Γράφει η Παρασκευή Παπαγιάννη
Φωτογραφίες: Στάθης Κατάρας

Το ‘κάλεσμα’ που ήρθε για να παρακολουθήσω την παρουσίαση του δίσκου Ρόδινο Φεγγάρι (το αποτέλεσμα της δημιουργικής συνάντησης του Αντώνη Μιτζέλου και του Νίκου Κλεισιώτη) στο Gazarte στις 12 Νοεμβρίου έδινε πολυεπίπεδες συντεταγμένες (και ανάλογες υποσχέσεις). Οι συντελεστές του δίσκου (ο Βασίλης Λέκκας, η Μιρέλα Πάχου, τα Κίτρινα Ποδήλατα, η Ζωή Παπαδοπούλου, καθώς και νεότερες παρουσίες όπως η Λίνα Ροδοπούλου και η Βάλια Σκούρα) όλοι με αξιόλογες πορείες και αγαπητοί στο κοινό. Αντίστοιχα και οι καλλιτέχνες που θα πλαισίωναν το λάιβ της παρουσίασης, ο ερμηνευτής Γιάννης Λεκόπουλος και οι ηθοποιοί Άννα Μάγκου και Κυριάκος Μητροπέτρος.  Για το έργο του Νίκου Κλεισιώτη μίλησε ο πρωην δημαρχος Αθηναιων, Γιώργος Καμίνης. Ενω τη βραδιά παρουσίασε η Αναστασία Παπαδημητρίου από τις εκδόσεις Άγκυρα.

Κεντρικός άξονας του δίσκου σύμφωνα με τους συντελεστές είναι η θάλασσα με όλο το θυμικό της (τη γαλήνη, το μυστήριο, το παιχνίδισμα, την περιπέτεια, το όνειρο και την άβυσσο) και η εξομολογητική, ενατενιστική διάθεση, η μνήμη και το καθρέφτισμα που το υγρό στοιχείο όχι μόνο συμβολίζει, αλλά φέρει υλικά και δυναμικά, ως στοιχείο που γεννά και συντηρεί, ταξιδεύει και πνίγει, κινείται κυκλικά μέσα στον ιστό της ζωής και της ήλης. Η θάλασσα αναπόφευκτα γίνεται κεντρική μεταφορά και σύμβολο για το ταξίδι της ζωής, όπως αυτό αποτυπώνεται στην λυρική και ατμοσφαιρική διαδρομή που επιχειρεί ο δίσκος. Η θάλασσα οργανώνει και συναπαντήματα κι ένα τέτοιο είναι και αυτό της γραφής του Νίκου Κλεισιώτη με τη μουσική του Αντώνη Μιτζέλου.

Ο Νίκος Κλεισιώτης σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στη Γερμανία και από το 1997 έχει αφιερωθεί επαγγελματικά στη διαχείριση της ενέργειας και στην προστασία του περιβάλλοντος. Παράλληλα με την επαγγελματική του δραστηριότητα όμως οι  εσωτερικές του αναζητήσεις τον οδηγούν στην ποίηση και τη θάλασσα η οποία επιστρέφει ως θεματική στη δουλειά του η οποία μετρά πέντε ποιητικές συλλογές. Ταυτόχρονα, είναι και κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος «Rock4+1».

Ο Αντώνης Μιτζέλος γεννημένος στον Πειραιά με καταγωγή από τη Σκιάθο, είναι βραβευμένος στην Ελλάδα και διεθνώς, συνθέτης και κιθαρίστας της ελληνικής έντεχνης και ροκ σκηνής και συνθέτης σύγχρονης κλασικής μουσικής, συγγραφέας και ενορχηστρωτής. Το εκπληκτικό εύρος του περιλαμβανει jazz, rock, ethnic, σύγχρονη ορχηστρική μουσική, κλασική μουσική, και αρχαία ελληνική μουσική, ενώ έχει λάβει 16 πλατινένιους και 10 χρυσούς δίσκους, βραβεία Grammy και Emmy.

Ιδρυτικό μέλος του ροκ συγκροτήματος Τερμίτες (1980-88), συμμετείχε και σε άλλα εγχειρήματα όπως οι (Fire War Shippers) μαζί με τον Γιάννη Νικολάου (Λαθρεπιβάτες), τον Άκη Τουρκογιώργη (Socrates) και τους Κροκ με τον Νικόλα Άσιμο.

Οι συνεργασίες με τις διάφορες ιδιότητές του εντός Ελλάδος είναι σημαντικές. Ενδεικτικά έχει δουλέψει με τους Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Γιάννη Κότσιρα, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Γιώργο Νταλάρα, Χάρις Αλεξίου, Σοφία Βόσσου, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Ελένη Πέτα, Ελένη Βιτάλη, Κώστα Χατζή, Θέμη Αδαμαντίδη, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Χρήστο Νικολόπουλο, Πετρολούκα Χαλκιά και πλήθος άλλων.

Σε διεθνές επίπεδο έχει συνεργαστεί με τον Tony Smallios, τον David Kowalski, τον Αkira Inaba, τον Elton John, τη Cesaria Evora και το Αμερικάνικο jazz συγκρότημα Spyro Gyra.

********************************************************

Ο χώρος στον πρώτο όροφο του Gazarte που φιλοξενεί την εκδήλωση είναι ζεστός και προσεγμένος, κατάλληλος για μια βραδιά που συνδυάζει τη στιχουργική και τη μουσική, για τις 10+1 μικρές εξομολογήσεις που όπως μας εξηγεί η Αναστασία Παπαδημητρίου, θα ακούσουμε. Mιλάμε για το ψιθύρισμα, την περιπέτεια της ακρόασης, της ποίησης, της μουσικής και της φωνής. Αλλά και το ταξίδι της φιλίας που ενώνει τις δημιουργικές στιγμές.

Ο Γιώργος Καμίνης βρίσκεται εδώ με μεγάλη χαρά γιατί μέσα από κοινές φιλίες γνώρισε το Νίκο Κλεισιώτη. Ως Νομικός ο ίδιος εκτιμά τη σαφήνεια και την ακριβολογία. Ο Νίκος ως μηχανικός όμως όπως αναφέρει, έχει κι εκείνος τάση προς την ακρίβεια αλλά και την υλοποίηση, μια σκέψη προσανατολισμένη στο να βρει μια λύση στιβαρή. Όπως αναφέρει, ως ποιητής, ο Νίκος Κλεισιώτης “τη μέρα μέτραγε και υπολόγιζε το βράδυ έγραφε για το αμέτρητο (αγάπη, φόβος, μοναξιά, εγκατάλειψη)”. Η σημερινή βραδιά είναι μια προσπάθεια η ποίηση να βγεί από την ατομικότητά της. “Μέσα από τα ψιθυρίσματα δουλεύεις το αυτί, του άλλου, την προσοχή του άλλου, τον καλείς να πλησιάσει. Είναι μια περιπέτεια που απαιτεί και κάποιον άλλο” καταλήγει.

Επόμενος στη σκηνή έρχεται ο Νίκος Κλεισιώτης, ο οποίος παρατηρεί χαριτολογώντας πως απόψε “Εχει κατεβεί και το φεγγάρι, απόψε το φεγγάρι είναι ρόδινο”. Το σημείο συνάντησης απόψε είναι τα δύο μέσα ταξιδιού της σκέψης και δικά μας (το βιβλίο και ο δίσκος) το καθένα με τις δυνατότητες και τις ιδιαιτερότητές του: “Στο βιβλίο οι λέξεις περιμένουν τον αναγνώστη να τους δώσει τη δική του φωνή. Στο τραγούδι η φωνή έρχεται να συναντήσει τον ακροατή. Και στις δύο περιπτώσεις το πιο σημαντικό βρίσκεται σ’ αυτό που θα νιώσει ο άνθρωπος που θα ακούσει η θα διαβάσει κι αυτό είναι κάτι που κανένας δημιουργός δεν μπορεί να προβλέψει”.

Ευχαριστεί όλους όσοι συμμετείχαν στην προσπάθεια και ‘της έδωσαν κάτι από τον εαυτό τους’, την καλλιτεχνική φροντίδα, τη δημιουργική συνάντηση, τη φωνή, την ψυχή, την εμπιστοσύνη, τον ξεχωριστό ήχο και χαρακτήρα τους.

Οι Γιώργος Τσολάκος (πλήκτρα), Σάκης Κατσάτσος (μπάσο), Βαγγέλης Παπαχρηστόπουλος (τύμπανα) που πλαισιώνουν σήμερα την εκδήλωση, ο Γιώργος Αβραμίδης (στην ηχογράφηση και την παραγωγή), οι μουσικοί των χορωδιών που συμμετείχαν στο δίσκο και η Αριστέα Δερβένη από το Happy Life Magazine, είναι λίγοι μόνο από εκείνους οι οποίοι όπως αναφέρει, μαζί με την οικογένεια και τους δικούς του ανθρώπους στήριξαν αυτό το εγχείρημα. Κλείνοντας μας επισημαίνει χαρακτηριστικά πως το τραγούδι δεν μας συντροφεύει απλώς στη ζωή, αλλά γίνεται κι εκείνο δοχείο, μέσο ταξιδιού της ζωής μας, επενεργούμε κι εμείς πάνω σε αυτό, κάνοντας το δικό μας.

Επόμενος προλογίζει τη βραδιά ο Αντώνης Μιτζέλος.

Όπως μας εξηγεί, πρώτα σχηματίστηκε η παρέα και η παρέα είναι αυτή που έβγαλε τα καινούργια τραγούδια. Το Ρόδινο Φεγγάρι είναι άλμπουμ (ενάντια στην τάση των τελευταίων χρόνων). Θεωρεί το άλμπουμ (έναντι του σίνγκλ) σημείο καλλιτεχνικής ανάπτυξης, η οποία δεν μπορεί να υπάρξει μέσα από το μεμονωμένο τραγούδι (το οποίο μπορεί να γίνει και επιτυχία) αλλά “μια επιτυχία μπορεί να σου καταστρέψει τη ζωή. Χειρότερη όμως της επιτυχίας είναι η επικαιρότητα”.

Ο Αντώνης Μιτζέλος αναφέρεται στις σταθερές συνεργασίες του με μεγάλη εκτίμηση. Ο σχηματισμός της ομάδας είναι γι’ αυτόν αυτό που φέρνει το θεμιτό αποτέλεσμα. Επανερχόμαστε σε μια πραγματικότητα προσφοράς των δημιουργών προς την κοινωνία. Ευχαριστεί κι εκείνος τους συντελεστές (Αβρααμίδης). Αναφέρεται στον Κλεισιώτη ώς ‘αδελφός Νικόλαος’. Είναι στα σκαριά ήδη το επόμενο πρότζεκτ.

“Για το τυπικό της υποθέσεως” όπως μας αναφέρει, πήγε στη Σκιάθο για να γράψει όπως συνηθίζει. Παρήγγειλε μια κιθάρα με το σκεπτικό να έχει το ηχόχρωμα των κανταδόρων που έπαιζαν στην Πλάκα. Αυτή η κιθάρα είχε ζωγραφισμένο πάνω το δέντρο της ζωής το οποίο τον οδήγησε και φιλοσοφικά στη σύνθεσή των μελωδικών γραμμών του δίσκου. Κλείνει με την ευχή να “είναι όλα ματζόρε”.

“Είναι δύσκολο να παραδεχτεί κανείς πως μπορεί να ψάχνει μια ολόκληρη ζωή κάτι ενώ ήταν πάντα δίπλα του. Να το συνειδητοποιεί, αλλά ίσως πολύ αργά. Όσα θα μπορούσαμε να έχουμε ζήσει και δεν ζήσαμε, μια ζωή τη χάλασα, όλα τα πήρε η θάλασσα” μας αναφέρει ο Νίκος Κλεισιώτης στο πρώτο από τα δέκα πεζά πρελούδια της παρουσίασης, πριν ανεβεί στη σκηνή η Λίνα Ροδοπούλου (μια συνεπής ερμηνεύετρια με όλο το μουσικό εύρος με το οποίο ασχολείται) για το “Όλα τα πήρε η θάλασσα”.

Την ακολουθεί ο Γιάννης Λεκόπουλος με τις Ρυτίδες και μια γειωμένη στιβαρή ερμηνεία η οποία μεταχειρίζεται με λιτό και ευθύ τόνο το τραγούδι που μιλά για τα ίχνη της ζωής και του ανεκπλήρωτου. Όπως μας λέει ο ποιητής πριν το τραγούδι, οι ρυτίδες “Είναι μικρά αυλάκια της ψυχής που έχουν στεγνώσει δάκρυα, έχουν φωλιάσει χαμόγελα, έχουν ναυαγήσει έρωτες, σαν ακρογιάλια που τα σμίλεψαν χιλιάδες κύματα. Ο άνθρωπος μοιάζει με τη θάλασσα. Όσο κι αν αγριεύει στην επιφάνεια στα βάθη του φυλάει όσα δεν κατάφερε ποτέ να ξεχάσει. Τις υπογραφές εκείνων που πέρασαν απ’ τη ζωή μας και δεν έφυγαν ποτέ”.

Το “Περνάει ο καιρός” μας λέει η Αναστασία Παπαδημητρίου, τα τελευταία χρόνια είναι μια φράση την οποία λέει 100 φορές την ημέρα.

Ο Νίκος Κλεισιώτης πριν ακούσουμε το δικό του “Περνάει ο καιρός”, και τραγουδιστικά (ξανά εδώ από το Γιάννη Λεκόπουλο) και μέσα από τις φωνές των δύο ηθοποιών, μας δίνει τη δική του διάσταση πάνω στο θέμα: “Η καθημερινότητα μπορεί σχεδόν ανεπαίσθητα να απομακρύνει δύο ανθρώπους που κάποτε ήταν ένας ολόκληρος κόσμος. Κι όμως μπορούν να ξανασυναντηθούν ηλιόλουστοι, βρεγμένοι, σ’ ένα κρυφό καταφύγιο οργώνοντας τα νερά, παίζοντας πάλι με τη θάλασσα και τα κύματα. Μήπως τελικά δεν είναι ο χρόνος που μας απομακρύνει αλλά οι άγκυρες που φοβόμαστε να σηκώσουμε; Στο φωτεινό το πέλαγο να βγάλουμε φτερά”

Στο “Άνεμε πες μου” που ερμηνεύει μετά εξαιρετικά, με δύναμη και ισορροπία η Βάλια Σκούρα βλέπουμε την άλλη όψη της φυγής, την κοινή γοητεία που ασκεί στο ανθρώπινο φαντασιακό το πέταγμα, μέσα όμως από το βλέμμα μιας γυναίκας που “ονειρεύεται να πετάξει μακριά από όλα κι όμως την ίδια στιγμή παρακαλεί τον άνεμο να της φέρει πίσω τον άντρα που αγαπά. Θέλει να φύγει, αλλά και να επιστρέψει. Να λησμονήσει, αλλά και να θυμάται”. Με την ερώτηση, του Νίκου Κλεισιώτη τελικά αν μπορεί “να μας ξεπλύνει η αρμύρα τις αναμνήσεις και να μας χαρίσει ο άνεμος την ψευδαίσθηση πως μπορούμε ν’ αρχίσουμε τη ζωή μας από την αρχή”. Να μας απελευθερώσει από “όσα δεν τολμήσαμε ποτέ να αποχαιρετήσουμε”. Αν αντέχουμε εν τέλει να είναι “Ξωπίσω μας τα ψεύτικα, μπρός μας μόνο αέρα”

Στο με “Με άλλη ανατέλεις” (το οποίο απόψε ερμηνεύει η Βάλια Σκούρα) αλλάζει η μουσική διάθεση, γίνεται πιο περιπαικτική, σε αντιστάθμισμα ίσως (ή αποφυγή;) αυτού που όπως μας λέει ο ποιητής “Ίσως να πονάει περισσότερο από έναν χωρισμό μερικές φορές”: τη βασανιστική αμφιβολία μιας σχέσης που τίποτα δεν τελειώνει αλλά τίποτα δεν επιβεβαιώνεται.

Η “παράξενη αντίφαση του έρωτα” αποτελεί τη θεματική και του επόμενου τραγουδιού, το οποίο αναφέρεται σε “όλα εκείνα που γνωρίζουμε αλλά δυσκολευόμαστε να παραδεχτούμε. Όσα δεν τολμάμε να πούμε ίσως γιατί φοβόμαστε, πως αν τα προφέρουμε μπορεί να γίνουν οριστικά” ενώ ακόμη ξέρουμε ποιό σώμα θα ψάξουμε αφού κοιμηθούμε.

Εδώ έρχεται η ώρα για το “Το ρόδινο φεγγάρι” (που ερμηνεύει ο Γιώργος Παντελιάς με το αναγνωρίσιμο ύφος του) το οποίο όπως μας εξηγεί ο Νίκος Κλεισιώτης γεννήθηκε από την ανάγκη του “Ο πόθος να μη λεχθεί απλώς, να αποκτήσει εικόνες, μυρωδιά, βρεγμένο χώμα, σκοτάδι, λουλούδια και πρωτόγονη ορμή”. Συνενοχή, τελετουργία, τήξη των ορίων ανάμεσα στο λάθος και την επιθυμία, το πρόσκαιρο και το αιώνιο. Μια στιγμή που “καίγονται οι φόβοι, οι ενοχές, οι δισταγμοί, να γίνει η φωτιά μια μικρή κάθαρση της ψυχής”.

“Η Πρασινομάτα” (την οποία ερμηνεύει με κέφι και σκωπτικότητα ο ίδιος ο Αντώνης Μιτζέλος) ακολουθεί δίνοντας μια κάποια αντίστιξη μουσικά αλλά και ως περιεχόμενο.

“Μια γυναίκα ετοιμάζεται για τη νύχτα, σχεδόν σα να σκηνοθετεί έναν άλλο εαυτό. Μαύρο, κόκκινο, άρωμα βλέμμα, πρόκληση. Και πίσω από όλες αυτές τις λεπτομέρειες υπάρχει ένας άντρας που την κοιτάζει ήδη μαγεμένος και επικίνδυνα έτοιμος να την ακολουθήσει”.

Στο “Εσύ κι εγώ” που ερμηνεύει η εξαιρετική Ζωή Παπαδοπούλου, μπαίνουμε στον “μικρό αθέατο κόσμο που χτίζουν δύο άνθρωποι όταν αγαπιούνται. Έναν κόσμο με δικούς τους νόμους μυστικές διαδρομές, βλέμματα που μιλούν και δε χρειάζονται εξηγήσεις. Ο ένας είναι η θάλασσα κι ο άλλος είναι το νησί. Κι εκείνη να τον αγκαλιάζει με τα κύματά της άλλοτε τρυφερά κι άλλοτε ορμητικά, κι εκείνος να ζει από κάθε της ανάσα. Ο ένας δεν αντέχει χωρίς τον άλλον”.

Όμως μετά το εγώ κι εσύ, περνάμε στο “Μετά το Χωρισμό” (επίσης από τη Ζωή Παπαδοπούλου), στο οποίο βλέπουμε πως “η τρομακτική δύναμη μιας στιγμιαίας απόφασης μπορεί ν’ αλλάξει δύο ολόκληρες ζωές. Κι από πίσω ένα ακόμη ερώτημα. Πόσες φορές αφήνουμε τη γνώμη των άλλων για κάτι που μόνο η καρδιά μας ξέρει αν αξίζει να σωθεί.”

Η Αναστασία Παπαδημητρίου σε αυτό το σημείο παρεμβαίνει με το ερώτημα “Τι έχει περισσότερο ανάγκη ο άνθρωπος;” Οι απόψεις διίστανται. Οι πιο ειλικρινείς φωνάζουν πως είναι το φαΐ. Οι συντελεστές της παράστασης μαζεύονται όλοι στη σκηνή για να μας δώσουν τη δική τους απάντηση, βάζοντας “την αγάπη απέναντι σε όλους τους λογικούς αντιπάλους της: το φόβο, την εμπειρία, την περηφάνια, που την αποθαρρύνουν και την προσγειώνουν. Γιατί η αγάπη δεν έρχεται πάντα όταν πρέπει, ούτε εκεί που πρέπει, μερικές φορές μας βρίσκει απροετοίμαστους, μας αναστατώνει, μας πληγώνει, κι όμως, πόσο φτωχή θα ήταν η ζωή μας χωρίς αυτή”

Είναι απερισκεψία λέει η λογική
Είναι αυτό που είναι λέει η αγάπη
Είναι αδιέξοδο λένε όλοι οι υπολογισμοί
Είναι αυτό που είναι λεει η αγάπη
Είναι τίποτε άλλο παρά μόνο πόνος λέει ο φόβος
Είναι αυτό που είναι λέει η αγάπη
Είναι χωρίς προοπτική λέει η σοφία
Είναι ντροπή λέει η περηφάνια
Είναι ακατόρθωτο λέει η εμπειρία

********************************************************

Φεύγω από το χώρο με μια αμηχανία. Οι προθέσεις του έργου είναι υψηλές, οι συντελεστές του έχουν διαγράψει αξιόλογες πορείες στα αντικείμενά τους. Η παραγωγή διαπνέεται σαφώς από επαγγελματισμό, και η διάθεση στοχασμού είναι ειλικρινής. Μουσικοί και ερμηνευτές έχουν ξεκάθαρη ποιότητα και αισθητήριο. Παρολ’ αυτά τελειώνοντας η βραδιά, αποχωρώ με την αίσθηση ότι δεν μπόρεσα να συνδεθώ με τη δουλειά που είδα, όχι μόνο λόγω προσωπικής αισθητικής ή απόλαυσης.

Η εντύπωσή μου ως ακροάτρια ήταν πως στην πραγματικότητα η θάλασσα είναι περισσότερο αφορμή και μεταφορική παρά κινητήριος δύναμη, αντικείμενο ουσιαστικής σπουδής ή αυτούσιος χαρακτήρας στην αφήγηση  στο συγκεκριμένο μουσικο-ποιητικό συμβάν. Αυτό που μοιραζόμαστε ως ακροατές είναι προσωπική αναπόληση, αισθητά λιγότερο ενιαία και τεχνικά ενδιαφέρουσα από αυτό το οποίο προωθείται επικοινωνιακά. Δεν απουσιάζει σαφώς το προσωπικό συναίσθημα από το πόνημα αυτό, αλλά αναρωτιέμαι αν ένα λιγότερο αναγνωρίσιμο και πιο νέο σχήμα δημιουργών θα μπορούσε να εξασφαλίσει αντίστοιχη προβολή και χώρο και εκεί εδράζεται η αμηχανία μου ως ακροάτρια.

Αναλογίζομαι παράλληλα το υπαρκτό χάσμα γενεών το οποίο αφορά από τη μία την εμπειρία ζωής και τη συναισθηματική αγωγή αλλά και τις αναφορές και τις συνθήκες πολιτιστικής παραγωγής, την πρόσβαση σε συνθήκες δημιουργίας και χώρους προβολής, δικτύωση και υποστήριξη η οποία συνολικά διαρκώς φθίνει και κλείνει. Σκέφτομαι την αναλογική αθωότητα και την φερόμενη ευκολία (του στίχου και του παιξίματος/παιχνιδιού), την ‘ευημερία’ και τον μη-ειρωνικό λυρισμό που η γενιά μου συναισθηματικά και δημιουργικά δεν ενστερνίζεται. Είμαστε πιο σκληροί ή πιο ψαγμένοι; Είμαστε πιο κυνικοί, ή πιο ‘ψημένοι’; Σίγουρα δεν έχουμε τις ίδιες διεξόδους, τους ίδιους πόρους, τις ίδιες ανησυχίες και κάπως έτσι, ούτε την ίδια εικονοποιία. Δε μου οφείλει δικαιωματικά κανένας δημιουργός την ταύτιση. Αλλά δεν είναι ακριβώς αυτό που ψάχνω εδώ.

Τα ερωτήματα συνεχίζονται, όμως μου έρχεται μια πλάγια αντανάκλαση και μια βαθιά ηχώ από κάποιο παιδικό ταξίδι, τι μπορεί να ακούγαμε στο αυτοκίνητο που πήγαινε και πήγαινε (από μια θάλασσα σε μια άλλη;)… Τη μουσική θάλασσα από την οποία αναδύεται αυτό το ‘Ρόδινο Φεγγάρι’, που προκαλεί εκτροπές του πόθου, ομοιοκαταληξίες που δε (αυτό)λογοκρίνονται, ούτε για την ευκολία τους, ούτε για το ασύνδετο, ούτε για τον ρομαντισμό τους.

Σκέφτομαι αναπόφευκτα τις Κρίσεις. Τις οικονομικές, τις πολιτικές αλλά και τις άλλες. Τις ρομαντικές. Το Romantic Recession είναι αληθινό και απολύτως συνδεδεμένο με τις προαναφερθείσες κρίσεις και κανείς δεν το ξέρει καλύτερα από τους Millennial. Μου είναι αδύνατον να βάλω όλα αυτά στην άκρη καθώς κρυφακούω τα μύχια της ζωής, τη γραφή και τη μουσουργία μιας άλλης γενιάς, στην οποία το “κι ιστορία οι παρέες” ήταν τρόπος ζωής και καλλιτεχνικής παραγωγής, με ότι μορφή παίρνει αυτό θεσμικά και με ότι μπορεί να συνεπάγεται αυτό.

Η ζήλεια μου για αυτό που από εδώ μοιάζει ανεμελιά μετατρέπεται πρώτα σε θυμό και μετά σε μια στριμμένη λύπη που κάτι μου λέει για τα ρέστα, για τα ίχνη και το άπιαστο (και άπιστο και απίστευτο) νόμισμα της θάλασσας. Η θάλασσα στην Ελλάδα είναι ένα πλέον οιονεί δημόσιο αγαθό. Την επικαλούμαστε υπερβολικά εύκολα. Είναι ένα ερώτημα το πόσο δημιουργικά αλλά και κυριολεκτικά πλέον (όπως πολλά πράγματα) μας ανήκει όντως. Στις παραλίες απροπό παίζει φτηνή lounge από μεγάφωνα και τραπ από φορητά ηχεία. (Ίσως και να προτιμώ τους γραφικούς ‘ναμαγαπάδες’ οριακά).

Νιώθω σαν να έφυγα από ένα από αυτά τα οικογενειακά τραπέζια που αφήνουν ανάμεσα στα αποφάγια μια άλμη: μια δαγκωμένη, αμφίθυμη συμπόνια, το επίδικο κάθε ιστορικής μετάβασης, σμικρυμένο, ώστε να χωράει στην πεισμωμένη γροθιά του παιδιού που “δεν καταλαβαίνει” και δεν το καταλαβαίνουν. “Μιλάμε άλλη γλώσσα” λένε οι κάπως πιο συνειδητοί και κάπου εκεί λήγουν το δυσεπίλυτο που για άλλους είναι αναπόφευκτο, για άλλους είναι κακομαθημένη γκρίνια, για άλλους παρεξήγηση, για άλλους ζήτημα ευθύνης.

Αλλά ίσως μέσα στην ίδια άλμη, σε ψήγματα (ποιός ξέρει ακόμη πόσο ‘λίγα’, ή πόσο κρίσιμα) να υπάρχει και κάτι άλλο. Αποκρυστάλλωση. Ή συνύπαρξη όπως μπορούμε να την έχουμε, (αν αυτή η ρομαντική αγάπη που γι’ αυτήν χαράχτηκαν βινύλια και τυπώθηκαν βιβλία αποδείχτηκε υπερβολή, φενάκη ή σχήμα ποιητική αδεία). Οι γόνιμες τριβές και εντάσεις και διαφωνίες για το μέλλον και τη διανομή των ρόλων και των εκφραστικών μέσων. Τα ανοιχτά ερωτήματα. Ότι δίνεται αφορμή να μιλιέται όταν ‘συντρώμε’ και αναπολούμε, έστω και στερεοτυπικά, έστω και από ευκολία ή συνήθεια.

* Ο δίσκος “Ρόδινο Φεγγάρι” κυκλοφορεί από την People Music και η ποιητική συλλογή “Ψιθυρίσματα Ψυχής” απο τις εκδόσεις Άγκυρα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ