Η Sadahzinia παρουσιάζει το νέο της single «Γκαρσόνα η μουσική», μια συνεργασία με τον Πάνο Πενταρίτσα που έρχεται ως ένα ακόμη δείγμα από την επόμενη δισκογραφική της δουλειά, με τίτλο «Κόκκινη Μιλιά».

Μετά το «Ανθολόγια», η Sadahzinia συνεχίζει να ανοίγει τον δρόμο προς το 9ο προσωπικό της άλμπουμ, επιλέγοντας αυτή τη φορά ένα τραγούδι με έντονη σατιρική διάθεση και καθαρή αφηγηματική ταυτότητα. Η «Γκαρσόνα η μουσική» κοιτάζει με χιούμορ, αλλά και με αιχμηρή ματιά, τα εκατό χρόνια της ελληνικής δισκογραφίας, μετατρέποντας τη μουσική σε μια γκαρσόνα που περνά από τραπέζι σε τραπέζι, κουβαλώντας ιστορίες, εποχές, πρόσωπα, μόδες και αντιφάσεις.

Οι στίχοι του Πάνου Πενταρίτσα παίζουν με την εικόνα μιας μουσικής που σερβίρει, αντέχει, ακούει, παρατηρεί και τελικά γίνεται μάρτυρας μιας ολόκληρης διαδρομής. Από τις παλιές ηχογραφήσεις και τις μεγάλες φωνές, μέχρι τις αλλαγές της αγοράς και τον τρόπο που η μουσική άλλοτε τιμάται και άλλοτε καταναλώνεται βιαστικά, το τραγούδι στήνει ένα μικρό θεατρικό σκηνικό γύρω από την ελληνική δισκογραφία.

Η Sadahzinia, με τη γνώριμη εκφραστική της δύναμη, συναντά τον Πάνο Πενταρίτσα σε ένα κομμάτι που δεν περιορίζεται σε μια απλή νοσταλγική αναδρομή. Αντίθετα, χρησιμοποιεί τη μνήμη ως αφορμή για σχόλιο, με τη μουσική να εμφανίζεται άλλοτε σαν εργάτρια, άλλοτε σαν πρωταγωνίστρια και άλλοτε σαν γυναίκα που έχει δει πολλά, αλλά συνεχίζει να βρίσκεται εκεί, παρούσα, ζωντανή και απαραίτητη.

Τη μουσική υπογράφει ο Νίκος Ξύδης, δίνοντας στο τραγούδι έναν χαρακτήρα που συνδυάζει τον λόγο, την αφήγηση και τη σκηνική αίσθηση. Η κυκλοφορία συνοδεύεται και από official music video, το οποίο ενισχύει τη θεατρικότητα του τραγουδιού και μεταφέρει οπτικά την ιδέα της μουσικής ως μιας φιγούρας που κινείται μέσα στον χρόνο και στις ιστορίες της ελληνικής δισκογραφίας.

Η «Γκαρσόνα η μουσική» κυκλοφορεί στις ψηφιακές πλατφόρμες από τη Digital Minds και αποτελεί μία ακόμη ένδειξη της κατεύθυνσης που φαίνεται να παίρνει η «Κόκκινη Μιλιά»: ένα άλμπουμ που δεν φοβάται να συνομιλήσει με το παρελθόν, να σχολιάσει το παρόν και να ξαναβάλει τη μουσική στο κέντρο της αφήγησης.

Η πιο κακή γκαρσόνα είμαι εγώ, γι΄ αυτό με πίκρα όλους τους κερνώ…
Γκελ γκελ! Σήμερις τα κλείσαμε τα χρόνια τα εκατό,
περάστε κόσμε από δω στο μαγαζί μας και γλεντήστε μαζί μας! 
Γιορτάζει η δισκογραφική μας! 
Μία μπίζνα κι άλλαξε η μουσική μας
το παλιό καλό κρασί μας, μ’ έναν σαμπανοξυδιά,
στων εμπόρων τα γυαλιά,
τα φερμένα από τα ξένα, χαραγμένα, σφραγισμένα,
κι ούτε μία γέννα, βέρτζινα μιξοπαρθένα.
Στολισμένη σα λατέρνα η αβανιά,
η φτηνή μας σερμαγιά, η γριά χωρίς παιδιά.
Σου περνάει η μπογιά! Δες τον καθρέφτη 
και λογίσου την αρχή σου την παρμένη την τιμή σου! 
Όταν βγήκες στο κλαρί με ένα δίσκο για ντιλέρι
και βελόνι στο ‘να χέρι  
συνοδεία με μπουζούκια – ‘κλεβαν Ινδίες και Τούρκια,
και Χανς και συνθέτες απ’ τη Φράνς μέσα στο Καφέ Σαντάν! 
Και μαντάμ, αντάμ αμάν! Και Γίντις,
μελωδίες Σεφαρδείμ της Σαλανίκης
κι όλα αυτά, που βαφτίσαν λαϊκά και ψευτορωμαίικα, 
κι απ’ όλα αυτά καζαντίσαν τα λεφτά τα μεγάλα αφεντικά 
που ξεπλένει το γκεζί μας το μικρό το μαγαζί μας. 
Ω! καρφωτή μας… γκελ γκελ! 
Στα πεταχτά 
μοιράζω τις μπηχτές 
στο πιάτο κι ο μεζές,  
γκαρσόνα η μουσική.
Δε παίρνω εγώ 
ποτέ μου πουρμπουάρ, 
σας λέγω ορεβουάρ,
γαμώ σε δισκογραφική!
Γιαβάς, γιαβάς έγινε μπίζνα ο κατσιρμάς
και βιτρίνα ο κερχανάς
κι ένας νταβάς, έναν αιώνα να διαλέει
τ’ αφουγκρασμένα μας,
τι γράφει η πένα μας και όλα τα παιγμένα μας, 
τα είπε κι ο Ρασούλης, τα είπε ο Καζαντζίδης,
πως μία οικογένεια και δύο τρεις κουμπάροι
όξω βγάζουν τον κιμπάρη
και στολίζουν τον βρομιάρη απ’ τα ράδια στο παζάρι.
Μέγα κοντραμπάντο! Έτσι πιάσαμε και πάτο
με σκυλέ και αγγλικέ  και τα δήθεν εντεχνέ,
μ’ έναν κώδικα ξενιέ ψευτοροκιέ για το εφέ!
Πεταλούδες Μοναρκέ* και προγράμματα σικέ της Σίαϊε**
τραγουδιάρες  αμπιγιέ, τροβαδούροι αλά μαγκιέ οι τρυπιολέ!
Τα παιδιά τα ανφάν γκατέ, τα ψηφία κι οι αριθμοί 
όσο πλερώνεις τα χτυπήματα πουλιέσαι σε καλή τιμή! Γιαγκίνι
η τεχνητή νοημοσύνη! Άιντε #φατε κι η κουζίνα σας κλείνει!
Για να γυρίσει η ομορφιά μας, τ’ ασυγκέραστα όργανά μας, 
η ομιλιά μας, η καρδιά μας – θα τα ψέλνω ή θα ψέλνω!  
Ένα γκαρσόνι ειμ’ εγώ, δεν τραγουδώ … γκελ γκελ!

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΑΡΘΡΑΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ