Γράφει ο Παναγιώτης Δανίκας
Για πρώτη φορά φέτος, τα υποψήφια τραγούδια για τον ελληνικό τελικό ακούστηκαν ολόκληρα μέσω ενός concept που, όσο λιτό κι αν ήταν, έμοιαζε …ακριβώς με αυτό που χρειαζόταν: έναν ελεγχόμενο χώρο, ένα μικρόφωνο, μηδέν φιοριτούρες και τον καλλιτέχνη να στέκεται ολομόναχος απέναντι στο τραγούδι του.
Και κάπως έτσι, μέσα σε δύο μέρες (17/1 ο Α’ «κύκλος» τραγουδιών, 18/1 ο Β’), είδαμε να ξεδιπλώνεται το πιο κρίσιμο στάδιο κάθε εθνικής επιλογής: η πρώτη πραγματική επαφή του κοινού με το υλικό, όχι με 15’’ δευτερόλεπτα βίντεο, όχι με «περιγραφές», αλλά με πλήρη εικόνα.
Γιατί αυτό το concept δούλεψε (και γιατί πρέπει να μείνει)
Το «box + μικρόφωνο» είχε τρεις μεγάλες αρετές:
-
Έκοψε τη “φασαρία”. Δεν υπήρχε σκηνικό να σε κερδίσει, ούτε χορογραφία να σε ξεγελάσει. Το τραγούδι έπρεπε να σταθεί από μόνο του.
-
Έβαλε όλους στο ίδιο γήπεδο. Η σύγκριση έγινε πιο δίκαιη, ειδικά στις πρώτες ακροάσεις, που η αδικία συνήθως γεννιέται από άνισες παραγωγές.
-
Έδειξε χαρακτήρα δημόσιας τηλεόρασης. Όχι «σόου για το σόου», αλλά μια παρουσίαση που υπηρετεί τον σκοπό της επιλογής.
Δεν είναι μικρό πράγμα: σε μια εποχή που οι εθνικοί τελικοί συχνά θυμίζουν περισσότερο τηλεοπτικό event παρά διαδικασία επιλογής τραγουδιού, η ΕΡΤ ομολογούμε πως έδειξε αυτοσυγκράτηση κι αυτό, παραδόξως, κάνει το αποτέλεσμα πιο «Eurovision» από πολλά πυροτεχνήματα.
Το άμεσο αποτέλεσμα: τα στοιχήματα …ανακατεύτηκαν μέσα σε ώρες!
Το πιο καθαρό «θερμόμετρο» για το πώς έσκασε αυτή η διπλή παρουσίαση στο κοινό είναι το τι έγινε στα προγνωστικά.
Μετά την πλήρη αποκάλυψη των τραγουδιών είχαμε μεγάλη αλλαγή στην κορυφή, με τον Akylas – “Ferto” να περνά πρώτος (αναφέρονται αποδόσεις περίπου 1,85–2,20), ενώ ακολουθούν good job Nicky και Marseaux με υποχώρηση της τελευταίας στην 3η θέση.
Αυτό είναι ενδεικτικό για δύο λόγους:
-
Πρώτον, τα 15’’ αποσπάσματα συχνά χτίζουν «ψεύτικα φαβορί».
-
Δεύτερον, η πρώτη πλήρης ακρόαση συνήθως τιμωρεί το τραγούδι που δεν έχει εξέλιξη και ανταμείβει εκείνο που κουμπώνει καλύτερα ως ολοκληρωμένο 3λεπτο.
Τι γνωρίζουμε για τη διαδικασία από εδώ και πέρα
Μετά την παρουσίαση, το φορμάτ είναι ξεκάθαρο:
-
Τα 28 τραγούδια χωρισμένα σε Α’ και Β’ Ημιτελικό (14+14).
-
Από κάθε ημιτελικό προκρίνονται 7 τραγούδια αποκλειστικά με ψήφο κοινού, άρα 14 στον τελικό.
-
Στον τελικό ο νικητής προκύπτει από κοινό + δύο κριτικές επιτροπές (μία διεθνής και μία ελληνική).
Ο πρώτος ημιτελικός είναι προγραμματισμένος για την Τετάρτη 11/2 και ο δεύτερος για την Παρασκευή 13/2. Ο τελικός θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου.
Η μεγάλη ερώτηση: “Τι θέλουμε να στείλουμε φέτος;”
Εδώ είναι που αρχίζει το «κομμάτι γνώμης» και κατά τη γνώμη μου το concept της ΕΡΤ βοήθησε να τεθεί σωστά το ερώτημα.
Δεν αρκεί να βρούμε «το καλύτερο τραγούδι» με όρους δισκογραφίας. Χρειαζόμαστε τραγούδι που γράφει σε πρώτη ακρόαση (Eurovision moment), αντέχει στη δεύτερη (να έχει εξέλιξη/κορύφωση) και μπορεί να μεταφραστεί σε ζωντανό performance χωρίς να καταρρεύσει φωνητικά ή σκηνικά.
Το “box” στην ουσία μας είπε: πριν ονειρευτείς σκηνικά, απέδειξε ότι το τραγούδι σου έχει λόγο ύπαρξης!
Κι αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το πιο υγιές μήνυμα απέναντι σε αυτήν την διαδικασία.
Ακούστε τα 28 τραγούδια:
Α’ Ημιτελικός
1.Alexandra Sieti – “The Other Side”
2. THE Astrolabe – “Drop It”
3. Desi G – “Aphrodite”
4. Akylas – “Ferto”
5. Evangelia – “Paréa”
6. Παναγιώτης Τσακαλάκος – “2nd Chance”
7. Niya – “Slipping Away”
8. Marseaux – “Χάνομαι”
9. Rosanna Mailan – “Άλμα”
10. STEFI – “Europa”
11. Revery – “The Songwriter”
12. Dinamiss – “Chaos”
13. STYLIANOS – “YOU & I”
14. Spheyiaa – “Χίλια Κομμάτια”
Β’ Ημιτελικός
15. RIKKI – “AGAPI”:
16. GARVIN – “Back in the game”
17. Mikay – “Labyrinth”
18. Μαρίκα – “Daughters of the Sun (A, E, I, O, U)”
19. D3lta – “Mad About it”
20. ZAF – “ASTEIO”
21. ΚΙΑΝΝΑ – “No More Drama”
22. Stella Kay – “You Are The Fire”
23. TIANORA – “Anatello”
24. Victoria Anastasia – “Whatcha Doin To Me”
25. BASILICA – “Set Everything On Fire”
26. good job Nicky – “Dark Side of the Moon”
27. KOZA MOSTRA – “Bulletproof”
28. leroybroughtflowers – “SABOTAGE!”
Σε αυτό το σημείο, δεν έχει νόημα να ειπωθούν περισσότερα.
Τα τραγούδια ακούστηκαν ολόκληρα, χωρίς φίλτρα, χωρίς σκηνικά άλλοθι. Η πρώτη εικόνα σχηματίστηκε και η μπάλα περνά πια ξεκάθαρα στο γήπεδο του κοινού.
Οι ημιτελικοί είναι το επόμενο και ουσιαστικότερο τεστ. Εκεί δεν θα μετρήσει μόνο το τραγούδι ως μια γυμνή studio παρουσίαση, αλλά η live αξιοπιστία, η φωνητική αντοχή και -κυρίως- το αν μπορεί να μεταφραστεί σε τηλεοπτικό αποτέλεσμα που κρατά το βλέμμα και το ενδιαφέρον.
Γιατί η Eurovision, στο τέλος της ημέρας, δεν κρίνεται στο στούντιο. Κρίνεται στη σκηνή.
Και εκεί, τα περιθώρια στενεύουν…!
Καλή επιτυχία σε όλους!
