Γράφει ο Παύλος Ζέρβας
Οι Queen στα μέσα της δεκαετίας του 70, είχαν ήδη επιτυχίες, δίσκους και κοινό πέρα από τη Βρετανία. Εκείνο που δεν είχαν ήταν οικονομική ασφάλεια. Πίσω από τη σκηνική αυτοπεποίθηση του Freddie Mercury, οι λογαριασμοί συσσωρεύονταν και το μέλλον του συγκροτήματος παρέμενε αβέβαιο.
Στις 21 Νοεμβρίου 1975, κυκλοφόρησε στη Βρετανία το «A Night at the Opera». Ο τέταρτος δίσκος τους θα έκρινε πολύ περισσότερα από την επόμενη θέση τους στα charts. Ήταν η προσπάθεια τεσσάρων μουσικών να μετατρέψουν την καλλιτεχνική αναγνώριση σε μια καριέρα που θα μπορούσαν επιτέλους να συντηρήσουν.
Επιτυχημένοι στα χαρτιά, χρεωμένοι στην πραγματικότητα
Το «Killer Queen» είχε δείξει ήδη τις δυνατότητές τους. Ωστόσο, όπως εξηγούσε αργότερα ο Brian May, υπήρχαν απλήρωτες υποχρεώσεις προς τις εταιρείες ήχου, φωτισμού και τους ανθρώπους που εργάζονταν για το συγκρότημα.
«Δεν ήμασταν απλώς φτωχοί. Ήμασταν χρεωμένοι», θυμόταν. Η αποτυχία ενός album μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και στη διάλυση.
Η άφιξη του μάνατζερ John Reid έφερε μια νέα προοπτική. Η επιχειρηματική πλευρά χρειαζόταν αναδιοργάνωση, αλλά η λύση εξακολουθούσε να εξαρτάται από τη μουσική. Οι Freddie Mercury, Brian May, Roger Taylor και John Deacon έπρεπε να παραδώσουν έναν δίσκο που θα δικαιολογούσε όσα πίστευαν για τους εαυτούς τους.
Έξι στούντιο για μια μπάντα που δεν ήθελε να μικρύνει τον ήχο της
Η απάντησή τους στην πίεση ήταν ένα εξαιρετικά φιλόδοξο album. Οι ηχογραφήσεις απλώθηκαν σε μήνες δουλειάς και σε έξι διαφορετικά στούντιο, με την πολυπλοκότητα των συνθέσεων να απαιτεί σχολαστική κατασκευή.
Με τον Roy Thomas Baker στην παραγωγή μαζί με το συγκρότημα και τον Mike Stone στον ήχο, οι Queen δούλευαν διαφορετικά μέρη παράλληλα. Οι φωνές, οι κιθάρες και οι αλλεπάλληλες επιστρώσεις δεν ήταν διακοσμητικές προσθήκες. Αποτελούσαν τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονταν τη μουσική τους.
Ο τίτλος του album που ετοίμαζαν, δανεισμένος από την ομώνυμη ταινία των Marx Brothers, ταίριαζε σε αυτή την υπερβολή. Το «A Night at the Opera» υποσχόταν μια παράσταση με πολλές αλλαγές σκηνικού.
Πολύ περισσότερα από το «Bohemian Rhapsody»
Το «Bohemian Rhapsody» έγινε το τραγούδι που κυριάρχησε στη δημόσια εικόνα του δίσκου. Όμως γύρω του υπήρχε ένα ολόκληρο μουσικό σύμπαν.
Το «Death on Two Legs» άνοιγε το album με επιθετικότητα, ενώ το «Love of My Life» έδειχνε την τρυφερή πλευρά του Mercury. Το «You’re My Best Friend» έφερνε τη μελωδική γραφή του Deacon στο προσκήνιο και το «I’m in Love with My Car» τη φωνή του Taylor.
Στη δεύτερη πλευρά, το «The Prophet’s Song» του May διεκδικούσε τον δικό του χώρο, με εκτενή φωνητική επεξεργασία και μια κλίμακα φιλοδοξίας αντίστοιχη με εκείνη του διασημότερου τραγουδιού του δίσκου.
Αυτή η συνύπαρξη διαφορετικών συνθετών και διαθέσεων έδινε στο album τη συνοχή του: η προσωπικότητα των Queen ήταν αρκετά ισχυρή ώστε να χωρέσει όλες αυτές τις αντιθέσεις.
Το στοίχημα απέδωσε
Το «A Night at the Opera» έγινε το πρώτο Νο1 album των Queen στη Βρετανία και ο πρώτος πλατινένιος δίσκος τους στις ΗΠΑ. Η επιτυχία του τους έδωσε τη διεθνή ώθηση που χρειάζονταν. Και τους έβγαλε κι από τα χρέη…!
Η επέτειος της 21ης Νοεμβρίου θυμίζει μια λιγότερο λαμπερή αφετηρία πίσω από ένα διάσημο εξώφυλλο. Όταν οι Queen έφτιαχναν αυτόν τον δίσκο, η μετέπειτα κυριαρχία τους δεν ήταν εξασφαλισμένη. Είχαν χρέη, μεγάλες απαιτήσεις από τη μουσική τους και έναν ακόμη δίσκο για να αποδείξουν ότι μπορούσαν να συνεχίσουν…


























