ευρωπαϊκές χώρες, ο εκκεντρικός, ζάπλουτος επιχειρηματίας καλείται να πληρώσει τα σπασμένα ή και να μαζέψει τα ασυμμάζευτα…
Ο Alejandro Gonzáles Iñárritu σκηνοθετεί και συνυπογράφει το σενάριο στο «Ντίγκερ» (“Digger”), μια ανησυχητικά ρεαλιστική μαύρη κωμωδία, η οποία παρουσιάζει τα κακώς κείμενα της εποχής μας. Από την διαφθορά των πολιτικών, την αλαζονεία της εξουσίας και τη θρησκοληψία, έως το αδιάκοπο κυνήγι του κέρδους, την ανθρωποφαγία που επικρατεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης, καθώς και την ενεργειακή κρίση και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Χάρη στη μαεστρική του σκηνοθεσία, με αριστοτεχνικά μονοπλάνα, υπερβολικά κλειστά κοντινά πλάνα και κυρίως τη χρήση λήψεων contre-plongé, δηλαδή με την κάμερα να «κοιτάζει» με φορά από κάτω προς τα πάνω, ο Iñárritu δημιουργεί μια δυστοπική σάτιρα που διεκδικεί θέση στην κινηματογραφική ιστορία. Είναι δε τόσο ανατριχιαστικά ρεαλιστική που, αν σκεφτεί κάποιος σοβαρά τί παρακολουθεί, είναι πιθανόν να δυσκολευτεί να γελάσει. Εξαιρετικές είναι, επίσης, η διεύθυνση φωτογραφίας του Emmanuel Lubeski, με χρήση συστήματος VistaVision, καθώς και η σκηνογραφία των Dennis Gassner και Richard Johnson.
Το… υπερόπλο του φιλμ, ωστόσο, ακούει στο όνομα Tom Cruise. Σε μια σαρωτική, αυτοσαρκαστική και ταυτόχρονα βαθιά συναισθηματική ερμηνεία, η οποία είναι κομβική για την καριέρα του, ένας από τους πιο λαμπερούς σταρ του Hollywood, ο οποίος ως πρωταγωνιστής έχει σώσει άπειρες φορές τον πλανήτη, τώρα υποδύεται τον άνθρωπο που είναι υπεύθυνος για την καταστροφή του. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι το παρατσούκλι του, “Digger”, εκτός από σκαφτιάς σημαίνει και νεκροθάφτης. «Τσαλακωμένος» εμφανισιακά και ατρόμητος ερμηνευτικά ο Cruise, ο οποίος είναι επίσης εκ των παραγωγών του φιλμ, επιβεβαιώνει το πολύπλευρο ταλέντο και την υποκριτική του ωρίμανση, ενώ και μόνο η σκηνή του ασύλληπτου μονολόγου του σε ένα είδος… ΟΗΕ είναι ικανή να του αποφέρει υποψηφιότητα για Oscar. Είναι πραγματικά απολαυστικό να τον βλέπεις να ισορροπεί διαρκώς στην κόψη, φλερτάροντας με την καρικατούρα και το γκροτέσκο, χωρίς ουδέποτε να χάνει το μέτρο, ενώ ταυτόχρονα κατανοεί και συμπονεί αυτήν την αντιφατική, larger than life προσωπικότητα που ζει σε μια έπαυλη γεμάτη βαλσαμωμένα ζώα, ενώ τρέφει παθολογική αγάπη σε μία υπερήλικη λευκή γάτα!
Θεωρώ ότι σε κάθε της θέαση η ταινία αυτή θα αποκαλύπτει και άλλες πτυχές της, είναι ωστόσο πολύ δύσκολο να την παρακολουθήσει κάποιος αρκετές φορές, λόγω του αδυσώπητου (σου)ρεαλισμού της, που ελάχιστο περιθώριο αφήνει στην ελπίδα. Αποτελεί δε χαρακτηριστικό δείγμα σινεμά που δεν διστάζει να «ξεμπροστιάσει» τα κακώς κείμενα της ίδιας του της κοινωνίας, με τρόπο που μόνο ο αμερικάνικος κινηματογράφος πράττει διαχρονικά. Και, χάρη σε μια εμπνευσμένη σεναριακή ανατροπή, η οποία αποκαλύπτεται αρκετά νωρίς στη διάρκεια του φιλμ, το έργο σχολιάζει εξίσου την ίδια την Τέχνη, όσο και αυτούς που την αγαπούν και την παρακολουθούν. Όταν όλα γύρω μας καταρρέουν, είμαστε σε θέση να αναλάβουμε δράση στο μέτρο που μας αναλογεί ή αρκούμαστε στο να αναζητούμε την παραμυθία της καλλιτεχνικής δημιουργίας, εξορκίζοντας ουσιαστικά την αδράνεια του παρατηρητή και παραμένοντας αποκλειστικά και μόνο θεατές της ίδιας της ζωής μας;
*Η ταινία προβάλλεται στους κινηματογράφους σε διανομή από την Tanweer, από την Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου.
—————
*** Απαγορεύεται αυστηρά η αναδημοσίευση υλικού, χωρίς την άδεια του Music Corner
